అంతర్వాహిని

విధాత వరప్రభావం

2011-09-14T15:40:00.001+05:30

విధాత మనుషుల తలరాతలను రాస్తున్న సమయంలో "నాధా, ఓసారి ఇలా రారూ.." అని మాత పిలిచింది. సరే, పాపం ఆమెకేం ఇబ్బంది వచ్చిందోనని ఆయన అలా.. వెళ్లారు. ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత దొరికిన అవకాశం అనుకుని ప్రొడక్షన్ టీమ్‌లోని వాళ్లు చిన్న కునుకేశారు. అంతే.. విధాత తిరిగొచ్చేలోగా ఓ పొరపాటు జరిగిపోయింది. మాన్యుఫాక్చరింగ్ డిపార్ట్‌మెంట్, క్వాలిటీ కంట్రోల్ వాళ్లకు డెలివరీ చేసిన లాట్‌లోంచి ఓ మనిషి తప్పించుకున్నాడు. దాన్ని కవర్ చేసుకునేందుకు పక్క బ్యాచ్‌లోంచి ఒకడిని సర్దుతూ పోయారు. దీంతో.. ఒకడి తలరాతలు మరొకడి నుదిటిమీద రాసేశాడు విధాత.
---------------------
అప్పుడు QCలో తప్పించుకున్న వాడు డిస్పాచ్ సెక్షన్‌లోకి చొరబడి మిగతావాళ్లతో పాటు లైన్‌లో నుంచున్నాడు. నుదుటి మీద గీతలు లేకపోతే తనను మిగతావాళ్లు గుర్తుపట్టేస్తారేమో అనే భయంతో ఉన్న అతడిని కాపలావాళ్లు చూడనే చూశారు. పక్కకు లాగాలాని ట్రై చేస్తే ఇంచు కూడా కదలడు. చివరకు ఓ భటుడికి కోపం వచ్చి ముక్కు మీద గుద్దాడు. అంతే.. లేత ముక్కు కదా ఊడిపోయింది.
--------------------
చివరకు ఎలాగైతేనేం.. అతడిని తీసుకెళ్లి తలరాత క్యూలో నుంచోబెట్టారు. ముక్కు ఊడిపోయి మాన్యుఫాక్చరింగ్ డిఫెక్ట్ ఉన్న అతడిని భూమి మీదకు పంపవద్దన్నాడు విదాత. మా తప్పేమీ లేదు, డిస్పాచ్ వాళ్లు సరిగా హ్యాండిల్ చేయలేదు కాబట్టే ముక్కు ఊడిపోయింది అన్నారు మాన్యుఫాక్చరింగ్ డిపార్ట్‌మెంట్ వాళ్లు. క్వాలిటీ కంట్రోల్ వాళ్లు చేసిన పొరపాటే అతడి తప్పించుకోవటానికి కారణం అన్నారు డిస్పాచ్ వాళ్లు. తలరాతకు ముందే తప్పించుకునే తెలివినిచ్చిన మాన్యుఫాక్చరింగ్ వాళ్లదే తప్పంతా అని వాదించారు QCవాళ్లు. దీంతో ఎక్కడ పని అక్కడ ఆగిపోయింది. ఈలోపు మరి కొంత మంది అతనికి శిష్యులుగా చేరి ఆ తెలివితేటలు కొంచెం నేర్చుకున్నారు.
-------------------
జనాభాలో వేదభూమి ఇండియా, చైనాని బీట్ చేయలేదేమో అనుకున్న విధాత చివరకు దిగివచ్చాడు. పుట్టకముందే తగవులు పెట్టగలిగిన అతడిని ఎలాగైనా వదిలించుకుందామనుకున్నాడు. మాన్యుఫాక్చరింగ్ డిపార్ట్‌మెంట్ వాళ్లతో మాట్లాడి అతని ముక్కుకి అందరూ గుర్తుపట్టేలా అతుకేయించాడు. తలరాత రాసేటప్పుడు.. "అందరికీ తలలో నాలుకలా ఉండు" అంటూనే నాలుకకు ఇష్టం వచ్చినట్లు మాట్లాడే గుణాన్ని ఇచ్చాడు.
-------------------
తలరాత పూర్తవుతున్న సమయంలో అతనికి ఓ డౌట్ వచ్చింది. "జనాభా పెరిగితే భూమి కూడా పెరుగుతుందా?" అని విధాతని అడిగాడు. "భూమి ఎలా పెరుగుతుంది నాయనా?" అని అమాయకంగా ఆడిగాడు మ్యాన్‌మేకర్. "మరి జనం పెరిగితే భూమ్మీద ఇబ్బంది కదా?" అన్నాడు మనోడు. "అది చూసుకోవడానికి యమధర్మరాజున్నాడు నాయనా" అన్నాడు విధాత. "నీకప్పుడే ఇన్ని తెలివితేటలు వచ్చాయి, నన్నే ప్రశ్నించే రేంజికి ఎదిగావు కాబట్టి భూమి మీద నువ్వేం చేద్దామనుకుంటున్నావో చెప్పు.. అదే చేసేలా వరం ఇస్తాను.." అన్నాడు మేకర్. "సరే.. నువ్వంతగా అంటున్నావు కాబట్టి ఆ యమధర్మరాజు పోస్ట్ నాకే ఇవ్వు.." అన్నాడు. "అది కష్టం నాయనా! దేవేంద్రుడు ఊరుకోడు తర్వాత తన సీటడుగుతావని... కాకపోతే వరం ఇస్తానని నేనే అన్నాను కాబట్టి, యముడి అంశ కొంచెం నీకు ఇస్తాను. దాని ప్రభావంవల్ల, నాలుకనే ఆయుధంగా చేసుకుని కొంతమంది ప్రాణాలు అయినా తీసి సరదా తీర్చుకో" అన్నాడు విధాత.
--------------------
చివరకు అతను భూమ్మీద పడ్డాడు.. మేకింగ్ సమయంలో అతని దగ్గర తెలివితేటలు నేర్చుకున్నవారు ఇక్కడా అతని చుట్టూ చేరారు. ప్రస్తుతం విధాత ఇచ్చిన వరం ఉపయోగిస్తున్నారు.

జైబోలో తెలంగాణ.. హిట్! (సినిమా రివ్యూ మాత్రం కాదు)

2011-02-05T15:02:00.001+05:30

ఆగండి.. ఆగండి.. నేనింకా ’జై బోలో తెలంగాణ’ సినిమా చూడనే లేదు. ఇక రివ్యూ ఎలా రాయగలను చెప్పండి? ఐనా ఇప్పటికే పదుల సంఖ్యలో మన బ్లాగర్లు ఆ సినిమా గురించి రాసేశాక నేను రాసేదేముంది?

నా సోది ఏమిటంటే..

తెలంగాణ ఉద్యమంపై ఓ సినిమా తీస్తానని దర్శకుడు శంకర్ ప్రకటించిన రోజు నుంచీ.. రాష్ట్ర ప్రజల్లో ఓ విధమైన ఆసక్తి నెలకొంది. ఇక ’జైబోలో తెలంగాణ’ సినిమా మొదలైనప్పటినుంచి.. అందరిలో ఉత్కంఠ కూడా పెరిగిపోయింది. నటులకు కుల, మత, ప్రాంతీయ భేదాల్లేవంటూ జగపతి బాబుని ఒప్పించటంలో శంకర్ సక్సెసయ్యారు. ఒక ఆంధ్రా వాడు తెలంగాణ సినిమాలో హీరోనా అని అడిగిన ప్రజలకు, ప్రజా సంస్ధలకు ఆయన ఏదో సమాధానం చెప్పి ఒప్పించారు. ఆ తర్వాత సినిమాలోని మిగిలిన తారాగణంగా.. మా గురువు గారు మల్లేపల్లి లక్ష్మయ్య, తెలంగాణ తల్లి ముద్దు బిడ్డ దేశపతి శ్రీనివాస్, నీటిపారుదల రంగ నిపుణుడు విద్యాసాగర్ గారు, సీనియర్ జర్నలిస్టు అల్లం నారాయణ.. ఇలాంటి ప్రముఖులను నటింప జేశారు. పల్లె పదాలతో అద్భుత సాహిత్య సృష్టి చేయగల గోరటి వెంకన్న, ప్రతి మాటలో నిప్పు పుట్టించగల గద్దర్, ఎవరితో ఎలా మాట్లాడితే ఉద్యమ సెగ రగులుతూనే ఉంటుందో తెలిసిన కేసీఆర్.. ఇలాంటి మహామహులతో సినిమా పాటలకు అక్షర మెరుగులద్దించిన శంకర్ రిలీజ్ చేయటానికి ముందే సినిమాను విజయవంతం చేసుకున్నారు. సెన్సార్ బోర్డు అభ్యంతరం చెప్పగానే.. వెల్లువలా ఎగసిన నిరసనలు ఈ సినిమాపై ప్రజల ఆసక్తిని అందరికీ చూపించాయి. ముందు అనుమతి ఇవ్వబోమని మొండికేసిన సెన్సార్ బోర్డు.. చివరకు ’ఎ’ సర్టిఫికెట్‍తో ప్రదర్శనకు పర్మిషన్ ఇచ్చింది.

సినిమా రిలీజ్‌ చేసుకుంటారు సరే.. తెలంగాణలో తప్ప ఎవరు చూస్తారనుకున్న నాలాంటి వారికి అనూహ్యమైన సంఘటనలు కనిపించాయి. నాలుగు రోజులు పని ఉండి గుంటూరు జిల్లా తెనాలి వెళ్లిన నాకు, అక్కడ ఓ ధియేటర్‌లో ’జైబోలో తెలంగాణ’ ప్రదర్శనకు ఏర్పాట్లు జరుగుతుండటం ఆశ్చర్యమనిపించింది.

ఒకప్పుడు తెలంగాణ మాటెత్తితే ఊరుకోని చోట ఈ సినిమాను అంత ధైర్యంగా ఎలా ప్రదర్శించబోతున్నారో తెలుసుకుందామనిపించింది. ఇదే మాట ఆ సినిమా హాలు ఉద్యోగిని అడిగితే.. "డబ్బెవరికి చేదు?" అని ప్రశ్నించారు. అన్ని ముఖ్యమైన జె‌ఎసిల నుంచి హామీలు తీసుకున్నారని ఆ తర్వాత తెలిసింది. సినిమాలో అభ్యంతరకరమైనవి లేకపోతే తాము అడ్డంకి కాబోమని జె‌ఎసిలు హామీ ఇచ్చాయిట. పోనీలే.. ప్రొడ్యూసర్‌కి నష్టం కలిగించటం లేదు.. అని నేను కూడా ఊరుకున్నా. ఫిబ్రవరి మూడున గుంటూరు నుంచి హైదరాబాద్ వస్తున్న సమయంలో కొందరు జర్నలిస్టు మిత్రులు, విద్యార్ధి నాయకులు నాగార్జున యూనివర్సిటీ జె‌ఎసి ఇచ్చిన హెచ్చరిక గురించి మాట్లాడారు. ఏమిటా హెచ్చరిక? "సీమాంధ్రులను కించపరిచే ఏ ఒక్క డైలాగైనా జగపతి నోటి వెంట వస్తే.. అతనికి పరపతి లేకుండా చేసి, తిరుపతిలో గుండు కొట్టిస్తాం" అని. "సరే, ఎవరో కవిహృదయం బాగా ఉన్న వ్యక్తి స్టేట్‌మెంట్ తయారు చేశాడు, నిజంగా జగపతి బాబు మీతో తిరుపతి వస్తాడా?" అని నా ప్రశ్న. నువ్వెక్కడి జర్నలిస్టువిరా అన్నట్లు చూశారు అక్కడున్న వాళ్లు నన్ను. "జె‌ఎసిలు చెప్పినవన్నీ చేయవు.. జనంలో మనం పలుచన కాకూడదనే ఎక్కడి జె‌ఎసి స్టేట్‌మెంట్ ఇచ్చినా.. ఆమాత్రం తెలీదా?" రివర్స్ క్వశ్చన్!
ఆ చర్చలో అనుకున్న విషయం.. "తెలంగాణ సంస్కృతీ సంప్రదాయాలు, అక్కడి పరిస్థితులపై మన వాళ్లకు ఇంకొంచెం ఎక్కువ అవగాహన రావాలన్నా.. ఈ సినిమా ఇక్కడ కూడా ఆడాలి. ఎటువంటి అడ్డంకి ఉండకూడదు. ఇలా చేయటం వల్ల అక్కడి ప్రజల్లో మన సినిమాల పట్ల కూడా కొద్దిగా సానుకూలత వస్తుంది. ఎవడో ఏదో అన్నాడని ప్రతి సారీ సినిమా రిలీజ్‌లను అడ్డుకునే వారు తగ్గుతారు. వాళ్లకు ఇవ్వాల్సిన మామూళ్లు తగ్గుతాయి. ఏమో.. అదే జగపతి బాబుని పెట్టి ఇంకెవరో డైరెక్టర్ ’జై సమైక్యాంధ్ర’ అనే సినిమా తీయావచ్చు.. ఈ సినిమాలో ఆంధ్ర వారి గురించి చేసిన కామెంట్లకు బదులు చెప్పావచ్చు.. ఎవరు చూశారు?" నాకైతే ఇది బోడిగుండుకీ, మోకాలికీ ముడి పెడుతున్నట్లనిపించింది.

కానీ.. ఇప్పుడు నాకనిపిస్తోందిది..
"తెలంగాణ విముక్తి పోరాటంలో ఆంధ్ర మహా సభలు, వాటిని నడిపిన ఆంధ్ర కమ్యూనిస్టు యోధుల గురించి ప్రజలు మరిచిపోయారు. నిజాం సేనలకు వ్యతిరేకంగా దొరల గడీలపై తిరగబడిన బందగీ గుర్తున్నాడు కానీ.. ఆ బందగీతో కలిసి వ్యూహరచన చేసిన వారెవరో మనకు తెలియదు. దొర కన్ను పడిన ప్రతి స్త్రీ చీకటి పడేవేళకు గడీకి వెళ్లాలన్న నిజాలను, ఈ అకృత్యాలను, అత్యాచారాలను చూసి చూసి కడుపు మండి.. "నా పెళ్లాం నీ గడీకి రాదు దొరా!" అని గళమెత్తిన వారిని గుర్తు చేయాలని ఉంది. అప్పటి ప్రజలది నిజాం పాలన నుంచి విముక్తి పోరాటమే కానీ, ఆంధ్రుల వ్యతిరేక ఉద్యమం కాదని చెప్పాలని ఉంది. రైతాంగ పోరాటం సమయంలో ఊళ్ల నుంచి పారిపోయి.. హైదరాబాద్, ఆంధ్ర రాష్ట్రాల్లో ఆశ్రయం పొంది.. ఇండియన్ యూనియన్ సైన్యాలతో పాటే గ్రామంలోకి తిరిగొచ్చిన దొరలను, వారికి మేకతోలు కప్పి తీసుకువచ్చిన అప్పటి కాంగ్రెసు పెద్దలను ప్రశ్నించాలని ఉంది. పెద్దమనుషుల ఒప్పందం, ముల్కీ నిబంధనల ద్వారా లభించాల్సిన సమాన న్యాయానికి పాతరేసిన నాయకులను ప్రశ్నించాలని ఉంది. వలసపోతున్న ప్రజానీకం, ముంబయి, గల్ఫ్ ఎడారుల్లో దీనుల గాధలను వివరించాలని ఉంది. ప్రపంచం కుగ్రామమవుతున్న ఈ సమయంలో.. లక్షల కొద్దీ ఉద్యోగాలను హాం.. ఫట్ అంటూ సృష్టిస్తామంటున్న నాయకులను, వారిని నమ్మి మోసపోతున్న అమాయక విద్యార్థులను పరామర్శించాలని ఉంది. పరీక్షలు రాసి తల్లిదండ్రుల ఆశలు, ఉన్నత చదువులు, ఉద్యోగాలంటూ తిరిగే యువతరం ఒకవైపు.. అమ్మనాన్నల తరం సాధించలేకపోయిన దాన్ని చేసి చూపుతాం అంటూ ప్రాణాలను పణంగా పెడుతున్న ఉడుకు రక్తం మరోవైపు.. తెలుగువాడి జీవితపు నాణెంలోని రెండుముఖాలను చూపాలని ఉంది. కవులు, కళాకారులకు ప్రాంతం, మతం భేదాలు లేవంటున్న నాయకులు, రచయితలు... మా ప్రాంతం వారికి తగిన గుర్తింపు రావట్లేదు.. అని చేసే వాదనలకు సమాధానం చెప్పాలని ఉంది. టాలెంట్ ఉన్న వారికీ, లాబీయింగ్ వచ్చిన వారికీ మాత్రమే అవార్డులు, రివార్డులు వస్తాయన్న మినిమం నాలెడ్జ్ లేదా అని ప్రశ్నించాలని ఉంది. మా నాయకులను మేమే నడిపిస్తాం అంటున్న కొందరు యువకులను చూసి నవ్వు వస్తోంది. అవసరం తీరే వరకే ఏ నాయకుడైనా మన మాట వింటాడు కానీ.. ఆ తర్వాత ఎందుకు పట్టించుకుంటాడు? నాయకులను ఎదిరించి ప్రాణాలు కోల్పోయిన వారు వేలల్లో ఉండే ప్రస్తుత సమాజంలో.. యువకుల మాట వినే నాయకుడిని ఒక్కడిని చూపించండంటూ అడగాలని ఉంది." ఓహ్.. చాలా అయిపోయింది.

ఇదీ సంగతి.. ఎప్పుడూ నా పనేదో చూసుకునే నన్ను కూడా ఇంత సీరియస్ పోస్ట్ రాసేలా చేసింది జైబోలో తెలంగాణ చిత్రం.
ఆ చిత్రం ద్వారా ప్రతి ఒక్కరిలో కదలిక తీసుకురావాలనుకున్నదే శంకర్ మనోగతమైతే.. నిజంగా.. "జైబోలో తెలంగాణ" హిట్ అయినట్లే.

ఏం జరుగుతోంది?

2011-02-02T17:24:00.001+05:30

ఏదో జరుగుతోంది..
నా చుట్టూ దృశ్యాలు..
లీలగా కనుమరుగవుతున్నాయ్..
ఎవరివో మాటలు
అస్పష్టంగా మారి గాలిలో కలిసిపోతున్నాయ్

ఏదో జరుగుతుంది..
కళ్లను ఎంత బలంగా
తెరుద్దామని ప్రయత్నించినా..
గాట్టిగా మూసుకుపోతున్నాయ్
బుజ్జి పొట్టతో ఉండే నా భారీ శరీరం..
దూది మూటలా తేలిపోతోంది..

ఏదో జరుగుతోంది..
చుట్టూ చీకట్లు కళ్లను కప్పేస్తోంటే..
అదేదో లోకంలోకి అలవోకగా వచ్చి పడ్డాను..
వెలుగుకి అలవాటుపడని నా కళ్లు
తెరుచుకోటానికి ఇబ్బంది పడుతున్నాయ్
బలవంతంగా తెరచి చూస్తే..
అదేదో భారీ బహిరంగ సభ!!

వేదిక మీద లక్షల మంది జనం!
ఎదురుగా.. వందల సంఖ్యలో
ఖద్దరు చొక్కాలు, చీరల వాళ్లు!!
వారి వెనక పదుల సంఖ్యలో తెలుగు బ్లాగర్లు!!!
అర్ధంతరంగా ఊడిపడిన నాకు..
వారికీ, వీరికీ మధ్య ప్రెస్ గ్యాలరీలోనే చోటు దొరికింది.

రచ్చబండ కార్యక్రమం జరుగుతోందక్కడ.

"నువ్వు మోసం చేశావంటే.. నువ్వు మోసం చేశావ్"అంటూ
కింద ఉన్న వాళ్లు కొట్టుకుంటున్నారు.
"నీమీద విచారణ జరపాలంటే.. నీమీదే జరపా"లని డిమాండ్ చేస్తున్నారు.
"నీది మోసం అంటే.. నువ్వు మోసం చేయలేదా" అని
కొందరు తెలుగు బ్లాగర్లు ఎదురు ప్రశ్నించుకుంటున్నారు.

వాళ్లకి కొద్దిగా పైనున్న నేను కళ్లప్పగించి చూస్తున్నాను.

నా కంటే పైనున్న జనం మాత్రం..
ఈలలు వేస్తూ..
కుళ్లిన కోడిగుడ్లు, టొమేటాలు
విసురుతున్నారు.

మధ్యలో ఉన్నాను కదా..
నాకు కూడా సన్మాన కార్యక్రమం బాగానే జరిగింది.
ఆ దెబ్బలతోటే.. మెలకువ వచ్చింది.

ట్రై వ్యాలీ యూనివర్సిటీలో తెలుగోళ్ల బాధలు

2011-01-30T21:35:00.000+05:30

భారత ప్రభుత్వ ఒత్తిడికి అమెరికా తలొగ్గింది. కాలిఫోర్నియాలోని ట్రై వ్యాలీ యూనివర్సిటీ వల్ల మోసపోయిన భారత విద్యార్థుల కోసం అమెరికా ఇమిగ్రేషన్, కస్టమ్స్ ఎన్‌ఫోర్స్‌మెంట్ హెల్ప్‌లైన్ ఏర్పాటు చేసింది. ఫారెన్ ఎఫైర్స్ మినిస్ట్రీని సంప్రందించడానికి ఇ మెయిల్ అడ్రస్, వాయిస్ మెయిల్ సౌకర్యాన్ని ఏర్పాటు చేశారు. సహాయం కావలసిన విద్యార్థులు 415 - 844-5320 అనే నెంబర్‌కు ఫోన్ లేదా వాయిస్ మెయిల్ చేయవచ్చు.SFRHSIFraud@dhs.gov అనే ఈ మెయిల్‌ ఐడికి తమ కంప్లెయింట్లను పంపించవచ్చు

శాంతి దూత.. మహాత్మ గాంధీ

2011-01-30T21:31:00.000+05:30

చదువే నేరమౌనా? (అమెరికాలో తెలుగు వారి దుస్థితి)

2011-01-29T08:13:00.004+05:30

అది 2009 సంక్రాంతి సమయం.. ఇండియా నుంచి వెళ్లిన తెలుగు విద్యార్థులు ట్రైవ్యాలీ యూనివర్సిటీలో అడ్మిషన్ తీసుకున్నారు. నాలుగు లక్షల రూపాయల ఫీజు, రెండు సూట్ కేసులు, కష్టపడి చదవాలనే ఒక్క కలతో అమెరికాలో అడుగుపెట్టారు. శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో, శాన్ జోస్, సిలికాన్ వాలీకి అతి దగ్గర్లో ఈ యూనివర్సిటీ ఉండటంతో.. తెలుగువారి పరిచయాలు, వాతావరణం కనిపించాయి. హోమ్ సిక్‌ను పోగొట్టుకునేందుకు అక్కడి ట్రైవ్యాలీ తెలుగు సంఘం వారితో కలిసిపోయారు. పండగ గెస్టులుగా వచ్చిన సినీతారలు మంచు మనోజ్, లక్ష్మి ప్రసన్నలతో ఆడారు.. పాడారు..

సరిగ్గా రెండేళ్ల తర్వాత.. 2011.. అదే సంక్రాంతి సమయం.. మధ్యతరగతి కుటుంబాల నుంచి వచ్చి, అప్పులు చేసి ఫీజులు కట్టిన ఆ విద్యార్థులు రాబోయే ట్రైమిస్టర్ కోసం ప్రిపరేషన్‌లో ఉన్నారు. ఇంతలో ఉరుము లేని పిడుగులా.. ఇమిగ్రేషన్స్ అండ్ కస్టమ్స్ ఎన్‌ఫోర్స్‌మెంట్ అధికారులు యూనివర్సిటీలో అడుగుపెట్టారు. విద్య పేరుతో వీసాలిచ్చి మనుషుల అక్రమ రవాణాకు సహకరించారని యూనివర్సిటీ ప్రెసిడెంట్ సుసాన్ సూ మీద కేసు రిజిస్టర్ చేశారు. వీసా ఇప్పించినందుకు అధిక మొత్తంలో డబ్బు వసూలు చేశారని ఆరోపించారు. కోర్సులకు అక్రిడెటేషన్ లేకుండా విద్యాసంస్థ నడుపుతూ మోసం చేస్తున్నారని చెప్పారు. అక్కడి ఫెడరల్ కోర్టు ఆదేశాల ప్రకారం యూనివర్సిటీని మూసివేశారు. సుమారు 1600మంది విద్యార్థుల జీవితాలను ఒక్క లెటర్‌తో రోడ్డున పడేశారు.

అసలీ విద్యార్థులు ఎందుకు మోసపోయారు? లక్షల కొద్దీ ఫీజులు గుంజుతున్న యూనివర్సిటీకి కళ్లుమూసుకుని డబ్బెలా చెల్లించారు? అమాయకంగా అమెరికాలో అడుగుపెట్టిన వీరిని.. అక్కడి పోలీసులు ఎందుకు అరెస్టు చేస్తున్నారు? అసలేం జరిగింది?

దేశంలోని అన్ని ప్రధాన నగరాలతో పాటు మన రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్, వరంగల్, విజయవాడ, వైజాగ్, తిరుపతి లాంటి సిటీల్లో ప్రతి సంవత్సరం కొన్ని సంతలు జరుగుతాయి. వివిధ దేశాల్లోని యూనివర్సిటీల ప్రతినిథులు ఏసీ గదుల్లో కూచుని విద్యార్థులకు కౌన్సెలింగ్ ఇస్తుంటారు. తమ యూనివర్సిటీకి ఉన్న పేరు, కోర్సులు, అవకాశాలు వంటి వాటిపై సుదీర్ఘమైన లెక్చర్లిస్తారు. ఆ యూనివర్సిటీలో చదవకపోతే.. అక్కడున్న వారి జీవితం వ్యర్ధమైనట్లే అని భావించేలా చేస్తారు. ఆ మైండ్ సెట్‌తో ఇళ్లకు వెళ్లిన విద్యార్థులు తల్లిదండ్రులను వేధించో.. బతిమాలో.. ఫారెన్ చదువులకు ఒప్పిస్తారు. ఉన్నవన్నీ తాకట్టు పెట్టించి, అప్పులు చేయించి.. లక్షల కొద్దీ డబ్బును ఆ యూనివర్సిటీ రిప్రజెంటేటివ్ కన్సల్టెన్సీల చేతుల్లో పోస్తారు. అలా.. ప్రతి ఏడాది.. రెండు మూడు సార్లు జరిగే సంతల్లోకి.. 2008లో ఓ యూనివర్సిటీ ప్రతినిథులు వచ్చారు. అది.. ట్రైవ్యాలీ యూనివర్సిటీ. ఆ యూనివర్సిటీ వెబ్‌సైట్ ప్రకారం.. హైదరాబాద్‌లోని రెండు కన్సల్టెన్సీలు వారికి రిప్రజెంటేటివ్స్‌గా వ్యవహరిస్తున్నాయి.

అందరిలాగే.. భవిష్యత్తు గురించి కలలు కన్న కొందరు స్టూడెంట్స్.. ఆశల సౌధాలను నిర్మించుకున్నారు. అమ్మానాన్నల వెంటబడి.. డబ్బుని చెల్లించారు. ఈ ప్రాసెస్‌లో అసలా యూనివర్సిటీకి అమెరికా ప్రభుత్వ గుర్తింపు ఉందోలేదో చెక్ చేయటం మర్చిపోయారు. ఒకవేళ ఆ కన్సల్టెన్సీ వారిని అడిగినా.. అక్రెడిటేషన్ వస్తుందని చెప్పి నమ్మించి ఉంటారు. అలా.. ఈ రెండేళ్లలో.. ఇండియాకు చెందిన 1400మందికి పైగా విద్యార్థులు అమెరికాలోని ప్లీసన్‌టన్ చేరుకున్నారు. అరగంట ప్రయాణంలో సిలికాన్ వేలీ ఉండటం.. అక్కడ తెలుగు వారు ఎక్కువగా నివసించడం, ఇండియాలోని తెలుగు విద్యార్థులను ఎక్కువగా ఈ యూనివర్సిటీ వైపు చూసేలా ప్రోత్సహించింది. యూనివర్సిటీలోని నాలుగు డిపార్ట్‌మెంట్లలోని ప్రొఫెసర్లలో ఎక్కువమంది తెలుగువారు కావటం.. ఇంగ్లీషు ఎక్కువగా రాని వారిని ఆకర్షించింది . తెల్ల వాళ్ళ లాండ్‌పై.. తెలుగోళ్ల మధ్య బతికేయవచ్చనే ఆశ.. బంధువులో, మిత్రులో అక్కడున్నారనే ధైర్యమో.. ట్రైవ్యాలీ యూనివర్సిటీలోని ఇండియన్లలో.. సుమారు 90శాతం మంది తెలుగు వారే అయ్యేలా చేసింది.

రెండేళ్లు బాగానే గడిచాయి. సంక్రాంతి పండగ కూడా బాగానే జరిగింది. అప్పటికే.. ఈ యూనివర్సిటీ కార్యకలాపాల మీద అనుమానం ఉన్న అధికారులకు కొన్ని సాక్ష్యాలు లభించాయి. ఆన్‌లైన్ విద్యావిధానంలో భోధించే ఈ విశ్వవిద్యాలయానికి ఎక్కువ వీసాలు మంజూరయిన విషయం కూడా వారు గమనించారు. ఇక కోర్సుల్లో రిజిస్ట్రేషన్ చేసుకున్న విద్యార్థుల్లో ఎక్కువ మంది వేర్వేరు ప్రదేశాల్లో పనిచేస్తున్నట్లు ఆధారాలు దొరికాయి. అధికమొత్తంలో డబ్బు కట్టించుకుని.. అమెరికా చట్టాలకు వ్యతిరేకంగా.. స్టూడెంట్ వీసాలు ఇప్పించారని యూనివర్సిటీ డైరెక్టర్లపై కేసు నమోదు చేశారు. యూనివర్సిటీకి చెందిన రెండు ఆఫీసులను, విద్యార్థుల హాస్టళ్లను స్వాధీనం చేసుకున్నారు. నిరవధికంగా యూనివర్సిటీని మూసివేస్తూ అటార్నీ జనరల్ ఇచ్చిన ఆదేశాలను అమలుపరచారు.

అయితే.. ఇప్పుడు బాధంతా.. లక్షల రూపాయల డబ్బు కట్టించుకున్న యూనివర్సిటీని అర్ధంతరంగా మూసేశారని కాదు. ఆ యూనివర్సిటీ విద్యార్థులుగా రిజిస్టర్ చేసుకుని చదువుతున్నవారు, ఇప్పటికే కోర్సు కంప్లీట్ చేసుకుని ఉద్యోగ వేటలో ఉన్నవారి గురించే. అమెరికన్ చట్టాల ప్రకారం వీసా కోసం మోసం చేయటం నేరం. ఆ నేరంలో పాలుపంచుకున్న వారందరూ శిక్షార్హులు. ఇప్పుడు ఆ నేరంలో ఈ విద్యార్ధులు అందరూ ఇరుక్కున్నారు. ఎవరో కొంతమంది.. అమెరికాలో డబ్బు సంపాదించుకునేందుకు స్టూడెంట్ వీసాతో రావటం.. ఆ విద్యార్థులను కష్టాల్లో పడేసింది. చేయని తప్పుకి శిక్ష అనుభవించేలా చేస్తోంది. సుమారు పది రోజుల్నుంచి జరుగుతున్న ఈ వ్యవహారంతో.. వెయ్యిమంది తెలుగు విద్యార్థులు గదిలోంచి బయటకు రాకుండా భయంభయంగా గడుపుతున్నారు. కంటికి కునుకు, కడుపుకి తిండి దూరమై.. భవిష్యత్తు అంధకారమై.. అంతాకలిసి ఒక్కటిగా ఏడుస్తున్నారు. రోడ్డు మీదికొస్తే ఎక్కడ అరెస్టు చేస్తారో.. అన్న భయంతో.. ఆహారం తెచ్చుకోలేక.. తమ ఉనికిని బయటి ప్రపంచానికి తెలియనివ్వకుండా చీకటిలో.. మౌనంగా రోదిస్తున్నారు.

యూనివర్సిటీని మూయించిన పోలీసులు.. విద్యార్థుల వేట మొదలుపెట్టారు. దొరికిన వారిని అరెస్టు చేస్తున్నారు. మిగిలిన వారి ఆచూకీ చెప్పండంటూ వేధిస్తున్నారు. హంతకులు, తీవ్రవాదులకు బిగించినట్లుగా.. జిపిఎస్ ట్రాకర్లను తగిలిస్తున్నారు. ఆ జిపిఎస్ ట్రాకర్ల సహాయంతో.. ఎప్పుడు విచారణకు అవసరమైనప్పుడల్లా.. స్టూడెంట్ ఎక్కడున్నాడో తెలుసుకోవచ్చు. సరిగ్గా ఆ ప్రదేశానికి వెళ్లి బలవంతంగానైనా.. వారిని లాక్కెళ్లవచ్చు.

ఎక్కడైనా ఓ అమెరికన్‌కు చిన్న అపకారం జరిగిందంటే.. తోకతొక్కిన పాములా లేచే పెద్దన్నకు మిగిలిన ప్రజల మానమర్యాదలు పట్టటం లేదు. కనీస మర్యాద లేకుండా ప్రవర్తిస్తూ.. మానవ హక్కులకు తీవ్ర విఘాతం కలిగిస్తున్న అమెరికాకు, ఆ దేశ పోలీసులకు ఎదురుచెప్పే సాహసం మిగిలిన దేశాలకు లేదు.. ముఖ్యంగా ఇండియాకు. తాము ఇన్నాళ్లూ కష్టపడి చదివిన చదువు, తమ తల్లిదండ్రులు కూడబెట్టిన డబ్బు అన్యాయమైపోతోంటే చూడలేక.. చూస్తూ బతకలేక నరక వేదన పడుతున్న వారు.. ఏంచేయాలో తెలియక పిచ్చివాళ్లైపోతున్నారు.

ఇక ఈ విద్యార్థులను అక్కడికి పంపిన కన్సల్టెన్సీలు తమ తప్పేంలేదని వాదిస్తున్నాయి.

సుమారు వెయ్యిమంది విద్యార్థులు.. అదీ తెలుగు వాళ్లు.. అతిదీన పరిస్థితుల్లో ఉంటే.. మన ప్రభుత్వాలకి చీమ కుట్టినట్లైనా లేకపోయింది. యాత్రలు చేస్తూ మన ముఖ్యమంత్రి, అమ్మగారి అనుగ్రహంపై ప్రధానమంత్రి కాలం గడుపుతున్నారు. వారానికి పైగా సమయం వారు నరకం అనుభవించాక.. విపక్షాలు లేఖలు రాసిన తర్వాత.. తీరిగ్గా కేంద్రప్రభుత్వం స్పందించింది. ఆ విద్యార్థులకు కావలసిన న్యాయ సహాయం అందించాలని రాయబార కార్యాలయాన్ని ఆదేశించింది.

ట్రైవ్యాలీ యూనివర్సిటీ బాగోతం ఇప్పుడు వెలుగులోకి వచ్చింది కాబట్టి తెలుస్తోంది. మరి వందల సంఖ్యల్లో.. ఏడాదికి రెండు మూడు సార్లు అమెరికా, బ్రిటన్, జర్మనీ, స్విట్జర్లాండ్ లాంటి వివిధ దేశాలనుంచి వస్తున్న యూనివర్సిటీల ప్రతినిథులకు హెచ్చరికలు, అక్కడికి వెళ్లే విద్యార్థులకు సూచనలు చేయాల్సిన బాధ్యత ఎవరిది? డబ్బు కట్టించుకుని దొంగ వీసాలు ఇస్తున్న ట్రావెల్ ఏజన్సీలపై ఎటువంటి చర్యలు తీసుకుంటున్నాయి? ముందు వీసా ఇచ్చి.. ఆ తర్వాత రెండేళ్లకు ఆకులు పట్టుకున్న అమెరికాను ఏమనాలి? తప్పు చేసిన వారిని వదిలి అమాయకులను హింసిస్తూ మానవ హక్కుల ఉల్లంఘన చేస్తోన్న అక్కడి పోలీసులను ఏంచేయాలి? ఇవీ.. సగటు తెలుగోడి ప్రశ్నలు.. వీటికి సమాధానం ఎవరు చెబుతారు?

Update: భారత ప్రభుత్వ ఒత్తిడికి అమెరికా తలొగ్గింది. కాలిఫోర్నియాలోని ట్రై వ్యాలీ యూనివర్సిటీ వల్ల మోసపోయిన భారత విద్యార్థుల కోసం అమెరికా ఇమిగ్రేషన్, కస్టమ్స్ ఎన్‌ఫోర్స్‌మెంట్ హెల్ప్‌లైన్ ఏర్పాటు చేసింది. ఫారెన్ ఎఫైర్స్ మినిస్ట్రీని సంప్రందించడానికి ఇ మెయిల్ అడ్రస్, వాయిస్ మెయిల్ సౌకర్యాన్ని ఏర్పాటు చేశారు. సహాయం కావలసిన విద్యార్థులు 415 - 844-5320 అనే నెంబర్‌కు ఫోన్ లేదా వాయిస్ మెయిల్ చేయవచ్చు.SFRHSIFraud@dhs.gov అనే ఈ మెయిల్‌ ఐడికి తమ కంప్లెయింట్లను పంపించవచ్చు.

సామాన్యుడి వేదన

2010-12-19T13:18:00.001+05:30

మరో పోరుకి రంగం సిద్ధమవుతోంది..
కొత్త సంవత్సరం వస్తోందంటేనే..
నాయకులు, విద్యార్థులు మొదలు
అందరిలోనూ ఉత్కంఠ
పెరిగిపోతోంది!

ఏళ్ల తరబడి పేరుకు పోయిన
సమస్య తేనెతుట్టెను
కదిలించినదొకరు..

జస్ట్.. చిటికెలో
పరిష్కరిస్తామని ప్రామిస్ చేసి..
వెనకడుగు వేసిందొకరు..

దెబ్బ తిన్న చోటుని
వదిలేసి.. సేఫ్ ప్లేసుకి
వెళ్లిపోయింది మరొకరు..

అక్కడా.. ఇక్కడా.. మేమే
అంటూ.. గోడెక్కి
కూచుందింకొకరు..

వీళ్ల వల్ల కాదు..
మమ్మల్నినమ్మండంటూ
ఆశ పెడుతోందొకరు..

అంతా మా నాన్నదీ, నాదే..
వచ్చేస్తున్నానంటూ
కేకలు పెడుతోందింకొకరు..

వీళ్లంతా ఒక వైపుంటే..

నీక్కావలసిందీ.. మా దగ్గరుందీ..
అంటూ ఊరిస్తూ, వయ్యారాలు వొలకబోస్తూ
ఆ ఊరూ.. ఈ ఊరూ..
తిరుగుతున్న గుంపొక వైపు...

పరిస్థితి అదుపుతప్పనివ్వమంటూ
కేంద్ర బలగాలను రప్పించే
ప్రభుత్వ వర్గాలు..
నోరు జారితే జాగ్రత్తంటూ..
ముందుజాగ్రత్తలు చేస్తున్న
పోలీసు బాసులు..

వీళ్లంతా మరోవైపు..

ఎవడి మనోభావాలు
ఎప్పుడు దెబ్బతిన్నా..
బలైపోవటానికి సిద్ధంగా
ఆర్టీసీ బస్సులు, విద్యార్థుల జీవితాలు
బిక్కుబిక్కుమంటూ.. భవిష్యత్తుకోసం
చూస్తున్న మధ్యతరగతి మనుషులు
ఇంకో వైపు.

వీళ్లందరి మధ్య..
ఆసులో గొట్టంలా తిరుగుతూ..
అక్కడిదిక్కడా.. ఇక్కడిది అక్కడా..
మాటల మూటలు మోస్తూ తిరిగే
నయా నారద పాత్రలో
మన మీడియా!

ఇదీ రాష్ట్ర ప్రస్తుత పరిస్థితి.
దేశమంతా చలితో వణుకుతోంటే
ఇకముందేమవుతుందో అనే
ఆందోళనతో తెలుగోడు వణుకుతున్నాడు.

తన ప్రమేయం ఏమీ లేకుండానే..
తన చుట్టూ జరుగుతున్న యుద్ధ ఏర్పాట్లను చూసి
భయంతో బెదిరిపోతున్నాడు.

పారబోయే రక్తం
తనదో.. తన అన్నదో, తమ్ముడిదో..
అక్కదో, చెల్లిదో.. అమ్మానాన్నలదో..
తేల్చుకోలేక సతమతమవుతున్నాడు.

ఎవరికి ఏం నచ్చకపోయినా..
కొంచెం ఆగమంటూ చేతులెత్తి మొక్కుతున్నాడు.
డబ్బు, అధికారం కోసం.. పేరు, ప్రాపకం కోసం..
ఎవడో దూకమన్న చోటల్లా దూకకుండా..
ఆలోచించి అడుగేయమంటూ
వేడుకుంటున్నాడు.

Image Courtesy: Life.Com

తనికెళ్ల భరణి వెండి పండగ

2010-11-18T17:50:00.003+05:30

నిజమే..
సాయంత్రం ఉబుసుపోక, కాసేపు
సినీ జనాలను చూద్దామనుకునే..
సాధారణ అభిమానికి
అది పండగే..

కాదా ఏంటి?...
సుత్తి కొట్టే ఉపన్యాసాలు వినక్కరలేకుండా..
అమోఘమైన.. అద్భుతమైన.. సాంప్రదాయ నృత్యాన్ని
(రెప్ప వేయకుండా) కన్నులు చెమర్చేలా చూసిన వారికి..
అది పండగే..

అంతే కదా..
రెండు మనస్తత్వాల వ్యక్తులను దగ్గర చేసే..
స్నేహం రంగు, రుచి, వాసన చూసిన
మామూలు మనుషులకు
అది పండగే..

ఎప్పుడో పాతికేళ్ల క్రితం..
గొంతు నిండా సిరా మింగిన
ఓ మామూలు సోకాల్డ్ రచయిత..

సినీవీధుల్లో తిరిగి తిరిగి..
అలసి చివరకు తనక్కావలసినదేదో
తానే వండుకుని..
మంచి వంటవాడిగా పేరు తెచ్చుకుని..
టాలెంట్ అంటే.. ఇతడిదే..
అన్నంతగా ఎదిగితే..

బహుశా ఎవరూ పండగ చేయరు..
వాడేదో.. వాడి బతుకేదో అనుకుంటారు.

కానీ,
ఆ వర్సటైల్ ఆర్టిస్టు..
హ్యూమనిస్టై.. ప్రతి ఒక్కరి
గుండెల్లో అరెస్టై..
ఆ మృష్టాన్న భోజనాన్ని..
అందరికీ పంచిపెడితే..

ఎవరు మాత్రం పండగ చేయరు?
వెండి పండగే చేస్తారు!

అదే జరిగింది.
రవీంద్రభారతి అందుకు వేదికైంది.

పాన్ పరాగ్‌లు, గుట్కాలతో
పళ్లు ఊడగొట్టుకుని,
సిగరెట్ల పొగగొట్టాలతో
కవితలు ఊదేస్తూ..
మందుబాబులతో కలిసి
భోళాశంకరుడికి అర్చన చేసేవాడిపై
ప్రజలు అభిమానం కురిపించారు.

మాతృ భాషంటే పడి చచ్చే పిచ్చోడికి..
తెలుగు సినిమాకు
ఆస్కార్ మోసుకొచ్చేద్దామనే
మూర్ఖపు మొండి వాడికి,
అప్పుడెప్పుడో..
శ్రీనాధుడికి చేసిన
కనకాభిషేకం చేశారు.

కలం, గళం సొంతం చేసుకుని
ఆ కైలాస వాసుడిని
పొగుడుతూ, తెగుడుతూ..
తిరిగే.. నాటకాలోడికి
సువర్ణ కంకణం తొడిగారు.

అయినా..
ఆ ముక్కంటి ఖర్మ కాకపోతే..
ఇతగాడ్ని భక్తుడిగా చేసుకోమన్నదెవడు?
ఒక పెళ్లాన్ని నెత్తిమీద పెట్టుకుని,
మరో భార్యకి అర్ధభాగం ఇచ్చినోడికి
మర్యాదెవడిస్తాడు?

రంగస్థలమైనా.. వెండితెరైనా..
గురువులకెప్పుడూ శిష్యుడు,
శిష్యులకు మాత్రం తండ్రిలాంటోడు
ఇకనుంచి
కవులకు, రచయితలకు
గుండెధైర్యం కాబోతున్నాడు..

ఇకనుంచి ప్రతి ఏడాది..
తన పుట్టిన రోజున
దమ్మున్నోడికి అవార్డిస్తాడు.
----------------------------

మరికొన్ని ఫోటోలు:

సకుటుంబ సమేతం

ఎంత పెద్ద వాడైనా.. అమ్మకి కొడుకే..


నిజ భార్య శ్రీమతి దుర్గా భవానితో..

Photo Credits: IdleBrain.Com, Gulte.Com, GreatAndhra.com

ప్రపంచ శాంతి.. వర్ధిల్లు గాక!

2010-09-20T15:45:00.000+05:30

రేపు (సెప్టెంబరు 21) ప్రపంచ శాంతి దినోత్సవం. అత్యాశే అయినా.. ఈ సంవత్సరం ప్రపంచ ప్రజలంతా శాంతి సంతోషాలతో జీవిస్తారని కోరుకుంటున్నాను.

My Heart is Beating! (Don't know when it Stops)

2010-07-31T05:57:00.003+05:30

Every one of us have a Heart.
how silly am i?

But, i must say in another way.. we have Only one heart.

What if it asks some rest? by all the burden we have put on it?

Scientific evidence indicates 7 risk factors, which, if addressed, can significantly reduce the risk of heart disease – even reverse it!

Then what are those Seven? How to save our heart?

Answers are simple and we know them. but we don't implement.
1. Smoking (We luv dhoop sticks. but, not our heart. Smokers risk a heart attack twice as much as non-smokers. Smoking is also the most preventable risk factor. So if you smoke, quit right now. Also remember that non-smokers who are exposed to constant smoke are at an increased risk. And that’s not fair. )
2. Cholesterol (A diet low in cholesterol, saturated & trans fat will help lower cholesterol levels and reduce the risk of heart disease. Regular exercise will also help lower ‘bad’ cholesterol and raise ‘good’ cholesterol levels. So, Please have your cholesterol levels checked. )
3. Blood pressure (Like cholesterol, blood pressure interpretation and treatment should be individualized, taking into account your entire risk profile. Control blood pressure through diet, exercise, weight management, and if needed, medication. )
4. Diabetes (No celebrations :( If not properly controlled, diabetes can lead to significant heart damage, including heart attacks and death. Control diabetes through a healthy diet, exercise, maintaining the right weight, and taking medications as prescribed by your doctor.)
5. Sedentary Lifestyle ( No stretching at all. No exercise.. nothing. Many of us lead sedentary lives, exercising infrequently or not at all. Simple leisure-time activities like gardening or walking can lower your risk of heart disease. Try to exercise 30 minutes every day, at moderate intensity. )
6. Unhealthy eating (Eat a heart-healthy diet, low in salt, saturated fat, trans fat, cholesterol, and refined sugars. Try to increase your intake of foods rich in vitamins and other nutrients, especially antioxidants, which have been proven to lower your risk for heart disease. Also eat plant-based foods such as fruits and vegetables, nuts and whole grains.)
7. Stress (Poorly controlled stress and anger can lead to heart attacks and strokes. Use stress and anger management techniques to lower your risk. Learn to manage your time better, set realistic goals, and take up activities like Yoga. Meditate for 10 minutes, walk wherever possible, eat right, and keep an eye on the above risk factors.)

We, Indians have high risk of heart attack.

Studies over the last 60 years show an alarmingly high rate of coronary heart disease and premature heart disease among Indians.

The trend was first observed among Indians in the late 1950s, but unfortunately little has been done since then to reverse it. We are now witnessing the spread of an epidemic across the South Asian region and India is right in the middle of it.

It is estimated that Indians are nearly four times more susceptible to heart attacks than Caucasians, with 25% of attacks happening to people under the age of 40, unheard of in other populations.

Among urban Indians, incidence of heart problems is 12%, while it’s just 5% in the US. (Wait a minute, isn’t junk food more popular there?)

So, what have we done to deserve this? Is it the lack of regular physical activity? Poor blood cholesterol levels? Poor eating habits? Stress?

Let's care our heart at least now.
Let's take a pledge to quit smoking, check cholesterol, control diabetes etc..
Not Only you.. or me. Let's Join hands to take the pledge together.

Take the Pledge Here and value your family.
Family deserves more than Two minutes. But this pledge don't take longer.
Join the Campain on Facebook, here.

I'm eagerly waiting to know 'what pledge you have taken?'
Plz lemme know by commenting here.

92 Ways to Keep Your Heart Healthy
"Sourced from www.apollolife.com”

అద్దెకు మొబైల్ ఫోన్లు!

2010-07-18T18:24:00.000+05:30

భారతదేశంలో మొబైల్ ఫోన్లు అద్దెకిచ్చే వ్యాపారం మొదలైంది.
గుంటూరులోని షణ్ముఖేష్ మ్యూజిక్ & మొబైల్స్ వారు ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోనే తొలిసారిగా ఈ సేవలను ప్రారంభించారు.
లక్ష్మీపురం హాలీవుడ్-బాలీవుడ్ థియేటర్ల ఎదురుగా వారి ఆఫీసు ఉంది.

దిల్‌సే రే..

2010-07-05T06:34:00.000+05:30

రెహ్మాన్ పాట.. అమెరికా అమ్మాయిల నోట!!

ఆత్మ'హత్య'

2010-06-18T14:58:00.001+05:30

గుట్టలు గుట్టలుగా
శవాల కుప్పలు

తల లేని మొండెం
ఆత్రంగా తడుముకుంటోంది

ఆగిపోయిన శ్వాస
నిశ్శబ్ధంగా ఆవిరవుతోంది

మూతబడిన కనులు
రెప్పల్లోంచి చూస్తున్నాయి

తెరుచుకున్న నోరు
కొత్త వేదం పలుకుతోంది

తెగిపడిన చేయి
గుండె కోసం వెదుకుతోంది

రాబందుల రెక్కలతో
కాళ్లు ఎగురుతున్నాయి

చుట్టూవాలిన ఈగలు
మౌనగీతం పాడుతున్నాయి

దూరంగా నేను
మౌనంగా చూస్తున్నాను

ఆత్మను చంపి
అంత్యక్రియలు చేస్తున్నాను

అదేంటో..

2010-06-17T06:07:00.001+05:30

మనసు వెనక తడి తెరలను తడుముతానా?
చేతుల నిండా బాధ నెత్తురు.

జ్ఞాపకాల దొంతరలను కుప్పలు పోస్తానా?
అన్నీ అస్పష్టపు మాటలు.

చుక్కలనన్నీ లెక్కపెడదామని కూచుంటానా..?
పారిపోయిన చీకటి జాడలు.

కన్నీటి ఊబిలో సగం కూరుకుపోతానా?
పగిలిన గుండె ముక్కలు.

అదేంటో..

నీకేదో చెబుదామని మొదలుపెట్టానా?
మనసు మరచి పోయాను.

పానీ'పట్టు'

2010-06-17T01:03:00.003+05:30

వేసవి వెళ్లిపోతోంది..
టీవీల పుణ్యమాని
రుతుపవనాలు వచ్చేశాయట!

రాజధాని నగరంలో
మంజీరా నీరు మాత్రం
వారానికొక్కసారట!

వారానికి కూడా రాకపోతే..?
అమాయకుడా..
జీహెచ్‌ఎంసీ ట్యాంకరొస్తుందోయ్!

నీటి కోసం యుద్ధం చేసే
తెగువ నీకుంటే..
బిందె నీళ్లు దక్కించుకునే
పట్లు నీకు తెలిసుంటే..

వెళ్లు.. అక్కడ తలబడు.
క్రాఫు చెరగకుండా..
షర్టు నలగకుండా..
బయటకొచ్చి కనిపించు!

పది బిందెల
పానీ పంపకానికి
ఆరు బిందెల నీరు
రోడ్డు పాలు.

భాగ్యనగర జన దాహానికి
అధికారుల మొండి వైద్యం
శిగపట్లు తెలిసుంటేనే
పానీపట్టు పనిలో విజయం!!

***************************************************
మౌలాలీ ఏరియాలో వారానికి ఓసారి మంజీరా నీరు సరఫరా చేస్తున్నారు.
అదీ అందరూ ఆఫీసులకు, పనికీ వెళ్లిన సమయంలో. లేదా అందరూ నిద్ర పోతున్న సమయంలో.
ఇక పైపులైన్లు బాగోకపోతే.. అధికారుల జాలి, దయ మీద ఆధారపడాలి.
ఎవరైనా వార్డు నాయకుడు గొడవ చేస్తే..
కంటి తుడుపు చర్యగా.. ఇలా ట్యాంకర్లను పంపిస్తారు.
మీరూ మీరూ కొట్టుకు చావమంటారు.
ఇంకో విషయం ఏంటంటే, ఈ ట్యాంకర్ డ్రైవర్‌కు ఒక్కో ఇంటి నుంచి పది రూపాయలు ఇవ్వాలిట.
జనానికి సరఫరా ఆపి మరీ నీటి వ్యాపారం చేస్తున్న HMWSB ఆదర్శమనుకుంటా ఆ డ్రైవర్‌కు.

రండి.. 'స్టింగ్' చేద్దాం

2010-06-01T18:53:00.000+05:30

డజను న్యూస్ ఛానళ్లలో
అరడజను వార్తలకు
డజనున్నర వ్యాఖ్యానాలు చూసే
ప్రేక్షకుడికి కాసింత వినోదం దొరికింది

ఎవడినైనా విఐపి చేసేందుకు
మైకులతో కొట్టుకునే మిత్రులు
ఒకరిని ఒకరు 'కుట్టుకునే'
పనిలో బిజీగా మారారివాళ

స్వాములు, సన్యాసులు, సన్నాసుల
చుట్టూ తిరిగి మోసపోయే
జనానికి కళ్ళు తెరిపించే ప్రయత్నం
'బ్రేక్' లేకుండా సాగుతోంది

మీడియాకు మీడియా
పరమ శతృవనే నిజం
టీఆర్పీల వేటలో నగ్నంగా
నిరూపిస్తోంది 'ఈ' జర్నలిజం

పసలేని వాదనలో
చివరికి ఎవరు ఓడినా
గెలిచేది మాత్రం భరిస్తున్న
ప్రేక్షక మహానుభావులు

అబ్బ.. తెలుగోళ్లకు మంచి
రోజులొచ్చాయి
మీడియాకు ముకుతాడు పడే
ముహూర్తాలు దొరికాయి

మనిషివా.. జర్నలిస్టువా??

2010-05-16T17:05:00.002+05:30

నా మిత్రుడు వెంకట్ ఉక్రోషానికి.. ఆక్రోశానికి ఎగసిన తరంగాలు ఇక్కడ!

http://uttaratarangalu.blogspot.com/2010/04/blog-post_21.html

ఆ తరంగాలను చల్లార్చి, కలుపుకుని పోయిన నా వాహిని... (కామెంట్ రూపంలో అక్కడ కూడా ఉంది)
కొద్దిగా.. సరి చేసి.

కార్పొ'రేటు' కంపెనీలో ఉంటుంది ప్రతిపనికీ ఓ రేటు
ఒకడిని మంచి వాణ్ని చేయాలన్నా..
ఎందుకూ పనికిరాని వాడిగా చిత్రించాలన్నా..
ఆఫ్ట్రాల్.. మన చేతిలో పని.

నయా బూతు సామ్రాజ్యంలో..
'ఛీర్స్' లీడర్లం మనం
ఆఫీసు చీకటి గదుల్లో వలువలే ఉండవు
ఇక మనకు విలువలెక్కడ?

ఎవడైనా నోటుతో కొడితే చాలు..
అబ్బనీ తియ్యనీ దెబ్బ అంటూ..
అమ్మాయిల ఒడిలో మత్తుగా చిందేస్తాం.
ఆపై ముమైత్‌ఖాన్‌కి అశ్లీలతపై పాఠాలు చెప్తాం..

ప్రెస్‌ అని అచ్చోసి తిరిగేస్తాం
రూల్సంటే మనకి పట్టవు..
డాక్యుమెంట్సు అసలుండవు..
కానిస్టేబుల్ ఆపితే.. వాడి బాసుతో తిట్టిస్తాం.

ముచ్చటపడి ఎప్పుడైనా ముసుగు తీసి
మంచి చేయాలని ముందుకొస్తే..
'నీకెందుకొచ్చిన తీట?' అంటూ
తిట్టే మన బాసుల ముందు నవ్వుతూ చస్తాం.

డబ్బుకు.. అధికారానికి మధ్య
సరసాలకు సరదాలకు నడుమ
కంపులో బతికే పేడపురుగులం
బయట పడలేని.. శ్లేష్మంలో ఈగలం

ఎంతైనా మనం జర్నలిస్టులం!

విద్యుత్‌ని ఆదా చేయండి.. భూమిని రక్షించండి.

2010-04-22T16:02:00.002+05:30

Save Electreecity Campaign from mein melon on Vimeo.

భూమిని కాపాడుకుందాం!

2010-04-22T14:01:00.000+05:30

Save The Earth Mini Clip. from cheeling on Vimeo.

ఎవరీయన?

2010-04-19T23:28:00.000+05:30

చెద పట్టిన చెట్టు నా ఆంధ్రప్రదేశ్!

2010-03-14T16:33:00.001+05:30

ఆరోజుల్లో రెండు రకాల విత్తనాలను
కలిపి ఒక హైబ్రిడ్ విత్తనాన్ని తయారు చేశారు.

అన్నదమ్ముల ఇళ్ల మధ్య ఆ నాటిన ఆ విత్తనం
మొక్కై.. పెరిగి మానై పోయింది.
తియ్యటి పండ్లను ఆ ఇళ్ల యజమానులకు,
కొందరు కుటుంబ సభ్యులకు అందించింది.

ఏ ఇంటి అన్నదమ్ములు కలిసున్నారు?
మనస్ఫర్ధలొచ్చాయి. విడిపోదామనుకున్నారు.
ఇన్నాళ్లూ కలిసున్న వారికి అన్యాయం గుర్తొచ్చింది.
ఆ చెట్టు కాయలు నువ్వెక్కువ తీసుకున్నావని ఒకరంటే..
లేదు, ఆ చెట్టు కలప నువ్వే ఎక్కువ
వాడుకున్నావని మరొకరన్నారు.
కాయలు లేక మా వాళ్లు నీరసపడి
పోయారని ఒక కుటుంబ సభ్యుడంటే..
అసలు చెట్టు నీడ లేక
మా వాళ్లు ఎండలో మాడిపోతున్నారని
మరొక పెద్దమనిషి అన్నాడు.

చెట్టు కాండం ఉంది నీ చోటులోనే కదా అంటే..
కాయలు అందుతోంది నీకే కదా అని ఎదురు ప్రశ్న!

పెద్దలు తిట్టుకోవటం చూసి
ఇంట్లో పిల్లలు కొట్టుకోవటం మొదలుపెట్టారు.
చివరకు చెట్టుని పట్టించుకోవటం మానేశారు.

అప్పుడప్పుడూ పట్టే చెద
ఈసారి రెచ్చిపోయింది.
నాతో పాటూ వాడికి కూడా నష్టమేలే..
అని ఇరుపెద్దలు అనుకున్నారు.
చూస్తూ కూర్చున్నారు.
పిల్లలు ఒక కొమ్మమీద చెదను
మరో కొమ్మమీద ఒదిలిపెట్టారు.

ఇప్పుడు ఆ చెద
చెట్టునంతా ఆక్రమించింది.
కాండం సారమంతా పీల్చివేస్తోంది.
ఆకులు రాలిపోతున్నాయి.
చెట్టుపై పక్షులు ఎగిరి పోతున్నాయి.
అందమంతా తరిగిపోతోంది.

ఇప్పటికైనా మేల్కొనక పోతే
ఆ చెట్టుకి కాయలు కాయవు.
కాసినా రసంలేని పుచ్చిన కాయలు!
ఆ యింటి వాళ్లూ తినలేరు,
మరొకరికి ఇవ్వలేరు!!
చెదలు పట్టిన, ఆకులు రాలిన
ఆ చెట్టునీడ ఎందుకూ పనికి రాదు!
ఏ పక్షీ గూడు కట్టేందుకు ఆసక్తి చూపదు!!

నా ఆత్మశాంతి కోసం!

2010-03-11T06:00:00.014+05:30

అవును..
నేనేమీ రాజకీయ నిరుద్యోగిని కాను.
కొందరు నాయకుల చేతిలో కీలుబొమ్మనీ కాను.

నేను మేథావిని!

ఉన్న ఊరు, అమ్మ నాన్న తప్ప తెలియని
పదేళ్ల చిన్న పిల్లలు
"అన్నా, ఆ పార్టీ మీటింగెక్కడ?" అని
అడిగినప్పుడు వారి రాజకీయ చైతన్యానికి సలాం చేస్తాను!
భవిష్యత్తుకి బాటలు వేసే చదువులను
నడిరోడ్డుపై విసిరికొట్టి
ఆప్రాంతం వాడిని నరుకుతామని అంటుంటే
మేథావిగా వారికో వేటకొడవలి ఇచ్చి
వెళ్లిరమ్మని ఆశీర్వదిస్తాను!

ఏదో నాకు తెలిసిన
చరిత్ర అంతా తిరగేసినా కూడా
ఒక్క రాజకీయనాయకుడు..
నాలాంటి ఒక్క మేథావి..
కూడా ఇప్పటివరకూ చావలేదు.
కనీసం చావటానికి ప్రయత్నించలేదు.
ఎప్పుడూ సోదర విద్యార్థులే..
యువతరం ప్రతినిథులే!
ఆ సంస్కృతి మారకుండా
నాకు చేతనైనంత మందిని నేనూ
చావటానికి ప్రోత్సహిస్తాను!

ఒకచోట పరీక్షలు జరుగుతుంటాయి..
మరోచోట ఆగిపోతూనే ఉంటాయి..
ఒకచోట ఉద్యోగాలు చేసుకుంటారు.
మరోచోట ఉద్యమాలు చేసుకుంటారు.
మేథావిగా నేను మాత్రం
వాళ్ల మథ్య తేడా పెంచేందుకు
ఒకరినొకరు తిట్టుకునేందుకు
అపార్థాలు పెంచుకునేందుకు
పదబంధాలు తయారుచేస్తాను!

నాలుగు రోజులు జీవితం
ప్రశాంతంగా ఉందనుకుంటే చాలు..
ఒకరి ఆత్మ బలిదానం తప్పనిసరి!
మీకేంటి? మామాట విని చనిపోతారు..
ఓపాట పాడి శాశ్వతంగా పడుకోబెడతాం!
మరొకరు మరణించేదాకా
మామాటలు జనం వినేదాకా
ఆ వేడి రగులుతూనే ఉండాలి!
లేకపోతే మేమెట్లా చలి కాచుకునేది?

ఒకప్పుడు చదువుకున్నోడు మేథావి..
బతుకు బాగుపడే దారి చూపే వాడు మేథావి..
పక్కవాడిని తనతో కలుపుకు పోయే వాడు మేథావి..

నేను కూడా ఒకప్పుడు మేథావి వర్గానికి చెందిన వాడినే.
ఇప్పుడు రాజకీయనాయకులు నన్ను కలిపేసుకున్నారు!

ఎందుకో మరి!
చనిపోయిన సోదరుల ఆత్మలు నాచుట్టూ తిరుగుతున్నట్లు..
మా చావులకి సమాధానం చెప్పమని అడుగుతున్నట్లూ..
నాకు నేను చనిపోయేలా ఎందుకు రెచ్చగొట్టావని ప్రశ్నిస్తున్నట్లూ..
రాజకీయ నాయకులకీ నీకూ తేడా ఏంటని తిడుతున్నట్లూ..
ఒకటే ఆలోచనలు!

నా చుట్టూ తిరుగుతున్న ఆత్మలు పిరికివి
కాకపోతేఈ పాటికే నా హత్య జరిగుండేది!
మేథావిగా ఆత్మహత్య చేసుకోవటం తప్ప మరోదారి లేదు.

ఇప్పుడు నాలాంటి మేథావుల ఆత్మశాంతికోసం మీరో పాట పాడండి!

వీళ్లూ మనుషులే!

2010-03-08T06:22:00.002+05:30

వాళ్లని చూస్తే భయం..
వాళ్లంటే కోపం..
అవకాశం వస్తే వాళ్లపైకి దాడికి దిగుతాం!
రాళ్లూ కర్రలతో వెంటపడి తరుముతాం!!

మరి వాళ్లు ఊరుకుంటారా?
మనకి దొరికినట్లే వాళ్లకు కూడా అవకాశం దొరుకుతుంది కదా!?

వాళ్లు ఉన్నన్నాళ్లూ మనం ఎవరి మాటా వినం..
మనం మాట విననన్నాళ్లు వాళ్లూ వెళ్లరు..

ఇదిగో ఇలా..

ఆర్నెళ్లుగా ఇంటిని,
కట్టుకున్న పెళ్లాన్నీ, కన్నబిడ్డలనీ వదిలి
గాలికి, ధూళికి ఫుట్‌పాత్‌పై సేద తీరుతుంటారు..
శరీరాన్ని చలికి అప్పగిస్తారు!

నాకు కావలిసొందొక్కటే..

2010-02-20T20:47:00.001+05:30

అవును..
నాకు కావలసిందొక్కటే..

పదవులు వదలని
నేతల కన్నా..
మారని మా తలరాతల కన్నా..
నాకు కావలిసిందొక్కటే..

మాతృభూమి కోసం
మరో జీహాద్
చేస్తోన్న అన్నలు చెప్పినట్లు
నాకు కావలిసిందొక్కటే..

పక్కవాడి ప్రగతి
కన్నులమంటైన
మేధావుల మాట ప్రకారం
నాకు కావలిందొక్కటే..

కూలి పనికెళ్లి
ఫీజులు కడుతున్న
అమ్మ నాన్నల కన్నా..
నాకు కావలిసిందొక్కటే..

జీవితాలకే అర్పణ

తర్పణలొదులుతున్న

విద్యార్థుల కోసం

నాకు కావలిసిందొక్కటే..

ఉద్యమాన్ని ఆరనీయక
ఊపిరిలూదేందుకు
ప్రాణం హారతినిచ్చే
నాకు కావలిసిందొక్కటే..

గాయాల బాధను
పంటికింద నొక్కిపెట్టి
నినాదాల మందునే మింగే
నాకు కావలసిందొక్కటే..

నా అన్నదమ్ముల
శాంతి సౌభాగ్యం..
అభివృద్ధి వాటా..
నాకు కావల్సిందొక్కటే!

Happy New Year 2010

2009-12-31T14:31:00.003+05:30

మనమందరమూ ఆంధ్రులమేనా?

2009-12-28T18:40:00.001+05:30

మీరేమంటారు?

Andhrajyothy 27-12-09, Sunday

నాగొంతుకకు స్వాగతం.

2009-12-25T10:27:00.000+05:30

కొన్నిరోజులుగా బిజీగా ఉండటంతో నా బ్లాగులు సరదాకి, అంతర్వాహినిలను అప్‌డేట్ చేయటం కుదరటం లేదు. అందుకే టైప్ చేయటానికి టైం లేనప్పుడు కూడా నా భావాల్ని, అభిప్రాయాల్ని పంచుకోవాలనుకుంటున్నాను.

ఫలితమే.. ఈ వాయిస్ బ్లాగ్.. "నా గొంతుక".

నా ఇతర బ్లాగులకు మీరంతా ఇస్తున్న ఆదరణే నా గొంతుకకు కూడా ఉంటుందని ఆశిస్తున్నా..

Plz Visit http://nagontuka.blogspot.com/ and give your suggestions!

తెలుగుపై విదేశీయుల మోజు

2009-11-18T11:56:00.003+05:30

తెలుగు.. జగమంత వెలుగు

Courtesy: hmtv

ఇలా కూడా జరుగుతుందన్నమాట!

2009-11-03T02:18:00.000+05:30

మీరు ఆర్‌టీసీ బస్సెక్కారా?
అందునా హైదరాబాదులో?
సరే.. మరో ప్రశ్న.. మీరు పురుషులా? (సారీ మగవాళ్లు అనాలంటే భయంగా ఉంది. ఎక్కడ నన్ను కూడా సభ్యత లేని బ్లాగర్ అంటారో అని)
అంత కోపమొద్దండీ బాబూ..
"అసలు విషయం చెప్పకుండా ఏంటీ ప్రశ్నల గోల?" అనుకుంటున్నారా?
మళ్లీ క్వశ్చన్? ఓకే ఓకే..

అసలేమైందంటే..
శనివారం ఇంటికి(తెనాలి) వెళ్లి బుద్ధిగా నిన్న మధ్యాహ్నం హైదరాబాద్ తిరిగి వచ్చా, జన్మభూమి ఎక్స్‌ప్రెస్‌లో. వచ్చేసరికి రాత్రి ఏడయింది.
ఇ.సి.ఐ.ఎల్ బస్ కోసం ఉప్పల్ బస్టాండ్, అదేనండీ.. రేతిఫైల్ బస్‌స్టాండ్‌కి లెఫ్ట్ సైడ్ ఉంటుందీ.. మదర్ థెరిసా విగ్రహంకి దగ్గరలో ఉంటుందీ.. తెలుసా..? ఐతే ఓకే..
ఆ ఉప్పల్ బస్‌స్టాండ్‌లో 24ఇ బస్ ఎక్కా. (బస్ నెంబర్ ఎపి10జెడ్ 3552. )
బస్ ఆ టైములో అసలు ఖాళీ ఉండకూడదు. కానీ ఉంది కొంచెం.
7.15కి బయల్దేరింది.
అలా అలా.. ప్యాట్నీ బస్ స్టాప్‌కి చేరుకుంది 7.30 దాటిన తర్వాత.

ఇద్దరు ముసలి వాళ్లు(పురుషులు) ఎక్కారు. బస్ అప్పటికే ఫుల్ అయింది. బస్ మొత్తం ఒక లుక్ ఇచ్చి సీనియర్ సిటిజన్స్ అని రాసి ఉన్న సీట్ దగ్గరికి వెళ్లారు. అప్పటికే ఆ సీట్‌లో ఇద్దరు స్త్రీలు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆ ముసలివారిలో ఒకాయన వాళ్లని సీట్‌లోంచి లేవమన్నారు. వాళ్లకి అర్ధమయ్యేలోపే మరొకాయన 'ఇది సీనియర్ సిటిజన్స్ సీట్ అమ్మా..' అని చెప్పి లేపారు.
పాపం ఆ స్త్రీలిద్దరూ లేచి పురుషులకు సీటిచ్చారు.

ఇప్పుడిదంతా ఎందుకు రాశానంటే.. ఆడవారి సీట్లలో కూర్చున్న మగవారిని దబాయించి మరీ లేపే ఆడవారు హైదరాబాదులో మనకు అక్కడక్కడా కనిపిస్తూనే ఉంటారు. ఖాళీగా ఉంది కదా అని ఏపురుషుడైనా స్త్రీల సీట్‌లో కూర్చున్నా.. బిక్కు బిక్కుమంటూ కూర్చోవలసిందే.. ముందు స్టాపులో ఎక్కడ స్త్రీలెక్కుతారో.. ఎక్కడ లేవమంటారో అని. అప్పటికీ ఎక్కినా అసలు వాళ్లని పట్టించుకోనట్లు.. సారి, అస్సలు స్త్రీలను మేము కన్నెత్తి చూడమన్నట్లుగా తల పక్కకు తిప్పుకుంటారు, చూస్తే ఎక్కడా లేవాల్సొస్తుందో అని. మనలో మన మాట, నేను కూడా అంతే అనుకోండి..
ఎవరైనా ముందుకొచ్చి 'లేవండి, ఇది లేడీస్ సీట్' అంటే అప్పుడు ఈ రిజర్వేషన్ కల్పించిన వాడెవడో కనిపిస్తే, వాడి పని చెబ్దామన్నంత కోపమొస్తుంది కదా..

అదిగో అలాంటి ఫీలింగే ఆ ఇద్దరు ఆడవారిలో కూడా చూశానప్పుడు.

అసలైతే.. ఆ సీనియర్ సిటిజన్ సీట్‌లో స్త్రీలు కూడా కూర్చోవచ్చు. ముసలి స్త్రీలు ఉన్నా కూడా వాళ్లు వేరే సీట్లో కూర్చోవటంతో పురుషులకి అవకాశం వచ్చిందన్నమాట.

ఒక మాట: నేనేమీ స్త్రీలకు వ్యతిరేకం కాదు. చాలా కామన్‌గా ఎక్కువ మందికి కనిపించే సీన్ కాబట్టి రాద్దామనిపించింది. అంతే.

జమీల్య

2009-10-27T02:30:00.001+05:30

“ప్రపంచంలోనే బహు సుందరమైన ప్రేమకథ”గా విమర్శకుల మన్ననలు పొందిన కథ ఇది.
“సామాజికంగా సరికొత్త విలువలు, వ్యవస్ధలు పాదుకొల్పుకుంటున్న సంధి దశలో కిర్గిస్తాన్ ఎదుర్కొన్న జాతీయ, సాంఘిక, సైద్ధాంతిక సంఘర్షణలకు అద్దం పడుతుందీ” రచన.
కిర్గిస్తాన్ రచయిత “చింగీజ్ ఐత్‌మాతోవ్”కు ప్రపంచవ్యాప్త గుర్తింపు తెచ్చిన నవల జమీల్యా.
ఈ పుస్తకాన్ని నవల అనే కంటే కూడా పెద్ద కథ అంటే సరిపోతుందేమో!
కిర్గిజ్, రష్యన్ భాషలలో వెలువడిన ఈ కథ ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఎన్నో భాషలలోకి అనువదింపబడింది. భారత దేశంలో రష్యన్ రచయితల ప్రాభవం, ప్రభావం పెరుగుతున్న 1950లలో ఈ పుస్తకాన్ని తెలుగులోకి ఉప్పల లక్ష్మణ రావు గారు అనువదించారు.
ప్రధాన పాత్రలు, పరిస్ధితులు:
ఈ కథ కిర్గిస్తాన్‌లోని కుర్కురోవ్ అనే గ్రామం నేపధ్యంగా సాగుతుంది.
జర్మనీతో జరుగుతున్న యుద్ధంలో రష్యా తరపున ప్రతి యువకుడు పాల్గొనాల్సిన పరిస్ధితి. గ్రామాల్లో వృద్ధులు, పిల్లలు, వికలాంగులు తప్ప మగదిక్కు ఉండని వాతావరణం. “పండే ప్రతి గింజ యుద్ధభూమికే” అన్న నినాదంతో యుద్ధంలో పాల్గొంటున్న సైనికుల అవసరాలకోసం, ఇంకా చెప్పాలంటే ప్రతి స్త్రీ తన భర్త, కొడుకుల కోసం పొలంలో శ్రమించాల్సిన అవసరం అప్పటిది.
యుద్ధభూమి నుండి ఏదైనా ఉత్తరం గాని, ఎవరైనా సైనికుడు గానీ వస్తే తమ వారి గురించీ, యుద్ధ వాతావరణం గురించి అడిగి తెలుసుకునే దాకా అందరిలోనూ ఉత్కంఠ నెలకొంటుంది.
ఈ పరిస్ధితులలో ఆ కుర్కురోవ్ గ్రామంలో ఉన్న మన కథకుడు సయ్యద్ తన ఆలోచనలనూ, అనుభవాలనూ పాఠకులతో పంచుకుంటాడు.
సయ్యద్: తన చుట్టూ తన ప్రమేయం లేకుండా జరుగుతున్న సంఘటనలను మౌనంగా చూడటం తప్ప సమర్దించటం లేదా వ్యతిరేకించటం చేయలేని పరిస్ధితి అతనిది. కథాసమయం నాటికి అతని వయసు పదిహేను లేదా పదహారేళ్లు. ఇద్దరు అన్నలు యుద్ధంలో చనిపోతారు. అమ్మ, నాన్న, పిన్ని, ఒక చెల్లెలు, మారుటి అన్న, వదిన.. ఇతని కుటుంబం. చిత్ర కళ అంటే ఆశక్తి.
సాదిక్: సయ్యద్‌కు మారుటి అన్న. సరిగా చెప్పాలంటే.. సాదిక్ నాన్న చనిపోయాక కట్టుబాటు ప్రకారం, అతని అమ్మను సయ్యద్ నాన్న పెళ్లి చేసుకుంటాడు. జర్మనీతో జరుగుతున్న యుద్ధంలో పాల్గొనేందుకు మిగిలిన యువకులతో పాటు తప్పనిసరి పరిస్ధితులలో యుద్ధానికి వెళతాడు. అప్పటికే పెల్లైన ఇతను భార్య అంటే వస్తువుగా, మగాడి ఆస్తిలో భాగంగా చూసే అప్పటి సమజానికి అసలైన ప్రతినిధి.
జమీల్యా: సయ్యద్ భార్య. ఒక గుర్రపు వ్యాపారి కుమార్తె. కొత్త కోడలిగా వచ్చిన ఆమెకు ఆదరించే ఇద్దరు అత్తలు దొరుకుతారు. పెళ్లి ఐన వెంటనే భర్త యుద్ధానికి వెళతాడు. అత్త మామలకు తోడుగా వ్యవసాయ పనులు చేస్తుంది. తన “చిట్టి మరిది”తో ఆటలు ఆడుతుంది. ఊళ్లో ఎవరైనా తమలపాకుతో ఒకటిస్తే, ఈమె తలుపు చెక్కతో రెండిస్తుంది.
ధనియార్: మాజీ సైనికుడు. చిన్ననాడే కుర్కురోవ్ గ్రామం వదిలిపోయినా, యుద్ధంలో గాయపడిన తర్వాత తిరిగి స్వగ్రామం చేరుకుంటాడు. ఆ ఊళ్లో పొలం పుట్ర ఏమీ లేని కారణం చేత గ్రామ సమిష్టి వ్యవసాయ క్షేత్రంలో అతనికి కూలీగా పని ఇస్తారు పెద్దలు. ఒకరి జోలికి పోకపోవటం, ఎవరితోనూ స్నేహంగా ఉండకపోవటం వలన ఇతనంటే ఆ ఊరి పిల్లలకు లోకువ, పెద్దలకు అనాసక్తి.
కథలోకి వెళ్తే..:
సయ్యద్ ఒక సామాన్య యువ రైతు తన బాల్యం, కుటుంబం, అందులో అనుకోకుండా వచ్చి పడిన కొన్ని పరిస్ధితులను విశ్లేషించుకుంటూ తన మనసులోని మాటలను కథ రూపంలో మనకు చెప్తాడు. ఒక చిత్రాన్ని గురించి వివరిస్తూ కథలోకి దారి తీస్తాడు.
అతని స్వంత అన్నలు ఇద్దరు, మారుటి అన్న సాదిక్ యుద్ధానికి వెళతారు. వడ్రంగి ఐన తండ్రి, కుటుంబ పెత్తనం అంతా ఇతని తల్లికే వదిలేస్తాడు. అతని పిన్ని, సాదిక్ భార్య- జమీల్యా పక్కనే ఉన్న “చిన్న ఇంట్లో” ఉంటారు. జమీల్యా అంటే అతనికి ఎంతో అభిమానం. గోధుమ పంటను రైల్వే స్టేషనుకు గుర్రపు బండ్లపై తీసుకువెళ్లేందుకు జమీల్యా అవసరం పడుతుంది. “ఆడకూతురుని నేను పంపను” అని సయ్యద్ అమ్మ ఆ గ్రామ సమిష్టి వ్యవసాయ క్షేత్ర అధికారితో గొడవ పడుతుంది. చివరకు సయ్యద్ తోడుగా ఉంటాడనీ, ఇంకా కావాలంటే ధనియార్ కూడా వస్తాడనీ చెప్పటంతో ఒప్పుకుంటుంది.
తర్వాతి రోజు ఉదయం నుంచి వీరు ముగ్గురు గోధుమలు తీసుకెళతారు. స్వతహాగా వాగుడుకాయలైన జమీల్యా, సయ్యద్‌లు దారంతా ధనియార్‌ను వెక్కిరిస్తారు. అతనిపై జోకులేస్తారు. ఉదయం వెళ్లిన వారు తిరిగి రాత్రికి గానీ ఊరు చేరలేరు కాబట్టి వచ్చేటప్పుడు అంత దూరం వెన్నెల కాంతిలో ప్రయాణాన్నీ, “సైపు” మైదానాలలో గుర్రపు బండ్ల పోటీగా మార్చుకుంటారు. తిరుగు ప్రయాణంలో జమీల్యా పాడే పాటలు ఆ వెన్నెల రాత్రులని మరింత అందంగా చేస్తాయి. ఆ పాటలు ధనియార్‌ను ఆకర్షిస్తాయి. అతను జమిల్యాను చుస్తూ ఉండిపోతాడు. ధనియార్‌ను విసిగించేందుకూ, అతనికి కోపం తెప్పించేందుకూ ప్రయత్నాలు చేస్తారు ఆ వదినా మరుదులు.
అప్పటికీ వారు సఫలం కాక అతని బండిలో ఎక్కువ బరువు ఉన్న బస్తాలను వేస్తారు. గోధుమ బస్తాలను షెడ్డులో పెట్టే క్రమంలో ఆ అధిక బరువు బస్తాతో ధనియార్ పడిన శ్రమ అతనంటే ఒక రకమైన భయాన్ని కలిగిస్తుంది. అప్పుడు అతను చూసిన చూపు జమీల్యాలో అపరాధ భావనను కలిగిస్తుంది.
తర్వాత కొన్ని అల్లరి లేని ప్రయాణాల తర్వాత జమీల్యానే ధైర్యం చేసి ధనియార్‌ను పాడమంటుంది. అతని పాట జమీల్యాను కరిగించి వేస్తుంది. జమీల్యా మనసు పొరల లోలోపలి భావాలకు అర్ధం తెలుస్తున్నట్లవుతుంది. ఇన్నాళ్లూ తను ఎదురు చూసిన వస్తువేదో తనను పిలుస్తున్నట్లనిపిస్తుంది. ఆ గాన ప్రవాహం, ఉధృతి సయ్యద్‌ను అతనికి అభిమానిగా మారుస్తుంది. మళ్లీ రోజులు మామూలు కంటే సంతోషంగా మారతాయి. ప్రయాణంలో పాటల తోడుతో అలసట తెలియదు.
ఒకరోజు రైల్వే స్టేషను దగ్గర కలిసిన సైనికుడు జమీల్యా భర్త సాదిక్ రాసిన ఉత్తరాన్ని అందిస్తాడు. అది చూసిన ధనియార్ ఒక్కడే వెళ్లిపోతాడు. సాదిక్, గాయాలు తగ్గిపోయేకా, ఒక నెలలో తిరిగి వస్తానని రాస్తాడు. సయ్యద్‌ను కూడా వెళ్లిపొమ్మంటుంది జమీల్యా. అలా మొదటిసారిగా ముగ్గురూ ఒంటరిగా తిరుగు ప్రయాణమౌతారు.
ఆ రాత్రి పొలం చేరుకున్న తర్వాత ధనియార్ దగ్గరకు వెళతాడు సయ్యద్. అతనిని పలకరించలేక కొంచెం దూరంగా గడ్డిలో పడుకుంటాడు. తర్వాత వచ్చిన జమీల్యా ధనియార్ దగ్గరకు రావటం చూస్తాడు. వాళ్లిద్దరి కళ్లలో బాధ గమనిస్తాడు. జమీల్యా ధనియార్‌తో మాట్లాడుతుంది. అతను కొంచెం సంతోషంగా చూడటం గమనిస్తాడు సయ్యద్. “జమీల్యా మాటలు అతన్ని ఎందుకు ఊరడించాయో కదా? అనుకున్నాను. ఒక వ్యక్తి భారంగా నిట్టుర్చుతూ: “నాకు భరించడం సులభమనుకుంటున్నావా?” అని అంటే, ఆ మాటల్లో ఊరడింపుకి ఏముందంటా?” అని ఆలోచిస్తాడు.
తర్వాతి నుంచీ మామూలే. ధనియార్ పాటలు ఆమెను ఎక్కడికో తీసుకు పోతాయి. అతని బండి పక్కగా నడుస్తూ, పాటలో లీనమై పోయి ఆమె అతని పక్కన కూచుంటుంది. అతని భుజాలపై తల ఆనించి పరవశం చెందుతుంది. ఆ సన్నివేశాన్ని సయ్యద్ చుస్తూండిపోతాడు. తేరుకున్న జమీల్యా బండిదిగి ఇద్దరినీ కసురుకుంటుంది.
తర్వాతి రోజు ఒక కాగితాన్ని, బొగ్గు ముక్కను సంపాదించిన సయ్యద్ బండిపై జమీల్యా, ధనియార్‌లు కూర్చుని ఉండటాన్ని చిత్రిస్తాడు. తమను తాము మైమరచిన ప్రేమికులలా అనిపిస్తారు వాళ్లిద్దరూ అతనికి. ధనియార్‌ను చూస్తే అతనికి ఈర్ష్య కలుగుతుంది. ఆ చిత్రాన్ని జమీల్యా తీసేసుకుంటుంది. చిన్నప్పుడు బడిలో వదిలేసిన చిత్రకళను తనకు ఇష్టమైన వారి చిత్రాలతో తిరిగి ప్రారంభించటంతో సంతోషిస్తాడు.
ఒక రాత్రి పొలం పక్కన ఏటి ఒడ్డుకు వెళ్లిన అతనకి దూరంగా రెండు ఆకారాలు కనిపిస్తాయి. అవి రెండూ జమీల్యా, ధనియార్ అని గుర్తించటానికి అతనికి ఎక్కువసేపు పట్టదు. ఏటి అవతలి గట్టుపై దూరంగా వెళ్తున్న వారిద్దరినీ చూసి, తేరుకుని వెంట పరిగెత్తుతాడు. కాలికి ఎదురు రాళ్లదెబ్బలతో వెళ్లినా చీకటిలో కలిసిపోయిన వారిద్దరూ కనిపించరు. ఉదయం ఇంటికి వచ్చాక తెలుస్తుంది, అనుకున్నదే అయిందని. లోపల సంతోషపడినా ఏమీ తెలియనట్లే ప్రవర్తిస్తాడు. ఊరంతా ఒక కుటుంబ మర్యాద పోగొట్టిన జమీల్యా గురించే కథలు కథలుగా చెప్పుకుంటారు.
యుద్ధం నుంచి వచ్చిన సాదిక్ జమీల్యాను చంపేస్తానంటాడు. ఎక్కడున్నారో తెలియక ఊరుకుంటాడు. ఒకరోజు ఆవేశంతో వచ్చిన సాదిక్, “ఇ చిత్రం నువ్వు గీసినదేనా? వీడెవడు?” అని అడుగుతాడు. “ధనియార్” అని చెప్తాడు సయ్యద్. చెంప పగలకొట్టి ఆ చిత్రాన్ని చింపేస్తాడు సాదిక్. “నీకు తెలుసా?” అని అడిగిన తల్లికి “అవున”ని సమాధానమిస్తాడు.
తనకు చిత్రకళను నేర్చుకోవాలని ఉందని, వెళ్లేందుకు తల్లిని అనుమతి కోరతాడు సయ్యద్. చిత్రకళ డిప్లొమాకోసం మళ్లీ అదే చిత్రాన్ని చిత్రికరిస్తాడు. ఆ చిత్రాన్ని చూసిన ప్రతిసారీ గుర్తు వచ్చే గ్రామాన్ని, జమీల్యాను తలచుకుని తిరిగి ఇంటికి వెళ్లాలనుకోవటంతో కథ ముగుస్తుంది.
రచయిత గురించి:
కిర్గిజ్ జాతిపితగా పిలవబడుతున్న ఐత్‌మాతోవ్ 12-12-1928న అప్పటి సోవియట్ రష్యా యూనియన్‌లో భాగమైన కిర్గిస్తాన్‌లో జన్మించారు.
గిరిజన సంచార కుటుంబంలో జన్మించిన కారణంగా ఆయన ఎక్కువ ప్రదేశాలను, అక్కడి ప్రజలనూ, కట్టుబాట్లనూ గమనించటానికీ, అర్థం చేసుకోవటానికీ ఆయనకు అవకాశం దక్కింది. చిన్నప్పటినుంచి తను గమనించిన విషయాలనే ఆయన తన రచనల్లో వ్యక్తీకరించారు.
“రచయిత తన అంతరాత్మను ఆవిష్కరించటం కంటే కూడా తన సమాజం అంతరాత్మగా ధ్వనించటమే ముఖ్యం” అన్న మాక్సిం గోర్కీ మాటలు తననెంతో ప్రభావితం చేశాయంటారు రచయిత.
1990లలో రష్యా నుండి విడిపోయి స్వతంత్ర దేశంగా అవతరించిన కిర్గిస్తాన్‌కు అంతర్జాతీయ సమాజంలో ఒక గుర్తింపు, గౌరవం దక్కేందుకు చింగీజ్ ఐత్‌మాతోవ్ ఎంతో కృషి చేశారు.
ఎన్నో దేశాలకు కిర్గిస్తాన్ రాయబారిగా కూడా పని చేసిన చింగిజ్ ఐత్మాతోవ్ 10-06-2008న జర్మనీలో చనిపోయారు.
నా అభిప్రాయం:
ఈకథ (రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం) సమయానికి, సోవియట్ యూనియన్ అంతర్భాగమైన రష్యాలొ స్త్రీ స్వాతంత్ర్యానికి అనుకూలంగా జరిగిన అనేక సంఘటనలు అప్పటి సమాజంలో స్త్రీకి కొంత ధైర్యాన్ని, సమాజ కట్టుబాట్లను ఎదిరించే తెగువను ఇచ్చాయి. అటువంటి పరిస్దితులలో జమీల్యా తనని మనిషి మాత్రంగా నైనా చూడని భర్త సాదిక్ నుంచి విడిపోయి తనకు నచ్చిన ధనియార్‌తో వెల్లేందుకూ, తద్వారా సమజాన్ని ఎదిరించేందుకు సాహసం చేసింది.
ఈకథ చదివిన తర్వాత స్త్రీ అంటే వస్తువే అనే భావం కేవలం భారతదేశంలోని ప్రజలది మాత్రమే కాదనీ, అప్పటి ప్రపంచ వ్యాప్తంగా సంప్రదాయాలను పాటించే ఆనాటి ప్రజలందరిదీ అని తెలుస్తుంది. భర్త చనిపోయిన స్త్రీ, ఆ కుటుంబంలో భర్త సోదరున్ని/అదే వంశస్ధున్ని వివాహమాడాలన్న నిబందన కూడా కనిపిస్తుంది.
అలాగే, ఈకథ యుద్ధం ఎటువంటి పరిస్ధితులను సృష్టిస్తుందో తెలియజేస్తుంది. వ్యవసాయం చేసేందుకు మగవారు లేని సమయంలో స్త్రీ, తన చిన్న పిల్లలతో పడే కష్టాలు, భర్త దగ్గర లేని స్త్రీ ఎదుర్కునే వేధింపులు కనిపిస్తాయి.
మనం ఇప్పుడు మాట్లాడుకుంటున్న “సమిష్టి వ్యవసాయ క్షేత్రాలు”, “అందరూ కలిసి పని చేయటం” అప్పటికే ఉన్నాయనీ, సరైన వ్యవస్ధ ఉంటేకానీ అవి విజయవంతమవవనీ గమనించవచ్చు.

Published @ Pustakam.net

రోజావే..

2009-08-02T05:02:00.001+05:30

ఒక స్నేహం వికసించనీ..

స్నేహితులరోజు శుభాకాంక్షలు!

శశిరేఖ

2009-07-30T19:30:00.006+05:30

గుడిపాటి వెంకటాచలం పేరు తెలియని తెలుగు భాషాభిమాని ఉన్నాడంటే నాకు నిజంగా ఆశ్చర్యమే. చలంపై మీకెటువంటి అభిప్రాయమైనా ఉండవచ్చు. కానీ అతను ఒక ప్రవాహానికి పాదులు తీశాడు. తెలుగు భాషను శాసించాడు. సంఘాన్ని ధిక్కరించాడు. అవసరమైనప్పుడల్లా తన నాయికల గొంతుతో ప్రశ్నించాడు. చలంకు "శశిరేఖ" మొదటి నవలే అయినా అప్పటి సంఘపు నీతి నియమాలను ప్రశ్నించాడు. కానీ అవే పద్ధతులు ఇప్పటికీ కొనసాగటం గమనార్హం. సమాజాన్ని, కట్టుబాట్లను ఒంటరిగా ఎదిరించేందుకు సాహసించిన చలం తన మిగిలిన రచనల్లో ఆ పద్ధతిని కొనసాగించాడు.
చలం తన ఆత్మ కథలో వ్రాసుకున్నది ఆయన శైలి గురించి కొంత తెలియచేస్తుంది:
"నేను రచనలు సాగించేటప్పటికి నాకు తెలీకుండానే, నేను మాట్లాడే భాషలోనే రాశాను. తక్కిన కథలని పుస్తకాల భాషలో రాశాను. అసలు ఆనాడు భాషా ఉద్యమం అనేది ఒకటి ఉందని నాకు తెలీదు. చింతా దీక్షితులు (ఈయన కూడ రచయిత, చలంగారికి సహ ఉద్యోగి) గారినించే విన్నాను గిడుగు రామ్మూర్తి గారి పేరు. వారి శిష్యులు ఆలోచించి, భాషని ఎంతవరకు మార్చవచ్చో తూచి రాసేవారు. ఆ యత్నాలు, మడి కట్టుకోటాలు చదివితేనే నాకు అసహ్యం వేసింది. భాష ఎట్లా మారాలో నాకు శాసించాలని చూసేవారు. భర్తని యెన్ని ముద్దులు పెట్టుకొవాలో శాసించినట్లు. కాని ఈ చలం ఓ వరదల్లె వూడ్చుకొచ్చాడు. నా భాషాధాటికి వారికెంత భయమో! పైగా ఆ భాష, భయంలేని, సంకోచంలేని, భీతిలేని, పాత గోడల్ని పడగొట్టే తీవ్రవాది ఓ master stylist చేతిలో పడ్డది. చాలా త్వరలో వీళ్ళ కృతక భాషలన్నీ కుప్పకూలాయి. చలం శైలిలో, రాతలో అంత తీవ్రత అంత inevitibility అంత భయంకరాకర్షణ ఉండిపోయింది. ఒక్కొక్కరే ప్రతిఘటించబోయి, పరాజితులై, నా భాషనే అనుకరించారు గతిలేక. ఇంకో విధంగా రాస్తే వాటిని చదవరు ఎవ్వరూ. ఈ భాష, ఈ భావాలు వీలులేదు అని ఎంతమంది మొత్తుకున్నా, ప్రజలు ఎగబడి చదువుతున్నారు. రచయితలు, పత్రికలు చలం పేరు చెప్పకుండా చలాన్ని అనుకరించటం ప్రారంభించారు. భాషాదిగ్గజాల మొకాళ్ళూగిసలాడే పాత నీతుల గోడలు విరిగి కింద కూలాయి." (ఆత్మకథలో 74-75వ పుటలు)
అటువంటి చలం 1921లో వ్రాసిన నవల "శశిరేఖ". నూటయాభైరెండు పేజీల ఈ నవలను సంక్షిప్తీకరిస్తే..
శశిరేఖ- చలం మాటల్లో చెప్పాలంటే ఏమీ తెలియని ముగ్ధ. అప్పుడే మారుతున్న సమాజంలో నవతరానికి ప్రతినిధిగా కనిపిస్తుంది మొదట్లో. చిన్న వయసులో తనకు ఏమాత్రం ఇష్టం లేని పెళ్లి చేసినందుకు అమ్మతో వాదనకు దిగుతుంది. తనను ఇష్టపడిన రామారావు సీమనుండి వచ్చి తనను వివాహం చేసుకునేవాడు గదా అని ప్రశ్నిస్తుంది. తనకు ఇష్టంలేని వాడితో "కార్యం"కు ఎలా ఒప్పుకోనంటూ నిలదీస్తుంది. థైర్యంగా భర్తతో చెబుతుంది. "నువ్వంటే ఇష్టం లేదు, కార్యం ఇష్టం లేదు, బలవంతం చేయటం న్యాయమా..?" అని. అతను అర్ధం చేసికొనక పోవటంతో కార్యం ముందురోజు రాత్రి తాను ఇష్టపడిన గోవిందపురం లాకుల అధికారి కొడుకు, కృష్ణుడితో ఊరు వదలి వాడపిల్లి వచ్చేస్తుంది.
కృష్ణుడు-శశిరేఖ, ఇద్దరూ ప్రకృతి ప్రేమికులు. అందాన్ని ఆస్వాదిస్తూ అన్నపానాలను మరచిపోయేవాళ్లు. కృష్ణుడు శశిరేఖ తనతో ఉంటే చాలుననుకుంటాడు. ఆమె కోసం వైద్యవిద్యను మధ్యలో వదిలేసి వచ్చేస్తాడు. అప్పుడే పూసిన మొగ్గల్లే ఉన్న తనని అపురూపంగా చూసుకుంటాడు. ఒకరికి ఒకరు ఎదురు ఉంటే చాలు ఆకలిదప్పులు ఉండవనుకుంటారు. వాడపిల్లిలో ఉన్న కృష్ణుడి మితృడు, డాక్టరు సుందర రావు ఆశ్రయం పొందిన వీరు ప్రకృతిని ఆస్వాదిస్తూ కాలం గడిపేస్తారు. మూడేళ్ల తర్వాత తిరిగి సొంతఊరు గోవిందపురం వచ్చేస్తారు, మితృడు సుందర రావుతో సహా!
ఒకనాటి రాత్రి పడవలో షికారుకి వెళ్లినప్పుడు కాలువలో పడిపోతుంది. సుందర రావు దగ్గర వైద్యం చేయించుకుంటుంది. సుందర రావుకి ఆమెపై కోరిక ఉండటం, తనకూ అతనంటే ఇష్టం కలగటం వలన బలవంతంగా అతనితో ఒకరాత్రి గడుపుతుంది. కృష్ణుడిపై ప్రేమ తగ్గిపోయినప్పుడు అతని వద్ద ఉండటం నీతి కాదని సుందర రావుతో ఊరువదలి వచ్చేస్తుంది. తనకోసం ఎదురుచూస్తున్న కృష్ణుడికి తనను మరచిపొమ్మని చీటీ పంపిస్తుంది.
ఈ సంఘటనకు ఉపోధ్ఘాతముగా, చలం అంటాడు.. "ఆమె పాదములకు నమస్కరించి, తాకిన ఆమె దేహమెక్కడ కందునో అని ఆమెను దేవతగ పూజించు భక్తునితో ఆమెకవసరము తీరినది. ఆమెను నలిపి జీవన రసమును పిండి, తాగి మూర్ఛనొందించగల ప్రేమనామె వాంచింఛెను. అగ్ని వలె తాపమున దహించు తృష్ణకు, ఉపశమనముగ మహా ప్రళయ, మేఘముల గర్జించు చండవర్షమే కావలెను."
శశిరేఖతో ఎన్నో అందమైన ప్రదేశాలు తిరిగిన తర్వాత సుందర రావు బళ్లారిజిల్లాలో ఉద్యోగంలో చేరుతాడు. కాలం గడచిన కొద్దీ, ఆమెను అనుభవించిన కొద్దీ శశిరేఖపై మోహం పోయి ఆమె అతనికి భారంగా కనిపిస్తుంది. అందముగా కనబడేకొద్దీ ఆమెను మాటలతో హింసించాలని చూస్తాడు. చివరికి అతనిపై ప్రేమ మాయమై, అతనిని విడిచి తిరిగి గోవిందపురం వెళ్లటానికి బయల్దేరుతుంది. కానీ సుందర రావుకి ప్రమాదం జరగటం వలన ఆగిపోవలసి వస్తుంది. నెలరోజులపాటు అతనికి సేవలు చేసి ఆరోగ్యం కుదుటపడేలా చేస్తుంది. ఫలితంగా అతను ఆమెతో మళ్లీ ప్రేమగా ఉండాలనుకుంటాడు. సుందర రావుకి వైద్యం చేస్తున్న డాక్టరుని ఎక్కడో చూసిన గుర్తుతో వివరాలు సేకరిస్తుంది. అతనే తనను పెళ్లి చేసుకుంటానన్న రామారావని తెలుసుకుని స్నేహం చేస్తుంది.
రామారావుకి తన గతం గురించి చెప్తుంది శశిరేఖ. బ్రహ్మ సమాజంలో తిరిగే అతను ఆమెను పెళ్లి చేసుకుంటానంటాడు. సుందర రావుని వదలి తనతో వచ్చేయమంటాడు. తీసుకెళ్లి వేరే ఇంటిలో ఉంచి పదిహేనురోజుల తర్వాత పెళ్లి అంటాడు. తనతోపాటే ఉంటానంటుంది శశిరేఖ. పెళ్లికి ముందు కలిసి ఉండటం సమాజం హర్షించదంటాడు రామారావు. ఈలోపు సుందరరావు వస్తాడు. పాతవన్నీ గుర్తు చేసి శశిరేఖను చెన్నపట్నం తీసుకునిపోతాడు. ఆమె తనమీద ఆధారపడి ఉన్నదన్న అహంకారంతో మళ్లీ హింసించటం మొదలుపెడతాడు.
సుందర రావుమీద అసహ్యంతో ఇల్లు వదలి వచ్చిన శశిరేఖను బ్రహ్మమత ప్రచారకుడు, నవజివనదాసు ఆదరిస్తాడు. కన్న బిడ్డలా చూసుకుంటాడు. ఆమె గతం తెలుసుకున్న తర్వాత తనకు తెలిసిన ధర్మారావుతో పెళ్లి చేద్దామనుకుంటాడు. కాని, పెళ్లి మీద ఏమాత్రం నమ్మకం లేని శశిరేఖ గట్టిగా వ్యతిరేకిస్తుంది. ప్రేమ లేని చోట తానుండలేనని, పెళ్లి అంటే ప్రేమను వదులుకోవటమే అంటుంది. అడవిలో స్వేచ్చగా తిరిగే చిలుకను పంజరంలో బంధించటమే పెళ్లి అంటుంది.
తన మనసు మార్చేందుకు బ్రహ్మ సమాజ కార్యక్రమాలకు హాజరుకావాలని కోరతాడు నవజీవన దాసు. కలకత్తాలొ జరిగే సమావేశాలకు హాజరైతే ఆమె గతంలో చేసిన తప్పులను తెలిసికొంటుందనీ, ఈశ్వర ప్రేమకు పాత్రురాలవుందనీ తద్వారా.. ధర్మారావుని పెళ్లి చేసుకుంటుందని ఆశిస్తాడు.
అప్పటికే బ్రహ్మసమాజంలో ఉన్న రామారావు, శశిరేఖను కలకత్తాలో కలుస్తాడు. తనను మోసం చేసిందని నిందిస్తాడు. "నా మనసు నీకే అర్పితం" అంటుంది శశిరేఖ. బ్రహ్మ సమాజంలోని వారిని చూసి ఎంత సంతొషముగా ఉన్నారో అని అనుకుంటుంది. తనను పెళ్లి చేసుకుంటే ఇక్కడే ఉండిపోయేలా ఏర్పాట్లు చేస్తానంటాడు ధర్మారావు. తన మౌనాన్ని అంగీకారంగా భావించిన ధర్మారావు నవజీవనదాసుతో శశిరేఖ పెళ్లికి ఒప్పుకుందని చెప్తాడు.
ఈవిషయం రామారావుకి తెలిసి శశిరేఖను నిలదీస్తాడు. తను, "నేను నీ సొంతం" అంటుంది. పెళ్లికి మాత్రం ఒప్పుకోకుండా తనతో ఉండిపోమంటుంది. మగ స్నేహితుల వలే కలిసి ఉందామంటుంది. వివాహమనే బంధం లేకుండా స్త్రీపురుషులు కలిసి ఉండటాన్ని సంఘం హర్షించదంటాడు రామారావు. పెళ్లి చేసుకునేందుకు ఒప్పుకోమంటాడు. చిన్నప్పుడు చేసిన వాగ్దానాన్ని నిలుపుకునేందుకే తనను పెళ్లి చేసుకుంటానంటున్నావంటుంది శశిరేఖ. సాయంత్రం లోపు నిర్ణయం చెప్పమని వెళ్లిపోతాడు రామారావు.
ఆరోజు సాయంత్రం శశిరేఖ రామారావుని శారీరకంగా కూడా కలుస్తుంది. అంతా అయిపోయాక కళ్లుతెరిచిన రామారావు ఆమెను అక్కడే వదిలేసి వెళ్లి పోతాడు. తన తప్పు తెలుసుకుని తిరిగివచ్చేసరికి ఆమె కొన ఊపిరితో ఉంటుంది. చివరికి అతని చేతిలో కన్నుమూస్తుంది.
———————————————————–
ఈ నవలలో ఉన్న ప్రధాన పాత్రలు ఐదు.
శశిరేఖ, కృష్ణుడు, సుందర రావు, రామారావు, నవజీవన దాసు.
ముందు మాటలో శివశంకర శాస్త్రి అన్నట్లు.. శశిరేఖ ప్రేమైక జీవిని. ప్రేమ లేని చోట తను ఒక్క నిమిషం నిలువలేకపోయింది. రామారావు వచ్చి తనను పెళ్లి చేసుకుంటాడనుకున్న ఆమే.. పెద్దవాళ్లనెదిరించి కృష్ణుడితో వెళ్లిపోయింది. సుందర రావు ఫిడేలు గానం, తీయని మాటల ప్రభావంతో.. అతనిపై ఆకర్షణ పెంచుకుంది. అందము, సౌందర్యారాధనలొ మునిగిపోయే ఆమె అతని ప్రభావంలో పడిపోయింది. ఆవేశంలో అతను ముద్దుపెట్టి, తర్వాత కోపం ఉందా అంటే లేదని చెప్పింది. ఆసుపత్రి నుండి ఇంటికి వెళ్లే ముందు రోజు రాత్రి ఒంటరిగా సుందర రావు ఇంటికి వెళ్లింది. వయసు గారడీ, అతని బలవంతము వలన లొంగిపోయింది. ఉదయం కృష్ణుడి దగ్గరకే వెళ్లమనిన సుందరరావుతో.. "నాకు నీమీద ప్రేమలేకపోతే నా చిటికిన వేలునైనా తాకనిచ్చేదాన్నా మిమ్మల్ని?" అని ప్రశ్నిస్తుంది. అప్పటి వరకు తననెంతో ప్రేమగా పూజించిన కృష్ణుడిని వదలి వెళ్లుటకు ఇష్టంలేకపోయినా.. అతనంటే ఇప్పుడు ప్రేమ లేదు కనుక ఇంకా అతనితో ఉండటం భావ్యం కాదని భావించింది. సుందరరావుతో ఊరు విడిచి వెళ్లిపోయింది. మోహం తీరిన సుందరరావు కౄరత్వాన్ని చూచిన ఆమెకు అతనిపై ప్రేమ తగ్గిపోయింది. తర్వాతి పరిణామాల వలన చిన్ననాటి మితృడు రామారావుతో కలిసి జీవించాలనుకుంటుంది. అతను పెళ్లికి పట్టుపడితే.. పెళ్లి తర్వాత ఇతను మాత్రం వదిలేయడని ఋజువేంటని ఆలోచిస్తుంది. పెళ్లి అంటే స్వాతంత్ర్యమును కోల్పోవటమేనని, "ఒకవేళ పెళ్లితర్వాత ఇప్పుడున్న ప్రేమ పోతే నన్ను ఇష్టం వచ్చినట్లుగా పోనిస్తారా?" అని అడుగుతుంది. తప్పనిసరై పెళ్లికి ఒప్పుకున్నా, సుందర రావు బలవంతముతో మళ్లీ అతనితో వెళ్లిపోతుంది. చెన్నపట్నంలో నవజీవనదాసు ఆశ్రయంలో కొన్నాళ్లు సంతోషంగానే గడిపినా, తనకు పూర్వ జీవితమే బాగుందనిపిస్తుంది. కలకత్తాలో రామారావును మళ్లీ కలిసిన తర్వాత అతని ప్రేమ తప్ప మరేమీ అక్కరలేదనిపిస్తుంది. ఓక రాత్రి అతనితో కలిసిన తర్వాత, అతని ప్రేమను తట్టుకోలేక గుండెనొప్పితో కన్నుమూస్తుంది.
కృష్ణుడు అందాన్ని ఆస్వాదించే వాడైతే.. సుందరరావు అనుభవించాలని చూసేవాడు. కృష్ణుడు శశిరేఖ అమాయకత్వాన్ని, అందాన్ని, దోసిలిలో పట్టి ప్రేమగా చూసుకుంటే.. సుందర రావు ఆమె శరీరాన్ని గుప్పెటలో నలిపి వేశాడు. తనను వదిలి వచ్చిన తర్వాత శసి క్షేమం కోరుతూ కృష్ణుడు ఉత్తరం వ్రాస్తే.. సుందర రావు మోహం తీరిన తర్వాత ఇంట్లోంచి బయటకు గెంటివేసాడు. వీళ్లిద్దరూ భిన్నదృవాళ్లా, నాణేనికి చెరో వైపులా కనిపిస్తారు. శశిరేఖ కృష్ణుడి వద్ద ఉన్నంతకాలం ఆమె కోసం వెంపర్లాడిన సుందరరావు, ఆమె తనతో వచ్చేయగానే ఆమె ఎక్కడికి పోతుందన్న నిర్లక్ష్యము ఏర్పడింది. కొన్నాళ్లకు ఆమె మోయలేని బరువుగా తోచింది. ఫలితంగా ఆమెకు దూరమైనాడు.
రామారావు అప్పటి బ్రహ్మసమాజపు ప్రతినిధి. ఉన్నత విద్యలు చదివినా సంఘం నిర్మించిన చట్రాన్ని, గీసిన గీతను కాదనే సాహసం చేయలేకపోయాడు. చిన్నప్పుడు శశిరేఖకు ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోవాలని తపించినా, ఒక చెడిపోయిన స్త్రీని బాగుచేశానన్న పేరు కోసమే అతను నడచుకున్నట్లు కనిపిస్తుంది. వెలుతురులో ఎన్నో ఆదర్శాలు పలికే వారు చీకటిలో తప్పులు ఎలా చేస్తారో, నిగ్రహాన్ని ఎలా కోల్పోతారో రామారావు మనకు కళ్లకు కట్టినట్లు చూపిస్తాడు.
నవజీవనదాసు బ్రహ్మసమాజపు ప్రచారకుడు. తప్పుడుదారిలొ నడచే అమ్మాయిని బాగుచేసి, పాపాలకు పరిహారం చూపి, ఆమెకు ఒక కొత్త జీవితం ఇవ్వాలని ఆశించాడు. ఐతే ధర్మారావుతో ఆమె పెళ్లికి నిరాకరించటం, రామారావుతో సన్నిహితంగా మెలగటం అతనికి కోపం తెప్పిస్తుంది. కాని, ఆమె తన కూతురివంటిదనీ, ఆమె కోరుకున్న జీవితం గడపవచ్చనీ అనే సమయానికి పరిస్థితి చేజారిపోతుంది. ఆమె చనిపోయిన రాత్రి, కలలో దేవదూతలతో అతను "ఈమె ధన్యురాలు, ప్రేమించినది" అనటం ద్వారా మార్పుని ఆహ్వానించినట్లుగా కనిపిస్తుంది.

Published @ Pustakam.net

సంపూర్ణ సూర్య గ్రహణం

2009-07-22T16:44:00.001+05:30

వీరప్పన్ లాగే ప్రభాకరన్ కూడా! (Interview - Final Part)

2009-07-05T03:12:00.008+05:30

గత టపా నుంచి..

నేను: మరి ప్రభాకరన్ గురించి ఏం తెలుసు నీకు?
శ్రీనివాస దురై: ప్రభాకరన్ కూడా వీరప్పన్ లాంటోడేనబ్బా.. నమ్మినోడ్ని మోసం చేయలా.. మోసం చేసినోడ్ని విడిచిపెట్టలా..
నేను: అంటే..
శ్రీనివాస దురై: అంటే ఏముండాది? చిన్నప్పట్నుంచి మావోళ్ల(తమిళుల) మీద జరిగిన దాడులు చూస్తావుండాడు. ఏదో ఒకనాటికి లంకోళ్లకి బుద్ధి చెప్పాలనుకున్నాడు. తోడువచ్చినోళ్లతో కలిసి పోరాటం చేశాడు.
నేను: ప్రభాకరన్‌ని చాలా మంది తమిళులు నమ్మారు. ఆశ్రయమిచ్చారు. కాని, చివరికి వాళ్లకేం మిగిలింది?
శ్రీనివాస దురై: చూడబ్బా.. యుద్ధమంటే మాటలనుకుంటాండావా? అదేదో కిర్‌కెట్ మ్యాచు టీవీలో చూడటమనుకుంటన్నావా? యుద్ధమంటే ఒకటేనబ్బా.. చంపటం.. లేదా చావటం. అదీ చుట్టూ వాళ్లున్నప్పుడు మాట కోసం నిలబడాల. లొంగిపోయావా.. ఇక నువ్వు బతికినా చచ్చినట్లే. ఆ బతుకు కన్నా చావటమే మేలు.
నేను: అంటే..
శ్రీనివాస దురై: ఏందబ్బా.. అంటే అనేది ఊతపదమా ఏంది నీకు? ప్రతీది తెలియదంటాండావే?
నేను: అది కాదు.. అసలెందుకు చేశాండంత యుద్ధం ప్రభాకరన్?
శ్రీనివాస దురై: ప్రభాకరన్ చిన్నప్పుడే తుపాకీ పట్టాడు. తమిళోళ్లని ఏడిపించుకుతినేటోళ్లమీద యుద్ధం మొదలెట్టాడు. తనతొ నలుగురిని కలుపుకున్నాడు. సుమారు నలభై ఏళ్లు పోరాడాడు.
నేను: ఎవరికీ లేనిది ప్రభాకరన్‌కే ఎందుకు అంత కోపం?
శ్రీనివాస దురై: నీదేఊరబ్బా?
నేను: తెనాలి. అసలైతే అమరావతి పక్కన. నా చిన్నప్పుడు తెనాలి వచ్చాం.
శ్రీనివాస దురై: సరే, నీపక్కింటోడు వచ్చి నీదీ ఊరు కాదు కదా.. నీకు తాగటానికి నీళ్లియ్యం, తినటానికి గింజలివ్వమంటే ఏం చేస్తావు?
నేను: వాళ్లిచ్చేదేముంది?
శ్రీనివాస దురై: అదేనబ్బా.. నీకు ఏదీ అమ్మనీకుండా, వాళ్లు చెప్పినట్లుంటేనే బతకనిస్తాం అంటే?
నేను: నేనెందుకు ఒప్పుకోవాలి?
శ్రీనివాస దురై: ఏం.. ఎందుకొప్పుకోవు?
నేను: నన్ను వెళ్లిపొమ్మనటానికి వాళ్లకేమీ హక్కు లేదు కదా..
శ్రీనివాస దురై: నిన్నొక్కడ్ని అంటేనే నువ్వు ఊరుకోలేకపోతున్నావే.. లంకనుండి కొన్ని లక్షలమందిని వెళ్లిపోమన్నారబ్బా.. కొంత మంది తిరగబడ్డారు. చంపారు. ఇంకొంతమంది ముఠా కట్టి ఎదురు దాడులు చేశారు. పట్టుకుని కాల్చి చంపారు. అప్పుడే కుర్రాళ్లకి కోపమొచ్చింది. పధకం ప్రకారం దాడులు మొదలుపెట్టారు.
నేను: అసలెందుకిదంతా?
శ్రీనివాస దురై: లంకలో ఉన్న అరవోళ్లంతా.. ఒకప్పుడు ఇక్కడోళ్లే. కూలీకి తీసుకెళ్లారంటెప్పుడో. అక్కడ లంకోళ్లు పెట్టే బాధలు పడలేక అరవోళ్లు తిరుగుబాటు చెశారు. అప్పుడే ప్రభాకరన్ తుపాకీ పట్టుకున్నాడు.
(ఎల్‌టీటీఈ పుట్టుక, కారణాల గురించి, రాజీవ్‌గాంధీ హత్య కేసు దర్యాప్తు చేసిన శ్రీ. కార్తికేయన్ గారు, తన పుస్తకం - "నిప్పులాంటి నిజం"లో వ్రాసారు.
అందులోంచి సంగ్రహిస్తే..

1815లో లంకలోని టీ, కాఫీ ఎస్టేట్లలో పని చేసేందుకు కూలీల కోసం బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం ఇక్కడ్నుంచి మనుషులని తరలించింది. కొన్ని వేలమంది అలా ఇక్కడ్నుంచి బలవంతంగా కాని, ఇష్టపడి కాని శ్రీలంక వెళ్లారు. అక్కడ వారికి ఎస్టేట్లలో కొంత భూమి ఉండటానికి ఇచ్చి కూలీ చేయించుకునేవాళ్లు. వందల సంవత్సరాలు అక్కడే ఉన్నా వాళ్లంతా ద్వితీయ శ్రేణి పౌరులుగానే మిగిలిపోయారు. అక్కడే పుట్టిన తర్వాతి తరం వాళ్లుకూడా వివక్షనెదుర్కొన్నారు. స్వాతంత్ర్యం వచ్చాక కూడా వాళ్ల పరిస్దితి మారలేదు. అప్పటికి శ్రీలంకలో ఉన్న తమిళులు పది లక్షలమందికి పైనే. తమిళులు ఎక్కువగా ఉన్న తూర్పు, ఉత్తర ప్రాంతాల్లో భూములు వ్యవసాయానికి ఎక్కువగా పనికొచ్చేవి కాకపోవటంతో.. వారు చదువుకి ప్రాధాన్యతనిచ్చారు. బ్రిటిషువారితో వచ్చిన మిషనరీలు ఇంగ్లీషు విద్యనందించాయి. పాలనా సౌలభ్యం కోసం బ్రిటిషువారు ఈ తమిళులని సింహళీయులు ఎక్కువగా ఉన్న ప్రాంతాల్లో కూడా డాక్టర్లుగా, ఇంజనీర్లుగా ఇతర ఆఫీసర్లుగా నియమించారు. ఇది శ్రీలంకలొని ప్రధమ పౌరులుగా చెప్పుకుంటున్న వారికి కోపం తెప్పించింది. దీనితొ తమిళులలో సంఘీభావం పెరిగింది. 1947లో జరిగిన పార్లమెంటు ఎన్నికలలో వారు ఏడుగురు సభ్యులని పార్లమెంటుకి పంపారు. ఈ సంఘటనతో సింహళియులు మరింత జాగ్రత్త పడదామనుకున్నారు. మెజారిటీ సభ్యులు వాళ్లే కనుక 1948-పౌరసత్వ చట్టం, 1949-పార్లమెంటరీ ఎన్నికల చట్టం తీసుకువచ్చారు. ఫలితంగా టీ తోటల్లోని తమిళ కార్మికులంతా ఓటుహక్కు కోల్పోయారు. తమకంటూ ఒక్క రాష్ట్రం కూడా లేకుండా మిగిలిపోయారు. ప్రధానమంత్రి సేనా నాయకే తమిళ ప్రాంతాల్లో సింహళీయుల జనాభా పెరిగేందుకు, నీటి పధకాలతో కృషి చేశాడు. దీనితో తూర్పు ఉత్తర ప్రాంతాల్లో ఇరవై ఏళ్లలో సింహళీయుల జనాభా పదిరెట్లు పెరిగింది. ఇది అక్కడి జనాభా నిష్పత్తిని తీవ్రంగా ప్రభావితం చేసింది. దీనితో చరిత్ర పునరావృతమవుతుందేమో అని తమిళులు భయపడ్డారు. క్రీ. పూ. 101లో తమిళ రాజు ఎలారాను ఓడించిన సింహళరాజు దుత్తగామి కాలం మళ్లీ వస్తుందేమో అని వారు భావించారు [అంటే లంకలో తమిళులు ఎప్పుడో ఉన్నారన్న మాట]. 1956లో సింహళం శ్రీలంక అధికారిక భాషగా, భౌద్ధమతం జాతీయమతవిధానంగా ఆమోదింపబడినవి. సింహళీయులకి, తమిళులకి మధ్య జరిగిన ఘర్షణలతో, తమిళులు కొలంబో వదిలేసి జాఫ్నా వెళ్లిపోయారు. 1961లొ మరో చట్టం అమలులోకి వచ్చింది. న్యాయస్ధానాలన్నింటిలో సింహళం మాత్రమే అధికార భాషగా మారింది. 1970లో వచ్చిన శ్రీలంక కొత్త రాజ్యాంగం శ్రీలంక గణతంత్ర రాజ్యంగా, సింహళం అధికార భాషగా, భౌద్ధం ప్రధాన మతంగా ప్రకటించింది. దీనితో సింహళీయుల ఆధిపత్యం ఒక్కసారిగా పెరిగింది. తమిళులు నేర్చుకున్న ఇంగ్లీషు కంటే సింహళానికే ప్రాధాన్యం పెరిగి తమిళ ఉద్యోగులు, విద్యార్ధులు దిక్కు తోచని స్థితిలో పడ్డారు. దీనితో తమ సమస్యల పరిష్కారం కోసం తమిళులు విభిన్న పంధాను ఎన్నుకున్నారు. అదే తీవ్రవాద పోరాటం. 1972లో తంగదురై, కుట్టిమణి ల సారధ్యంలో ఏర్పడిన సంస్ధ, తర్వాత 'తమిళ ఈలం లిబరేషన్ ఆర్గనైజేషన్ - "టీఈఎల్ఓ"గా మారింది. 1972లో "తమిళ న్యూ టైగర్స్"ని వేళుపిళ్లై ప్రభాకరన్ స్ధాపించాడు. అప్పటికి అతని పద్దెనిమిదేళ్లు. 1975 జులై 27న జాఫ్నా మేయరు- ఆల్ఫ్రెడ్ దురైయప్పను ప్రభాకరన్ కాల్చి చంపాడు. తమిళుల హీరో అయ్యాడు. 1976 మే 5న ప్రభాకరన్ తన "టిఎన్‌టి" ని లిబరేషన్ తైగర్స్ ఆఫ్ తమిళ ఈలం (ఎల్‌టీటీఈ)గా మార్చాడు. తమిళ స్వరాజ్యమే తన ఏకైక లక్ష్యంగా ప్రకటించాడు.)

నేను: సరే.. అదంతా తెలిసిన విషయమే కదా..
శ్రీనివాస దురై: అక్కడికే వస్తుండానబ్బా.. వీరప్పన్ లాగే ప్రభాకరన్ కూడా తన కోసం కన్నా తనను నమ్ముకున్న మనుషులకోసమే ఎక్కువ కష్ట పడ్డాడు. అలాగే.. తనకెదురొచ్చిన ఎవరినైనా అడ్డు తొలగించుకున్నాడు.
నేను: కానీ ప్రభాకరన్ ఒక లక్ష్యం కోసం పోరాడాడు కదా.. వీరప్పన్ అలా కాదు. అందరినీ బెదిరించి, దోపిడీ చేశాడు.
శ్రీనివాస దురై: అవునబ్బా.. వీరప్పన్ దోపిడీ చేశాడు. కాదనటంలే.. ఐతే ప్రభాకరన్ కూడా తన మనుషులకోసం దాడులు చేశాడు. ఆయుధాలు, డబ్బు దోచుకున్నాడు. అలాగే వీరప్పన్ కూడా తనని నమ్ముకున్న వాళ్లకి ఎంతో డబ్బు సాయం చేశాడు. ఎంతో మందికి పెళ్లిళ్లు చేశాడు. ఒకరకంగా చెప్పాలంటే వీరప్పన్ వల్ల తన చుట్టూ ఉన్న వాళ్లు బాగు పడ్డారు. ప్రభాకరన్ వల్ల అంతా నాశనం అయ్యారు.
నేను: ప్రభాకరన్ పోరాటయోధుడు, వీరప్పనేమో దోపిడీదారు. అసలు వీళ్లిద్దరినీ నువ్వెలా కలిశావ్? ఎప్పుడు కలిశావ్?
శ్రీనివాస దురై: వీరప్పన్ భార్య ముత్తులక్ష్మి అతన్ని ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకుందబ్బా.. ముత్తు లక్ష్మి నాన్న నాకు దూరపు బంధువు. వాళ్ల ఊరికి అప్పుడప్పుడు వచ్చిపోతుండేవాడు. అలా కలిసేవాణ్ణి. 1985తర్వాత నేను శ్రీలంక వెళ్లాను, అక్కడ పనిచేయటానికి. మాంకులం (ముల్లైతీవు నుండి 100కి.మీ. ఉంటుందేమో, నాకు గూగుల్ మ్యాప్‌లో కనిపించింది తర్వాత వెదికితే) దగ్గర ఒక పల్లెటూళ్లో నూనె ఫ్యాక్టరీలో ఐదేళ్లు పైనే పని చేశాను. ప్రభాకరన్ రాజ్యమే అదంతా. అతనేది చెబ్తే అదే జరుగుతుంది అక్కడ. రాజీవ్ గాంధీని వాళ్లు చంపేశాక అక్కడి పరిస్ధితులు బాగోలేదు. ఇండియా నుంచి వచ్చిన వాళ్లు చాలా మందే ఉన్నారప్పుడక్కడ. టైగర్ల గురించి చెప్పమని మిలిటరీ వాళ్లు వేధించేవాళ్లు. ఇక ఉండలేక ఆరుగురం వచ్చేశాం అక్కడినుండి. అది ప్రభాకరన్ ప్రాంతమవటంతో అప్పుడప్పుడు జనాల్లోకి వచ్చేవాడు. తమిళ రాజ్యం రావాలంటే త్యాగాలు తప్పవనేవాడు. ఒక్కో ఇంటి నుంచి ఒక్కళ్లని తనతో పంపమని అడిగేవాడు. ఇండియా నుండి వచ్చిన సైనికులంటే మాత్రం అసహ్యించుకునేవాడు. వాళ్ల వల్ల అమాయకులు బలవుతున్నారని అనేవాడు. పని చేసుకోటానికి వచ్చిన వాళ్లని మాత్రం ఇబ్బంది పెట్టద్దనేవాడు. వాళ్లు ఇక్కడ బాగుంటేనే ఇండియాలో సహాయం చేస్తారని చెప్పేవాడు. కనీసం పది సార్లు చూశాను నేను ప్రభాకరన్‌ని.
నేను: అసలు అంత ఈజీగా ప్రభాకరన్ దగ్గరకు వెళ్లే అవకాశం ఉంటే ఎప్పుడో చంపే వాళ్లు కదా?
శ్రీనివాస దురై: అదేమీ అంత ఈజీ కాదు. మేము పని కోసమే వెళ్లినా మా భాధ్యతంతా మా ఓనర్‌ల మీద ఉండేది. పూర్తిగా నమ్మకమైన వాళ్లనీ, అది కూడా అరవోళ్లని మాత్రం తెచ్చుకోమనే వాడు. పనోళ్లు తప్పు చేస్తే ఓనర్‌లను చంపేసేవాడు. అందుకే అంత త్వరగా ఎవరిని దగ్గరకి రానిచ్చేవారు కాదు.
నేను: మరి నువ్వెలా వెళ్లావ్?
శ్రీనివాస దురై: అదే చెబుతుండా.. మా ఓనరు పేరుకే ఓనరు. ఆ మిల్లు ప్రభాకరను డబ్బులతో నడుస్తుండాదనేవారు. వాళ్లు అక్కడికి వస్తే మా మిల్లులోనే మీటింగు పెట్టేవాళ్లు. ఒకసారి నీళ్లు కావాలంటే మా ఓనరు నన్ను పంపాడు సీసా ఇచ్చి. అతని పక్కనున్నోళ్లు నన్ను తాగమన్నారు ముందు. అంత జాగ్రత్త. ఇక్కడేపని చేస్తావని అడిగాడు నన్ను. తమిళనాడులో ఎక్కడ నీఊరని అడిగాడు. తమిళ రాజ్యం వస్తే ఇక్కడికొచ్చేస్తారా అని అడిగాడు.
నేను: ఏమని చెప్పావ్ మరి?
శ్రీనివాస దురై: రానని చెప్పా. అది నేను పుట్టిన ఊరని చెప్పా. నవ్వాడు. మరి ఇప్పుడెందుకొచ్చావ్? అని అడిగాడు. బతకటానికని చెప్పా. అంతా ఇక్కడ చంపుతున్నారని అనుకుంటుంటే నువ్వు బతకటానికొచ్చావా? అని అడిగాడు. బతికే ఉన్నాను కదా ఇప్పుడని నవ్వా నేను కూడా. తర్వాత మా ఓనరు తిట్టాడు నన్ను అలా మాట్లాడానని.
నేను: మిగతా వాళ్లకి తెలియని విషయాలేంటి మరి?
శ్రీనివాస దురై: ప్రభాకరన్ ఏదుంటే అది తినేస్తాడు. ఉన్నప్పుడు బాగా తింటాడు. పాటలు పాడతాడు. రేడియో వింటాడు. పెళ్లాం పిల్లలంటే ప్రేమ ఉండేది బాగా. తన జీవితం గురించి తెలిసి కూడా తనని పెళ్లి చేసుకుందని పెళ్లాన్ని బాగా చూసుకునేవాడు. తను చనిపోయినా పెళ్లాం పిల్లలు బాగుండాలని కోరేవాడు.
నేను: ప్రభాకరన్ మంచోడా? లేక వీరప్పన్ మంచోడా?
శ్రీనివాస దురై: ఇద్దరూ ఇద్దరేనబ్బా.. అనుకున్న దానికోసం ప్రాణాలిస్తామన్నారు. అలాగే పోయారు. ఈలోకంలో ఎవడూ మంచోడు కాడబ్బా.. అందరికీ మంచిగా కనిపించటం కూడా కుదరదు. నేను: ఇద్దరిలో ఏం పోలికలు చూశారు మీరు?
శ్రీనివాస దురై: ప్రభాకరన్, వీరప్పన్ ఇద్దరూ తమ చుట్టూ ఉన్న వాళ్ల కోసమే కదా ఏంచేసినా.

ఇద్దరూ మంచి గురిగాళ్లు. శతృవుని చంపేటప్పుడు కౄరంగా చంపేవోళ్లు. అలా ఐనా తమకోసం వచ్చేవాళ్లు భయపడి వెనక్కి తగ్గుతారని వీరప్పన్ అనేవాడు. వాడు రావటం ఎందుకు? నా చేతిలో చావటం ఎందుకని అనేవాడు. ఇద్దరూ డబ్బుని పక్కన వాళ్లకోసమే ఖర్చు చేశారు. ప్రభాకరన్ వ్యాపారాలు చేశాడంటారు, మరదేమయిందో కానీ, వీరప్పన్ మాత్రం ఏమీ మిగుల్చుకోలేదనుకుంటా. ఇద్దరూ పెళ్లాల్మ్ పిల్లలకు దూరంగా ఎక్కువ కాలం గడిపారు కదా.. కానీ ఇద్దరి పెళ్లాలూ, వాళ్ల గురించి తెలిసే ఇష్టపడి చేసుకున్నారు. ఇద్దరూ కూడా ఎన్‌కౌంటర్లోనే చనిపోయారు కదా..
నేను: చాలా టైం తీసుకున్నాను పెద్దాయనా.. వాళ్లిద్దరికీ డూపులున్నారని అనేవాళ్లు కదా.. ఎంతవరకూ నిజం?
శ్రీనివాస దురై: ఏరబ్బా.. డూపులు? వాళ్లు చచ్చి ఇన్నాళ్లయింది కదా.. మీవాళ్లు ఊరికే వదులుతారా? ఈపాటికి ఒక్కడ్నైనా లాగి జనానికి చూపందే ఊరుకుంటారా?
నేను: సరే.. మరి వీళ్ల ఎన్‌కౌంటర్లు నిజమేనంటావా?
శ్రీనివాస దురై: ఒక్కటబ్బా.. వాళ్లైనా, పోలీసులైనా మనుషులే కదా.. వాళ్లకి దొరికినోళ్లని హింసించి చంపారు కదా.. పోలీసులు మాత్రం ఊరుకుంటారా? నేనైనా అంతే చేస్తానబ్బా.. ఐనా అది జరిగినప్పుడు నువ్వూ నేను దగ్గర లేము కదా.. మనకెందుకు ఆ గొడవ?

ఇక్కడ ఒక విషయం నేను చెప్పాలి. శ్రీనివాస దురై ఎంత వరకు నిజాలు చెప్పారన్నది నేను విశ్లేషించలేను. కనుక ఈ విషయాలన్నీ నిజమేనని నేను ఎవరికీ ఎంత మాత్రం హామీ ఇవ్వటం లేదు. కొన్నింటికి నాకు తెలిసిన అదనపు విషయాలను మాత్రం జోడించాను. అనుకోకుండా కలిసిన వ్యక్తితో ఒక చిన్న టీ హోటల్‌లో జరిగిన ఈ సంభాషణకు నా దగ్గర ఎటువంటి రికార్డులు కూడా లేవు, పేర్లు, సంవత్సరాలూ వ్రాసుకున్న చిన్న కాగితం తప్ప.

వీరప్పన్ లాగే ప్రభాకరన్ కూడా! (Interview - First Part)

2009-07-03T22:12:00.006+05:30

గత నెలలో నెల్లూరు దగ్గర ఒక ఊరు వెళ్లాను. అక్కడ ఒకతను పరిచయమయ్యాడు. పేరు శ్రీనివాస దురై. వయసు 65-70. తమిళనాడులొని చెంగల్పట్టు దగ్గర ఓ పల్లెటూరు. ఇప్పుడు అతని పరిచయం ఎందుకంటే.. అతను వీరప్పన్‌నీ, ప్రభాకరన్‌నీ చూశాడు. మాట్లాడాడు. వాళ్ల గురించి కొద్దిగా.. మిగిలిన వాళ్లకి తెలియవనుకుంటున్న విషయాలు చెప్తానన్నాడు.

"సరే" అని ఒక హోటల్‌లో కూర్చున్నాం.

నేను: మీకు మాత్రమే తెలిసిన ఆ విషయాలేంటో చెప్పండి.
శ్రీనివాస దురై: వీరప్పన్ చాలా మంచివాడబ్బా.. తన వాళ్లకోసం చాలా చేశాడు.
నేను: ఎవరైనా తన వాళ్లకోసమే కదండీ ఏం చేసినా.. లేకపోతే వాళ్లేమైనా చనిపోయాక తీసుకుపోతారా? ఆమాత్రం తెలుసులెండి ఎవరికైనా..
శ్రీనివాస దురై: అదికాదబ్బా.. వీరప్పన్ చుట్టూ చాలా బలగం ఉండేది. తమిళనాడు-కర్ణాటక మధ్యన అతని సామ్రాజ్యం. ఊటీ-మైసూరు మధ్యన అడవుల్లోని చెట్లన్నీ అతనికి పరిచయమే. ఎవడైనా అతని అనుమతి లేకుండా అటువైపు వెళ్లాడా.. ఇక అంతే. ప్రాణాలమీద ఆశలొదులుకోవాల్సిందే!
నేను: అంటే చంపేస్తాడా?
శ్రీనివాస దురై: ఉత్తినే చంపడబ్బా.. ముందు అనుమానంగా తిరిగేటోడ్ని ఆడ(అక్కడ) జనాలే పట్టుకుంటరు. సత్యమంగళం అడవుల్లో అతని మనుషులు చాలామందే ఉండారు. ముందు నువ్వెవరూ అంటారు. ఈడకెందుకొచ్చినవ్, ఎట్లొచ్చినవ్ అంటారు. ఆడు సరైన సమాధానం చెప్పాడా.. బతికిపోతాడు. ఆ వచ్చినోడు పోలీసోడు కాదని వాళ్లు నమ్మాల. నమ్మితే తిండి పెట్టి దారి చూపిస్తరు. లేకపోతే ఈడ్చుకుపోతరు.
నేను; ఎక్కడికి?
శ్రీనివాస దురై: ఇంగెక్కడికి? వీరప్పన్ మనుషులు మురుగేశన్, సుబ్రమణి లాంటోళ్ల దగ్గరికి. ఆళ్లు కొట్టి, హింసించి అడుగుతరు. అప్పటికీ ఆడు నిజం చెప్పలేదో.. సరాసరి పులి నోట్లోకే..
(నేను బ్లాంక్ ఫేస్ పెట్టాను) వీరప్పన్ దగ్గరకబ్బా.. కళ్లకు గంతలు కట్టి ఎక్కడో అడవుల్లో 40-50కిలోమీటర్లు నడిపిస్తరు. కావాలనే నడిపిస్తరు. కొండచుట్టూ పది సార్లు తిప్పుతరు. అమ్మ.. ఇక వాడి పని ఐపోతుంది అనుకున్నప్పుడు, వీరప్పన్ ముందు నిలబెడతరు. ఈలోపు రెండు రోజులు గడుస్తయి.
నేను: ఎందుకలా.. కొండ చుట్టూ తిప్పటం? అనవసరంగా వాడిని తిప్పటంతో బాటు వీళ్లకి కూడా కాళ్లనొప్పులు కదా?
శ్రీనివాస దురై: మరదే.. ఆడి ఒంట్లో ఓపిక మొత్తం అయిపోవాల. నాలుక ఎండిపోవాల. పట్టపగలే చుక్కలు కనిపించాల. అప్పుడు కదా.. వాడు ఎక్కడికీ తప్పించుకునే ఆలోచన చేయకుండా గమ్మునుండేది? ఆ 50కిలోమీటర్లు పోయేలోగా వాళ్లు పట్టేసుకుంటారని అనుకుంటడు. పారిపోటానికి కూడా భయపడుతడు.
నేను: మరి వాళ్ల మనుషులమాటో?
శ్రీనివాస దురై: వాళ్లదేముండాదబ్బా.. వంతులేసుకుని తిప్పుతరు. నలుగురు పోయిన తర్వాత ఇంకో నలుగురు వస్తారు. వాడ్ని మళ్లీ చుట్టూ తిప్పుతరు.
నేను: అలా తిప్పటం వలన వాళ్లకేంటి లాభం?
శ్రీనివాస దురై: డబ్బులబ్బా.. నిండా దుడ్డు ఇచ్చేదున్నప్పుడు వేరే పని ఏం చేస్తారు?
నేను: మరి వీరప్పన్ ఏంచేస్తాడు తర్వాత?
శ్రీనివాస దురై: వెళ్లగానే తాగటానికి నీళ్లిస్తడు. మర్యాదగా అడుగుతడు. అప్పటివరకు వీరప్పన్ రాక్షసుడని విన్నోడికి అలా మంచిగా కనిపించేసరికి భయం పోతుంది. మనసులో ధైర్యం వస్తుంది. వీరప్పన్ అంటే ఇంతేనా అనిపిస్తుంది. అదిగో అక్కడే నోరు జారతడు. ఎక్కువ వాగేస్తడు.
నేను: అంటే, నిజం చెప్తాడా?
శ్రీనివాస దురై: అక్కడిదాకా వెళ్ళాక వాడు నిజం చెప్పినా అంతే.. చెప్పకపోయినా అంతే. చావే.
నేను: ఇప్పుడేగా మంచిగా ఉంటాడన్నావ్?
శ్రీనివాస దురై: అవునబ్బా.. చావబోయేటోడ్కి గుక్కెడు మంచినీళ్లు పోస్తే పుణ్యమొస్తదని వాళ్లమ్మ చెప్పినాదంటలే. ఏదైనా చెప్పేది వీరప్పన్ ముందుకెల్టానికి ముందే చెప్పాల. ఒప్పుకోవాల. అక్కడికెల్లాక ఒకటే.. చెప్పినదాని బట్టీ పద్ధతి బట్టీ చావు రకం ఉంటుంది.
నేను: రకాలేంటీ?
శ్రీనివాస దురై: ఎక్కువగా కాల్చి చంపుతరు. వాడు పొగరుగా మాట్లాడితే.. నరికి చంపుతరు. ఎక్కువ బాధ అనుభవించాలి కదా.. శవాన్ని పూడ్చిపెట్టటమో.. నదిలో విసిరేయటమో చేస్తారు.
నేను: ఇంత రాక్షసంగా ఉంటే మంచివాడంటావేం?
శ్రీనివాస దురై: అక్కడికే వస్తున్నానబ్బా.. వీరప్పన్ ఏనుగు దంతాలు, గంధం చెట్లను కొట్టించీ సంపాదించింది ఎవరికోసం? అసలు వీరప్పన్‌కి ఎంత డబ్బు వస్తదో, ఎట్ల వస్తదో తెలుసునా?
నేను: ఎలా?
శ్రీనివాస దురై: బ్రోకర్లబ్బా.. పావు వంతు వీరప్పన్‌కిస్తే ముప్పావు వంతు వాళ్లే తిన్నరు. వాళ్లే బాగు పడ్డరు. వచ్చిన దాన్ని అందరికీ పంచిపెట్టేటోడు. బలగమా.. ఎక్కువ. సంపాదన తక్కువ. తనకంటే కుటుంబం లేకపోయే.. చుట్టూ ఉన్నోనికి ఉంటుంది కదా.. వాడు ఇంట్లో ఇచ్చుకోవాలకదా? అందరూ ముత్తు(వీరప్పన్ భార్య)లా ఉండరు కదా..
నేను: అంటే.. వీరప్పన్ ఏమీ దాచుకోలేదా?
శ్రీనివాస దురై: ఏముందబ్బా దాచుకోటానికీ? పెళ్లామా.. రానియ్యదు. పిల్లకేమో తండ్రిని చూసిన గుర్తేలేదు.
నేను: మరి అన్ని నేరాలెందుకు చేశాడంటావ్?
శ్రీనివాస దురై: చూడబ్బా.. నిన్ను ఒక వేషంలో చూసినప్పుడు జనం భయపడ్డారనుకో.. నీకు ఇష్టమున్నా లేకపోయినా అదే వేషం వేస్తావ్. నిన్ను చూసి జనం భయపడేటప్పుడే నీ చుట్టూ కొంతమంది మూగుతరు. ఆ వేషం నువ్వు తీయకుండా కాపలా కాస్తరు. వీరప్పన్ కూడా అంతే. జనంలో అతనంటే భయం పోతుందనుకున్నప్పుడు ఒకడ్ని చంపేటోడు. చుట్టూ ఉన్నోళ్లు వీరప్పన్ పేరు చెప్పి చంపేటోళ్లు.
నేను: మరి కిడ్నాపులు..
శ్రీనివాస దురై: అవి కూడా జనంలో, పేపర్లలో ఉండేందుకే.
నేను: పేపరంటే గుర్తొచ్చింది. గోపాల్(నక్కీరన్ పత్రిక) ఎలా కలిశాడు?
శ్రీనివాస దురై: ఎట్లా ఏముండాదబ్బా? మీరెట్లా కలుస్తారు, నక్సలైట్లనీ? అట్లే.
నేను: మరింకేం తెలుసు వీరప్పన్ గురించి?
శ్రీనివాస దురై: వీరప్పన్‌కి అడవి, అందులో చెట్లు, జంతువులు అన్నీ పరిచయమే. ఏ మొక్క దేనికి పనికొస్తదో.. ఏదిక్కున పొతే ఏమొస్తదొ.. ఎంత దూరంలో వస్తదో అంతా తెలుసు.
నేను: అడవిలో అన్నేళ్లు ఉంటే ఎవరికైనా తెలుస్తుందిలే..
శ్రీనివాస దురై: అట్లనమాక. వీరప్పన్ కనక అలా స్మగ్లింగూ.. చంపటాలు చెయ్యకపోతే.. ఒక పెద్ద సైంటిస్టు అయ్యేవాడు. ఎవరికీ తెలియని కొన్ని మూలికలుండేవి తెలుసా? అవి కాచి టీ లాగా తాగితే ఎంత పెద్దనొప్పులైనా చిటికెలో పోతాయంటారు. అలాంటివే లేకపోతే అన్నాళ్లు ఆ ఆడవిలో ఎలా ఉండేవాడు?
నేను: నువ్వు చూశావా పెద్దాయనా?
శ్రీనివాస దురై: లేదు. కాకపోతే వీరప్పన్ ప్యాంటు జేబులో ఉంటాయంటారు. నేను చూసినప్పుడు మాత్రం జేబులు ఎత్తుగానే ఉన్నాయి మరి.
నేను: డబ్బులేమో?
శ్రీనివాస దురై: అమాయకుడిలా ఉన్నావే.. అడవిలో డబ్బులెందుకు?
నేను: అంతేలే.. మరి రాజ్‌కుమార్‌ని కిడ్నాప్ చేశాడుకదా.. ఎందుకు?
శ్రీనివాస దురై: ఎందుకేంటి? అప్పుడు తమిళనాడు, కర్ణాటకలో అతనిమీద ఒత్తిడి పెరిగింది. జనమా..పోలీసులకి భయపడుతున్నారు. తిండికి కూడా కష్టమవుతోంది. ఏం చేస్తాడు? సూపర్‌స్టార్‌ని కిడ్నాప్ చేశాడు. రాజ్‌కుమార్ అతని దగ్గరున్నప్పుడు పోలీసులు వెనక్కెళ్లారు. డబ్బు తీసుకుని చనిపోయిన తన మనుషుల ఇళ్లలో ఇచ్చాడు.
నేను: వీరప్పన్ డబ్బుని అడవిలో దాచిపెట్టాడంటారు కదా..
శ్రీనివాస దురై: అతని దగ్గర అంత డబ్బెక్కడిదబ్బా.. వచ్చేదే తక్కువ. వచ్చిన దాంట్లో కూడా.. పంచేదెక్కువ. ఐనా వీరప్పన్‌కి తెలుసబ్బా తననెప్పుడో కుక్కలా కాల్చిచంపేస్తారని. కాకపోతే తనతో పాటు పోలీసులను కూడా పైకి తీసుకెళ్లాలని అనుకునేవాడు.
నేను: మరైతే వీరప్పన్ ఎన్‌కౌంటర్ నిజమేనని నమ్ముతావా నువ్వు?
శ్రీనివాస దురై: మనదేశంలో జరిగిన అన్ని ఎన్‌కౌంటర్‌లలో ఎన్ని నిజమంటే నువ్వేం చెప్తావ్? నువ్వు నమ్మినా నమ్మకపోయినా ఒప్పుకోవాల. అంతే.

(సశేషం)

శ్వేత మయూరం!

2009-06-14T05:19:00.001+05:30

మితృడు బాబీకి కృతఙతలతో!
(http://www.orkut.co.in/Main#Profile.aspx?uid=13376586056281234923)

Best poem of 2008

2009-05-27T04:27:00.003+05:30

This poem was nominated by UN as the best poem of 2008,
Written by an African Kid.

When I born, I black
When I grow up, I black
When I go in Sun, I black
When I scared, I black
When I sick, I black
And when I die, I still black.

And you white fellow
When you born, you pink
When you grow up, you white
When you go in sun, you red
When you cold, you blue
When you scared, you yellow
When you sick, you green
And when you die, you gray
And you calling me coloured?

అన్నమయ్య పాటకు గిన్నిస్ కిరీటం

2009-05-25T05:24:00.001+05:30

హెచ్ ఎం టీవీలో ప్రసారమైన "అన్నమయ్య పాటకు గిన్నిస్ కిరీటం" కార్యక్రమమిది.
ఇందులో కొంత మంది పెద్దలను గురించి చెప్పకపోవటం తప్పే అయినప్పటికీ, దానిని సరిచేసుకునే అవకాశం మాత్రం నాకు మిగలలేదు. కనుక క్షంతవ్యుడను.

రికార్డు సృష్టించి రెండు వారాలు గడిచినా, ఈ కార్యక్రమం ఇప్పటికి మూడుసార్లు ప్రసారమైనప్పటికీ, కొంతమంది మితృలు చూడలేకపోయారు. వారికోసం ప్రత్యేకంగా..

మొదటి భాగం

రెండవ భాగం

మూడవ భాగం

ఇదిగో గిన్నిస్ వరల్డ్ రికార్డ్!

2009-05-10T23:52:00.020+05:30

గిన్నిస్ ప్రతినిధి రేమండ్ అందజేసిన పత్రం ఇదే!

పొట్టివాడైనా గట్టివాడు ఈ కూచిభొట్ల ఆనంద్ - మండలి బుద్ధప్రసాద్.
ఈయన ఆలోచనే ఈ లక్షగళార్చన!

దాదాపు అన్ని చానెళ్లూ లైవ్ ఇచ్చాయి కాబట్టి నేను వివరాల జోలికి పోవటం లేదు. నేను మాత్రమే చెప్పగలిగిన మాటలేమైనా ఉంటే రెండురోజుల తర్వాత పోస్ట్ చేస్తాను..

ఒక్కటి మాత్రం ఇప్పుడు చెప్తాను..
"మనకిప్పుడు తెలుగులో ఉన్న పదాలు యాభైవేలు మాత్రమే. కాని, అన్నమయ్య లక్ష పదాలను తన కీర్తనల్లో వాడాడు." - రచయిత భారవి.
ఈరోజు జరిగిన లక్ష గళార్చన గురించి చెప్పాలంటే మాత్రం.. నేను ఆ మిగిలిన యాభైవేల పదాలను కూడా నేర్చుకుంటే గాని, సరైన పదం తెలియదు.
ప్రస్తుతానికి నేను చెప్పేది మాత్రం..
ఇది అద్భుతం.. అమోఘం.. అనిర్వచనీయం.
న భూతో న సమీప భవిష్యతి!

ఐపీఎల్ ఎటు తీసుకెళ్తోంది?

2009-05-08T04:40:00.002+05:30

నిన్న నేను, నా ఫ్రెండ్సు ఐపీఎల్ గురించి మాట్లాడుకునేటప్పుడు ఒక చిన్న వాదన జరిగింది.
ముంబై ఇండియన్స్ గొప్పా? దక్కన్ చార్జర్స్ గొప్పా? డేర్ డెవిల్స్ గొప్పా? లేక చెన్నై సూపర్ కింగ్స్ గొప్పా అని!
సచిన్ ఉన్నాడు కాబట్టి ముంబై ఇండియన్స్ గొప్పని ఒకడు..
మనది హైదరాబాదు కాబట్టి దక్కన్ చార్జర్స్ గొప్పని ఒకడు..
సుడిగాలి సెహ్వాగ్ ఉన్నాడు కాబట్టి డేర్ డెవిల్స్ గొప్పని ఒకడు..
ఇవేమీ కాదు.. ధనాధన్ ధోని ఉన్నాడు.. టీ20 కెప్టెన్ అతనే కాబట్టి చెన్నై సూపర్ కింగ్స్ గొప్పని ఒకడు వాదించుకున్నాం!
కాసేపటికి వాదన తీవ్రమయింది. వాడి గొప్పేంటంటే వాడి గొప్పేంటని అనుకున్నాం.

టీ తాగి, కాసేపు ప్రశాంతంగా ఉన్నప్పుడు ఆలోచిస్తే అనిపించింది..
క్రికెట్ దేవుడు సచిన్ ఒకప్పుడు మన సొంత వాడు.
పాలపిడుగు ధోని.. యువతరం హీరో.. వాడు కూడా మన వాడే.
తుఫాను పుట్టించే సెహ్వాగుకి బట్టతల వచ్చినా.. మనతో అనుబంధం పోలేదు.
లక్ష్మణ్ అంటే ఆస్ట్రేలియా వాళ్లకి ఎంత భయమో చెప్పుకునేటప్పుడు.. గంగూలీ చొక్కా గాలిలో గిర్రున తిరిగిన క్షణాలు తలుచుకునేటప్పుడు కళ్లలో కనిపించే గర్వం.. ఇవన్నీ మాయమైపోయి.. వాళ్ల గొప్పదనాలు మసక బారిపోయాయి కదా.. అనుకున్నాం.
నిజమే కదా!
ఒకప్పుడు ఒక్కడు కూడా అవుటవకూడదని అనుకునే మనమే...
సచిన్ సెంచరీ చేయాలని.. వినాయకుడికి కొబ్బరికాయలు కొట్టిన మనమే..
సెహ్వాగ్ పెళ్లి కుదిరినప్పుడు.. మన ఇంట్లో వాడిదే పెళ్లని బిల్డప్ ఇచ్చిన మనమే..
ఎందుకిలా మారిపోయాం?
దానికీ ఒక సమాధానం వచ్చింది..
ఇంగ్లాండులో క్లబ్ క్రికెట్ ఉందికదా..
మన వాళ్లు కూడా అక్కడ అప్పుడప్పుడు ఆడిన వాళ్లే కదా..
ఐపీఎల్ కూడా అలాంటిదే.. నగరాల పేర్లున్నా.. ఇది కూడా క్లబ్ క్రికెట్ లాంటిదే.. లేకపోతే షారూఖ్ ఖాన్ కి కోల్ కతా తో సంబంధం ఏంటి?
వచ్చే నెల్లో టి20 వరల్డ్ కప్ ఉంది. అది మనమే తెచ్చుకోవాలంటే ఈమాత్రం పోటి ఉండాలిలే.. లేకపోతే, అసలు టచ్ లో లేకుండా పోతారు అని!

చర్చ మరోలా వాదనగా మారింది.

ఐపీఎల్ లీగ్ ఎలా ఉన్నా.. మన భారతీయులు నగరాల లెక్కలో విడిపోయినా.. సంతోష పడటానికి లలిత్ మోడి ఉన్నాడు. ఆటలో ప్రొఫెషనలిజం పెరిగి, బాగా ఆడే వాడే టీం లో ఉండే రోజు త్వరగా వస్తే.. అభిమానులు క్రికెటర్ల ఇళ్లపై దాడి చేయకుండా ఇంట్లో కూర్చుని చీరలుండని చీర్ లీడర్ల ఆటలు చూస్తారు.
ఒకవేళ ఎవరైనా దాడి చేసినా ఆక్రికెటర్ మన నగరం వాడు కాదులే అని మిగిలిన వాళ్లు లైట్ తీస్కుంటారు.
ఏమంటారు?

శతాబ్ధపు గొప్ప కౌగిలింత!

2009-05-03T18:49:00.002+05:30

ఈ సింహం తను ప్రమాదంలో ఉన్నప్పుడు రక్షించిన అతన్ని ఎలా కౌగిలించుకుంటుందో చూడండి.

ఆహా.. ఏమి స్టంటులే హలా!

2009-04-22T01:00:00.002+05:30

ఇలాంటి స్టంటులెప్పుడైనా చూశారా?

ఇలాంటి స్వాగతం మళ్లీ ఉంటుందా?

2009-04-13T14:38:00.002+05:30

బెంగళూరులోని అదితి టెక్నాలజీస్ తన కొత్త ఉద్యోగులకు ఆఫీసులో ఇలా స్వాగతం పలికింది. కాకపోతే ఇది రెండు సంవత్సరాల కిందటి మాట. మరి ఇప్పుడున్న పరిస్ధితులలో ఏకంపెనీ అయినా ఇలా ఉద్యోగులను ఆహ్వానిస్తుందా? కనీసం అదితి టెక్నాలజీస్ అయినా?

మనకు ఇప్పుడు కావాల్సినదల్లా... ఛేంజ్!

2009-04-11T14:56:00.003+05:30

మరి మీదగ్గర ఎంత ఉంది?

ఇది ఎవరినీ నొప్పించటానికి మాత్రం కాదు. జస్ట్ సరదాకి!

జనగణమన.. జయహే!

2009-04-10T14:59:00.001+05:30

ఈ వయసులో మీరెప్పుడైనా ఇంత చక్కగా పాడారా?

మీకుక్కకు కలొచ్చిందా?

2009-04-08T17:46:00.001+05:30

మీకెప్పుడైనా కలొచ్చిందా?
ఎక్కడికో నడుస్తూ వెళ్తున్నట్లూ..
ఎవరో వెంటపడితే పరిగెత్తుతున్నట్లూ.. అనిపించి
హటాత్తుగా మంచం మీదనుంచి కింద పడ్డారా ఎప్పుడైనా?

సరే.. మనుషులన్నాక కలలు రాకుండా ఉంటాయా?

మరి.. మీకుక్కకెప్పుడైనా కలొచ్చిందా?
కుక్కకు కలొస్తే మాకెలా చెప్తుందండీ అంటారా?
సరే.. అది చెప్పలేకపోతే మీరే చూడచ్చు కదా?
ఎలా అంటారా?

ఇదిగో ఈ కుక్కకు కలొచ్చింది.
ఏం కలొచ్చిందో ఈ వీడియో చూస్తే మీకుకూడా తెలుస్తుంది.

దేవాంజలి

2009-04-07T22:20:00.002+05:30

ఎవరవయ్యా నీవు?
నిద్రిస్తున్న వాడిని లేలెమ్మని పిలుస్తావు?
ఏమిటి, నీకూ నాకూ సంబంధం?
నిన్నెక్కడో చూశాను..
కరిగిపోతున్న కొవ్వొత్తి చివరి కాంతిరేఖలోనో..
కదలిపోతున్న పిల్లగాలి తెమ్మెరలోనో!
అవును. చూశాను. అయితే ఏమిటి?
నీవెవరో తెలియదే!?
దీపం ఆర్పి చీకటిలో పడుకున్న వాడిముందు
సూర్యతేజాన్ని నిలుపుతానంటావు?
నీకెందుకు చెప్పు?
కనులు మూసుకుని కలలు కనేవాణ్ని,
మనసు తెరచి కదలి రమ్మంటావు?
ఇదేమైనా న్యాయమా?
అయినా నువ్వు దిగులు చెందకు.
ఈ లోకం తీరే అంత.
దారి చూపుతాను రమ్మంటే...
'దారి ఖర్చులకెంత ఇస్తావు?' అని
అడుగుతారు.
సరే.. పద, పోదాం.
నీకూ, నాకూ ఈ లోకం
సరిపడదు గానీ!

కోతి ఆట చూసొద్దాం!

2009-04-06T15:23:00.001+05:30

అనగనగా ఒక కోతి.
ఆకలేస్తే అన్నం తిన్నదో లేదో తెలియదు..
ఖాళీగా ఉందని కల్లుతాగిందేమో కూడా తెలియదు.
చెట్టుకింద కూచున్న పులులని చూసి మాత్రం సరదా పడింది.
ఆటాడుకుందాం రమ్మని పిలిచింది.
మళ్లీ మళ్లీ పిలుస్తూనే ఉంది.
తను ఆడుకుంటూనే.. పులులని ఆటాడిస్తూనే..!
రండి. కోతి ఆట చూసొద్దాం!

తెలియక రౌడీరాజ్యంలోకి వెళ్తే..కోతి తగులుకుంది మరి!

స్త్రీ

2009-04-05T17:05:00.003+05:30

ఒక స్త్రీలో రెండు పర్వతాలుంటాయి.
ఆ రెండు పర్వతాలలో
ఒకటి మంచు పర్వతం..
మరొకటి అగ్ని పర్వతం.
ఏ స్త్రీ అయినా ఒక పురుషుడిని
మనఃపూర్తిగా నమ్మి, అర్పించుకున్నప్పుడు
మంచు పర్వతం కరిగిపోతుంది.
కరిగి, కౌగిలిలో ఒదిగిపోయిన స్త్రీ..
ఆ పురుషుడిని అనురాగ జలంతో అభిషేకిస్తుంది.
కానీ,
అదే స్త్రీ, తను నమ్మిన వాడు తనను మోసం
చేశాడని తెలుసుకున్న మరుక్షణం
అగ్నిపర్వతం బద్దలవుతుంది. ఆ కోపాగ్ని
జ్వాలలతో అతన్ని దహించి వెస్తుంది.
వినాశనం సృష్టిస్తుంది.
ఆ లావాను చల్లార్చేందుకు స్త్రీ మనసులో
మంచు మిగిలి ఉండదు. మిగిలింది కన్నీరే.
ఆ ఉప్పునీటికి అగ్ని జ్వాలలు మరింత
భయంకరంగా ప్రజ్వరిల్లుతాయి.

ఇసుక కళ

2009-04-05T02:09:00.002+05:30

టవల్ ఊయల

2009-03-29T01:31:00.002+05:30

మీరు ఊయలలో పడుకుని ఎన్ని సంవత్సరాలయింది? అదీ చిన్నప్పుడు అమ్మ చీరలో పడుకుని?

ఈ మితృడెవరో కానీ రెండు వారాల క్రితం నేను వైజాగ్ వెళ్తున్నప్పుడు హౌరా మెయిల్ లో నా కంట పడ్డాడు. అసలే జనరల్ కంపార్ట్మెంట్.. ఆపై ఫుల్ రష్. నుంచోటానికి కూడా ప్లేస్ లేని చోట మహానుభావుడు పడకసీను వేసాడు.. ఒక చిన్న టవల్ లో. ఆ కంపార్ట్ మెంట్ 4+1 టైపు. అటుఇటు లగేజి పెట్టుకునే వాటికి మధ్య ఫ్యాను కింద హాయిగా నిద్ర పోతున్న అతనిని చూసి ఫోటో తీయకుండా ఉండలేకపోయాను. ఉన్నదానితో సరిపెట్టుకునే వారికి ఇతను చక్కని ప్రతినిధిలా కనిపిస్తున్నాడు కదూ..

కొసమెరుపేంటంటే.. "అతని టవల్ ఎక్కడ ఊడిపోతుందో.. మీద ఎక్కడ పడతాడో అని" కిందవాళ్లకి ఒకటే టెన్షన్!

గూగుల్ చీర (సారీ.. ఇది ఊగుల్ శారీ Updated on 05-04-09)

2009-03-28T11:40:00.003+05:30

గూగుల్ సంస్థ భారతదేశంలో ప్రచారానికి ఉపయోగించిన పద్దతులలో ఇదికూడా ఒకటి. కాకపోతే ఈ ఫోటో కనీసం రెండు సంవత్సరాల కిందటిది. ఎప్పటినుండో బ్లాగులో పెడదామనుకుంటున్నా మర్చిపోతూనే ఉన్నా.

హే (రాజా) రాం!

2009-03-01T04:17:00.003+05:30

అదిగో తగలబడుతోంది చూడు
గాంధీభవనం
పెట్రోలు,డీజిలు మంటల మధ్య
వీస్తోంది అదుపులేని పవనం.

భీంరావ్ బాడ
ఉసురువేడి తాకింది పార్టీని
పేదోడి కడుపుమంట
కాల్చింది భవనాన్ని.

నిలువనీడ లేకుండా
తరిమికొట్టిన నాయకులు
మరి ఇప్పుడెక్కడుంటారో
చుట్టూ మసి మరకలు.

ఆ వర్గీకరణేదో ఇప్పుడు
చేసేస్తే, మిగిలిన కులాలవాళ్లు
గడప తొక్కనిస్తారా? రానున్న
రోజుల్లో మూయించరా నోళ్లు??

అన్యాయం అయింది
ఒళ్లు కాల్చుకున్నోళ్లే మరి.
పని చెప్పినాయన పని
మాత్రం పరామర్శలతో సరి.

కుల రాజకీయాలు
కుటిల ప్రయత్నాలు..
అధికారం, అండ కోసం
ఆగని వీధిపోరాటాలు.

మొక్కై వంగనిది
మానైనప్పుడు వంగునా?
పెంచి పోషించిన పాము
కరవక మానునా?

ఎవరైనా మాకొకటే..

2009-01-30T13:53:00.004+05:30

రోడ్డు మీద నిలుచున్న
అమ్మాయిని కంటిచూపుతో
చంపేస్తాం మేము.

బస్సులో ఆంటీని
వంటి రాపిడితో
నలిపేస్తాం మేము.

వదినైనా, చెల్లైనా
మరొకరికి తల్లైనా..
ఆకలితో చూస్తాం మేము.

ఇంటర్నెట్టు,సెల్లు
మెసేజిలతో మిమ్మల్ని
భయపెట్టేస్తాం మేము.

ఆఫీసులో పక్కసీటు,
సినిమాహాల్లో వెనక సీటులో
మీకు నరకం చూపిస్తాం మేము.

ప్రేమ పేరుతో మీ
వెంటబడి త్వరగా
స్వర్గానికి పంపిస్తాం మేము.

మగవాళ్లని ఎందుకు కన్నాం
మేమని సిగ్గుతో మీరు
ఛస్తుంటే చూస్తుంటాం మేము.

మాకన్నా గజ్జికుక్కే
నయమని మీరంటే..
సిగ్గులేకుండా నవ్వుతాం మేము.

కార్గిల్ వీరులకు చెప్పండి.

2008-12-01T19:19:00.005+05:30

ఆ వీర స్వర్గంలో

మన కార్గిల్ వీరులు కనిపిస్తే

చెప్పండి, ఈ కుర్చీలలో

ఎవరు కూర్చున్నా ఒకటేనని,

దేశభద్రత గాల్లో దీపమేనని.

భూతల స్వర్గంకోసం

జరిగే దాయాదుల పోరులో

మరణించిన సైనికుల

శవపేఠికల సొమ్ముతినే

రాబందుల దేశమిదని.

అధికారం చాలు మాకు

బాధ్యతలక్కర లేదు,

కుర్చీలకై పాకులాటలో

క్షణం తీరిక లేదు,

ప్రజల రక్షణకేమీ చేయలేమని.

గుడ్డి నిఘా వ్యవస్ధకు తోడు

చట్టం కుంటిదయింది.

న్యాయం మూగబోయింది.

మీ శౌర్యం, మీ ప్రతాపం స్కూలు

పిల్లల పాఠాలుగ మిగిలాయని.

మరో జన్మంటూ మీకుంటే

మీ ఈ దేశానికే రావాలని..

సైనికులుగా కాదు, నిజాయితీ

క్రమశిక్షణతో దేశదిశను మార్చే

నాయకులుగా రమ్మని.

జోహార్లు మీకు

2008-12-01T19:16:00.004+05:30

భరతమాత ముద్దుబిడ్డలారా..
జోహార్లు మీకు!

మీడ్యూటీ మేం చేయనివ్వం,
మీరు మరణిస్తే మాత్రం
కోటి పరిహారాలిస్తాం.

కార్గిలైనా, పార్లమెంటైనా
ఎర్రకోటైనా, హోటల్ తాజ్ మహలైనా
మీ పోరాటాన్ని గుర్తుంచుకుంటాం
ధరల వేడి తగలగానే మేం మర్చిపోతాం.

తీవ్రవాదానికి మాదగ్గర
కఠిన శిక్షలుండవు. ఈ దేశానికి
అత్తారింటికి వచ్చినట్లు వచ్చే
ఉగ్రవాద అల్లుళ్లకుకాల
యాపన సపర్యలు చేస్తాం.

మనదేశంలో మేముండేందుకు
అవకాశం లేని చోట,
మీరాష్ట్రం, మీప్రాంతం కానిచోట
మీ ప్రాణాలను మాకోసం అర్పిస్తే,
గుండెలనిండా స్వేచ్చావాయువు
పీల్చి మీకు సెల్యూట్ చేస్తాం.

మా కులపోడికి తప్ప
అభివృద్ధిని అందనివ్వం
మా మతమోడితో తప్ప
మంచిమాట మాట్లాడం
ఐనా మీత్యాగాలను మర్చిపోం
సంవత్సరానికొక్కసారి
మీ ఫోటోలకు నివాళులర్పిస్తాం.

Response

2008-11-18T17:10:00.003+05:30

Dear Friends,
Thanks for the response for my Post Unforgotten Interview. I'm receiving a lot and Good response for that post.
Let me give answers to the questions some of my blog friends asked me.

Well, am basically an Engineer. As an engineering student at my college, i did reporting for the Local Siti Cable for 10months and got a great Encouragement. After some incidents i reported, i got the chance of Interviewing that Sex Workers. I agreed to that opportunity, a bit hesitating and also a lot of excitement. When i met them first, as mentioned in the previous post, i thought of them in indecent way. Ofcourse their language also much vulgar which i need to avoid some words in that post. That Interview made a large impact on my life, which guided me in the direction of Media and Change my Openion about Women, particualrly those Workers.

After that interview, i met the children of Some other Sex Workers. Actually i thought of asking them some questions. But, when i met them, they asked me some questions. I was dumbstruck and have no answers for them at that time. Ofcourse, not even now. I will post those details in next posts.

Actually i wished to share my experience of this interview a very long time before. But, i'm failed to do so due to many reasons. Now, after a six long years i dared to do what i wanted to do. I wrote a kavita after that incident and was posted on this blog before with title, "Vesya Ante...".

After learning the lives of people who are behind the veils or people who are forced to be in dark room all their life, i wished to support them. When our interview was telecasted in 2002, that district officials are moved and offered Eight of them STD Booths and Tailoring Machines for decent living. They are Happy and thanked those officials. When i went to our college meet in 2006, i got to know that Six of the workers are back to field. I wished to know the reason and contacted through some sources. Then they told me that the revenue with the STD Booth or that tailoring Machine are not upto the needs. They want their children to be studied in some concept school. They asked me, When 60-70% of people are having mobiles in thier pocket and a lot of Rupee Coin Boxes are in the street, who cares to call from a STD Booth? And ofcourse there are Readymade Garments and Some Brothers Malls in every town to offer wide variety of dresses who tries to get stich a dress for them? I'm again have no answer.

As i said earlier, Veena and Swathi moved to Mumbai Kamatipura, and some of them are in Ongole. I have no contacts with them now.

What i wanna say with post is just to tell that there is a story behind every person. They are not bearing the pain with happiness. They are forced to do it for different reasons. There are a lot of cries and tears behind those rosy red lips. There are a lot of Burns and Scars under the Lehngas or Chemki Chudidars. They are not happy with the thing they are doing. They are bearing the pain only for their children, for their parents, for their sisters or even for their brothers.

Yes, i'm in Media Now.
I'm a Reporter and Technical Assistant in an upcoming News Channel.

An unforgotten Interview (Part 1) - The Life of two Sex workers.

2008-11-14T13:03:00.020+05:30

ఆరేళ్ళ క్రితం నేను చేసిన ఒక ఇంటర్వ్యూ నా జీవితాన్నే మార్చేసింది.
It took me, two days to find time to type in telugu. Actually, this was the post i wished to post from the very starting of this blog. But now, after a long time, i got the chance and courage to post it. This was the story of two women who were betrayed by their men, cheated and brutally harassed. They are now alive some where in Mumbai, the comman destination of the women who destined to take the path.

After seeing the blog of a New Friend, i got the courage and seen the necessity of telling the lives of Two Sex Workers. They are Strange but full of Pain.

(Names and Places are Changed.)
అవి నేను ఇంజనీరింగ్ సెకండియర్ చదువుతున్న రోజులు.
ఒక లోకల్ ఛానల్ కోసం సెక్స్ వర్కర్స్ ఇంటర్వ్యూ చేయటానికి వెళ్ళాను. నేను,మా కెమేరామాన్ ఇద్దరం వేరే ఊర్లోని మునిసిపల్ పార్క్ లో వెయిట్ చేస్తున్నాము. మా కెమేరామాన్ అప్పటికే ఇద్దరు వర్కర్స్ ని మాట్లాడి ఉంచాడు. పది నిముషాల తర్వాత వాళ్ళు వచ్చారు. వీణ(35), స్వాతి(32) వాళ్ల పేర్లు. మేకప్ కొంచెం ఎక్కువ అయిందనిపించింది వాళ్ళని చూడగానే. నలుగురం కలిసి లోకల్ కౌన్సిలర్ ఇంటికి వెళ్ళాము. ఆయన తెలిసిన వాడవటంతో వాళ్లింటికి తీసుకురావటానికి ఒప్పుకున్నాడు. గదిలో నలుగురిని వదిలేసి ఆయన బయటకు వెళ్లిపోయాడు. వాళ్ల ఆవిడ ఇంట్లో లేకపోవటం మా అదృష్టం.

ఇంటర్వ్యూ ఇలా సాగింది..

నేను : హాయ్, ఎలా ఉన్నారు?

వీణ : బాగానే ఉన్నాంగా, కనిపించటంలా?

నేను : (మనసులో.. ఎందుకుండరు? బాగా అలవాటయింది డబ్బులు ఈజీగా సంపాదించటం) మీ గురించి చెప్తారా?

స్వాతి : ఏంచెప్పాలి నీకు మా గురించి? సైజులా, మా దగ్గరకు వచ్చేవాళ్ల మాటలా??

నేను : మీ వృత్తి గురించి చెప్పండి.

స్వాతి : నువ్వేమనుకుంటున్నావ్ మా గురించి?

నేను : ఏమీ అనుకోవటం లేదు. ఏముంది అనుకోవటానికి?

వీణ : ఏమీ లేదనేవాడివి ఇంటర్వ్యూ చేయటానికెందుకు వచ్చావ్?

స్వాతి : పక్కా లం*లు అనుకుంటున్నావ్ కదా మా గురించి? పర్లేదు చెప్పు. మాకేమీ కొత్త కాదులే.

నేను : అదేం కాదు. సరే, అసలు మీ జీవితం ఎలా ఉంటుంది? పొద్దున్న లేచిన దగ్గర్నుంచి పడుకునే దాకా ఏంచేస్తారో చెప్పండి.

వీణ : రోజులో చాలా సార్లు మేం పడుకుంటాం.

నేను : సారీ, రాత్రి నిద్రపోయేవరకు ఏంచేస్తారు?

స్వాతి : (నవ్వుతూ..) ఏంచేస్తామో చెబితే చాలా? ఎలా చేస్తామో కూడా చూపించాలా?

నేను : చెబితే చాలు.

స్వాతి : ఏంచేసుకుంటావ్ చెప్పినతర్వాత?

వీణ : మమ్మల్ని ఏమీ లేకుండా చూడాలని మగాళ్లు కోరుకుంటారు. (నవ్వుతూ..) నీకు లేదా ఏంటి అలా?

నేను : (ఇబ్బందిగా) అదికాదు ఇక్కడ విషయం.

స్వాతి : మరి ఏది విషయం? (ఇద్దరూ నవ్వుతున్నారు)

మా కెమేరామాన్ వాళ్లకు సైగ చేస్తున్నాడు, ఊరుకోమని.
వాళ్ళేమో నవ్వుతున్నారు.
నాకు చిరాకొచ్చేసింది. ఇక లేచి నేను పోతున్నానని చెప్పేశాను మా కెమేరామాన్ కి.

స్వాతి : ఏంటి ఇంత దానికే కోపమైతే ఎలా? తర్వాత వచ్చేది చస్తుంది నీతో.

నేను : (కెమేరామాన్ వైపు చూసి) వస్తున్నావా రావటం లేదా?

వీణ : సరే సరే, కూర్చో. ఏం కావాలి చెప్పు నీకు?

స్వాతి : నువ్వు కావాలేమోనే...

వీణ : నోర్ముయ్యవే.. నువ్వు కూర్చో బాబూ..

నేను మళ్లీ ఛైర్లో కూర్చున్నాను.
మా కెమేరామాన్ "కొంచెం సీరియస్ గా చేద్దామా ఇంటర్వ్యూ?" అని అడిగాడు.
సరే అని అందరం తల ఊపాం.

నేను : అసలు మీరు ఈ బిజినెస్ లోకి ఎందుకు వచ్చారు?

స్వాతి : కావాలని ఐతే రాలేదు ఇందులోకి. మేమే కాదు ఏ ఆడది కూడా ఇందులోకి రావాలని కోరుకోదు.

నేను : కొంచెం అర్ధం అయ్యేలా చెప్తారా?

స్వాతి : మాది ఉయ్యూరు దగ్గర ఒక పల్లెటూరు. నాన్న చెఱకు రైతు. నేను రెండో అమ్మాయిని. నేను కాక ఇంకా ఇద్దరు అమ్మాయిలు, ఒక అబ్బాయి. ఇంటర్ అయ్యేసరికి నాకు పదహారేళ్లే. బాగా చదివేదాన్ని తెలుసా? (ఆమె కళ్లలో ఒక మెఱుపు కనిపించింది.) తెలిసిన వాళ్ల ఇంట్లో పని చేయటానికి హైదరాబాదు పంపించారు నన్ను ఇంట్లో వాళ్లు. అక్కడ ఆ అక్కవాళ్లు కూడా నన్ను బాగానే చూసుకునేవాళ్లు. ప్రైవేటుగా నన్ను డిగ్రీ చేయమన్నారు కూడా. విజయవాడ అబ్బాయి ఒకడు వాళ్లింటి పక్కనే ఉండేవాడు. రోజు నవ్వేవాడు నన్ను చూసి. మొదట్లో పట్టించుకోలేదు. తర్వాత నేను కూడా నవ్వేదాన్ని. షాప్ కి వెళ్లినప్పుడు ఒకరోజు మాట్లాడాడు. నేనంటే ఇష్టమని చెప్పాడు. ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పాడు. నమ్మాను. అప్పుడప్పుడు బయట కలిసేవాడు. నిజంగా ఆరోజులు చాలా బాగుండేయి. జీవితంలో ఇంకేమీ అవసరంలేదనిపించేది. ఒకరోజు అక్క వాళ్లు లేనప్పుడు ఇంట్లొకొచ్చేశాడు. దగ్గరకు తీసుకుని ఏవేవో చేసేశాడు. అక్క వాళ్లు అదే సమయంలో రావటంతో ఇద్దరం దొరికిపోయాము. వాళ్లు నాన్నను పిలిపించి విషయం చెప్పి నన్ను ఇంటికి పంపేశారు. ఆరోజు నాన్న ఏమీ మాట్లాడలేదు. అక్క వాళ్లింటికి తీసుకెళ్లాదు. అమ్మ అక్కడే ఉంది. వెళ్లాక అమ్మ నన్ను కొట్టింది చూడూ.. జీవితంలో మర్చిపోలేను ఆ దెబ్బలు. బట్టలు మొత్తం చినిగిపోయాయి ఆ దెబ్బలకి. ఒళ్లంతా కందిపోయింది. వారం రోజులు స్నానం చేయలేదు. తర్వాత ఇంటికి వెళ్లేటప్పుడు బావ అన్నాడు. ఎవరు అతను? అని. నాకు తెలిసినవి చెప్పాను. సరే, నేను కనుక్కుంటాను అని చెప్పాడు. పది రోజుల తర్వాత అక్క బావ మా ఊరు వచ్చారు. ముగ్గురం కలిసి బందరు వచ్చాం. అక్కడ అతను కనిపించాడు. బావే అతన్ని రమ్మని చెప్పాడంట. పెళ్లి చేసుకుంటారా అని బావ అడిగాడు. అవునని చెప్పాం. ఐదు వేలు డబ్బులిచ్చి హైదరాబాదు పొమ్మని చెప్పాడు. ఇద్దరం హైదరాబదులో ఉన్నాం తెల్లారేసరికి. సనత్ నగర్ లో ఇల్లు తీసుకున్నాం. బావ ఇచ్చిన డబ్బుల్లో రెండు వేలు అడ్వాన్స్ గా ఇచ్చాం. అతను బాలానగర్ లో పనిచేసేవాడు. ఆరు వేలు జీతం అని చెప్పాడు. లైఫ్ బాగుంటుందనుకున్నాను. తర్వాత తెలిసింది అతనికి అన్ని అలవాట్లు ఉన్నాయని. సర్దిచెప్పుకున్నాను నాకు నేనే. రాత్రికి తాగి వచ్చి అన్నం తినక పొయినా పక్కలో మాత్రం నేనుండాల్సిందే. రెణ్నెళ్లలో నెల తప్పాను. విషయం ఆయనకి చెప్పి పెళ్లిచేసుకుందామని చెప్పా. సరే అన్నాడు. తర్వాత రోజు వేరే ప్లాంటుకి వెళ్లాలి. నాలుగు రోజుల్లో వచ్చేస్తానని చెప్పాడు. వారం తర్వాత మా బావ, ఆయన కలిసి వచ్చారు. చాలా సంతోషం వేసింది అప్పుడు. పెళ్లికి వచ్చాడేమో బావ అని అనుకున్నాను. ఆరోజు ఇద్దరు బాగా తాగి వచ్చారు. ఓనర్స్ ఇంట్లో లేరు. ముగ్గురం చాపలేసుకుని లోపల పడుకున్నాం. సగం రాత్రిలో మీద చేయి పడితే ఆయనేమో అని అటు తిరిగా. చూస్తే బావ! గట్టిగా అదుముకుంటున్నాడు. నేను విదిలించుకునే లోపే నాచేతులు గట్టిగా పట్టుకున్నాడు ఆయన. ఏంజరుగుతుందో అర్ధం కాలేదు నాకు. ఇద్దరూ కలిసి నా చేతుల్ని టేబుల్ కి కట్టేశారు. అరవకుండా నోట్లో చీరకుక్కారు. బట్టలు మొత్తం ఊడదిసి ఒకడితర్వాత ఒకరు నన్ను అనుభవించారు. కొరికారు. సిగరెట్ తో కాల్చారు. చూడు ఇదే అది, నా జీవితంలో మొదటిది.. (తను ఒక్క సారిగా చీర పైకెత్తింది. మోకాళ్లకి పైన తొడలకు కింద తెల్లగా ఉన్న మచ్చని చూపించింది. ఏమనాలో ఏంచేయాలో అర్ధం కాలేదు నాకూ, మా కెమేరామాన్ కి. ఇద్దరం ఒకళ్ల మొహాలు ఒకళ్లం చూసుకున్నాం. వీణ చీరను కిందకు లాగింది. హమ్మయ్య అనుకున్నాం.) తర్వాత రోజు మధ్యాహ్నం వరకూ నరకం చూపించారు ఇద్దరూ. తర్వాత తెలిసింది వాళ్లిద్దరూ ఫ్రెండ్సని. ఒళ్లంతా నొప్పులతో ఆరోజంతా అలాగే పడున్నాను. కనీసం బాత్రూంకి కూడా వెళ్లలేకపోయాను. ఒకడు బయటికెళ్లి తినటానికి బిర్యానీ, మందు తెచ్చుకున్నారు. దాహంగా ఉందనేసరికి నానోట్లో ఆ మందే పోశారు. అదే మొదటిసారి నేను మందు తాగటం. తర్వాత అలాగే పడి నిద్ర పోయాను. మళ్లీ రాత్రి ఇద్దరూ మొదలు పెట్టారు. ఈసారి చేతులకి కట్లు ఊడదీశారు. కానీ నాలో ఓపిక లేదు. ఒక రోజంతా బట్టలు లేకుండా ఉన్నచోటినుంచి కదలకుండా రొచ్చులో పడిఉన్నాను. ఐనా ఆ పందులకి ఏమీ జాలిలేదు. ఒకడితర్వాత ఒకడు వాళ్ల పని కానిచ్చుకున్నారు. బావైతే 'అక్కడ ' కాల్చాడు. సిగరెట్తో వెంట్రుకలు కాల్చి ఆ వాసన పీలుస్తూ నా ఒళ్లంతా కొరికాడు. నేను ఏడుస్తుంటే వాళ్లు నవ్వుతున్నారు. ఇలా ఎంతసేపు చేశారో తెలియదు. లేచిచూసేసరికి తర్వాత రోజు మధ్యాహ్నం అయింది. ఒంట్లో ఓపిక లేదు. ఇంట్లో వాళ్లు కూడా లేరు. ముందురోజు వాళ్లు తెచ్చుకున్న బిర్యానీ కొంచెం మిగిలి ఉంటే అదే తినేసాను. తర్వాత రెండు రోజులు మోషన్స్ అయ్యాయనుకో.. అది వేరే సంగతి. బాత్రూంకెళ్లి మొత్తం కడుక్కున్నాను. కాళ్ల నిండ అట్టలు కట్టిపోయి ఉంది ఇద్దరిదీ. గంట సేపు ఏడ్చాను అక్కడే. మళ్ళీ నాకు నేనే ధైర్యం చెప్పుకుని ఆ కుక్కలని వదలకూడదని నిర్ణయించుకున్నాను. కానీ అప్పుడు మాత్రం అక్కకి అసలు విషయం చెప్పాలని అనుకున్నాను. విజయవాడ వచ్చేశాను. ఏడుస్తూ జరిగింది చెప్పాను. అప్పుడే తెలిసింది అక్కకి రోజూ నరకమేనని, తన ఒళ్లంతా సిగరెట్ వాతలూ, బ్లేడు గాట్లేనని. ఆ రోజు రాత్రే వాళ్లిద్దరూ విజయవాడ ఇంటికి వచ్చారు. ఇద్దరూ బాగా తాగి ఉన్నారు. నేను వంట గదిలోనే దాక్కున్నాను. ఇక లాభంలేదని ఇద్దరం ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాం. వాళ్లిద్దరూ పడుకున్నాక ఇద్దరం కలిసి వాళ్లని చంపేద్దామనుకున్నాం. వాళ్లు పడుకున్నాక ఇద్దరం రోకలిబండ, గునపంతో వాళ్ల తలలు పగలకొట్టాం. అక్క మొగుడు చచ్చాడు. (నవ్వుతూ..) ఇంకొకడిది మాత్రం పగిలిపోయింది. తర్వాత ఇద్దర్నీ పోలీసులు అరెస్టు చేసారు. ఐదేళ్లు జైళ్లో ఉన్నాం. అంతా ఆడాళ్లే అయినా ఒక్కోటి బాగా బలిసి ఉండేదిలే. అక్కడ ఇంకోరకం అనుభవం. బయటకి వచ్చిన తర్వాత బతకటమంటేనే భయమేసింది. జైళ్లో పరిచయం ఐన ఒకావిడ ఇక్కడ బిజినెస్ చేస్తుంది. తనవాళ్ల అడ్రస్ ఇచ్చి కలవమంది. మాకు కూడా జీవితం మీద ఆశలేమీ లేవు. ఏదైతే ఏంటి బతకటానికి? ఇలాగే బతకాలా.. సిగ్గులేకుండా అంటే.. ఏమో! మా జీవితాలు మాకు లేకుండా చేశారు. దానికేం చెప్తారు మమ్మల్ని అడిగేవాళ్లు? కానీ మేము మమ్మల్ని అమ్ముకుంటున్నా, ఎంతో కొంత మిగిలిన వాళ్లకి ఉపయోగపడుతున్నాం తెలుసా? నేను ఇద్దర్ని చదివిస్తున్నాను. మా అక్క ముగ్గుర్ని చదివిస్తుంది. ఏమో, వాళ్లు ఐదుగురు మమ్మల్ని చూసుకోకపోయినా పర్లేదు. వాళ్లు సంతోషంగా ఉంటే చాలు. (తన కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి అప్పుడు. మాట కూడా తడబడుతోంది.).

అప్పటికే వీణ కూడా ఏడుస్తున్నట్లే ఉంది.
తర్వాత కళ్లు తుడుచుకుని అంది.. "నేనే వాళ్ల అక్కని" అని.

వీణ: తనని హైదరాబాదు పంపించేటప్పుడే నాకు అనుమానం వచ్చినా, ఏమో తనైనా బాగుండచ్చు కదా అనుకున్నాను. అప్పుడు వాడి దుర్మార్గం తెలియలేదు. తర్వాత తెలిసేసరికే అంతా అయిపోయింది. పెళ్లయిన దగ్గర్నుంచి నరకం చూపించాడు వాడు. అందుకే చంపేయాలనుకున్నాను. లేకపోతే ఆ లం*కొడుకు నా చెల్లి జీవితాన్ని నాశనంచేస్తాడా వాడు? (ఆవేశంతో ఏడుస్తుంది తను. ఈసారి ఈమెని కంట్రోల్ చేయటం కష్టం అయింది మాకు.) మా జీవితం మాచేతుల్లోంచి ఎప్పుడో లాగేసుకున్నారు అంతా కలిసి. కనీసం వేరే పిల్లల జీవితాన్నైనా బాగు చేద్దామనుకున్నాం. ఇంతకంటే చెప్పటానికి మా దగ్గరేం లేదు.

అప్పుడు మాత్రం మనస్పూర్తిగా వాళ్లకు దణ్ణం పెట్టాం, నేను మా కెమేరామాన్ కలిసి.

In this part, i tried to explore the characters of those women, i saw and talked to. But, in the next time i wish to share how they changed my Life.

Thank you!

Coming Sooon!

2008-11-08T20:17:00.003+05:30

Well friends,
i'm once again SORRY, for not updating my blog all these days.
Am busy with my work. To be frank, i have time but haven't updated this due to lack of interest. I really don't know the reason why.
But now, i once again saying.. i will update my blog, my online identity, regularly. Plz be with me even if i updated or not.

Thank you..
Have a Great Time buddy!

PS: I make a lotta promises. But, i keep only a little.

దిష్టి బొమ్మలు

2008-07-05T13:19:00.001+05:30

బొమ్మలండి బొమ్మలు
ప్రాణమున్న బొమ్మలు

కులం కార్డు చూపిస్తూ
నోటికొచ్చినట్లు మాట్లాడే
మద బొమ్మలు

వెనక నుండి 'కీ' ఇస్తే
నచ్చనోళ్ళ వైపు వేలు చూపే
మర బొమ్మలు

మేం అంటాం, మీరు
పడండంటూ విర్ర వీగుతున్న
అద్దె బొమ్మలు

కర్ర చేత పట్టుకొచ్చి
కలం గొంతు నొక్కుతున్న
కీలు బొమ్మలు

అధికారం మాకుంది
అణగదొక్కుతామంటున్న
రాజ బొమ్మలు

చేలనుండి పారిపోయి
జనాన్ని చూసి నవ్వుతున్న
దిష్టి బొమ్మలు

అబ్బాయిల కష్టాలు

2008-06-12T21:15:00.008+05:30

(Forwarded by a Friend. Author Not Known.)

A Waterfall in Africa

2008-06-12T21:01:00.008+05:30

వేశ్య అంటే..

2008-04-16T20:19:00.002+05:30

వందకో, యాభైకో తనను
తాను అమ్ముకుని,
రాక్షస రతిలో భాగం పంచుకుని
చిత్ర హింసలను భరించి
సిగరెట్ వాతలు,
గోళ్ళ గుర్తులు, పంటి గాట్లతో
శరీరాన్ని ముక్కలు ముక్కలుగా
చించుకుని, కుంచించుకుపోయే
ఓ ప్రాణమున్న వస్తువు.

కట్టుకున్నవాడు చెంతలేనప్పుడు,
కన్న బిడ్డల ఆకలి కేకల కంటే
పక్క మగాళ్ల ఆశల చూపులు ఎక్కువయి
ఒకానొక బలహీన, బలాత్కార
సమయంలో, తన తప్పు లేకపోయినా
తలొంచుకు నిలబడి
కుంగి, కృశించి పోయే
ఓ అభాగ్య అనాధ.

చుట్టూ ఉన్న సమాజం
నువ్వు పతితవని, చెడ పుట్టావని
తిట్టిపోస్తుంటే.. దించిన తల పైకెత్తి
వారందరి ముఖాన ఉమ్మేసి,
మీకు చేవ ఉంటే, చేతనయితే
మీ ఇల్లు సరి చేసుకోండి.
మీ మగాళ్ళు ఇల్లు కదలకుండా
కొంగున కట్టివేసుకోండంటూ చెప్పే
ఓ వీర పతిత.

ఒక్క రోజులో
ఎందరికో తనను తాను పంచుకుని,
వచ్చిన ప్రతి ఒక్కరినీ
సంతృప్తుల్ని చేసి,
కొత్త వారికి మెళకువలు నేర్పుతూ
అనుభవాలను అలవాటుగా
మార్చుకున్న
ఓ త్యాగమయి.

కానీ,
వేశ్య అంటే..
ఆ వస్తువు, అనాధ, పతిత,
త్యాగమయి కాదు.

భాగస్వామిని మోసం చేయాలని
చూసే ప్రతి ఒక్కరూ వేశ్యలే.
వీరు దొరికితేనే వేశ్యలు.
అప్పటివరకూ
పతివ్రతలు.. లేదా పత్నీవ్రతులు.

విలేఖరి

2008-04-09T21:05:00.003+05:30

విలేఖరిని నేను.
పత్రికలో రేడియోలో టీవీలో
మీ అందరినీ పలకరించే
మీవాడినీ, మీలో ఒకడినీ నేను.

నా కళ్ళతో మీకు చూపిస్తాను
నా చెవులతో వినిపిస్తాను
ప్రపంచాన్ని మీ ముందుకు తెచ్చే పనిలో
మైళ్ళ దూరం పరిగెడుతాను నేను.

తుపాకీ గుళ్ళు, నెత్తుటి మరకలు
ఆర్తనాదాల మధ్య అడుగులు వేస్తూ
నిజాన్ని మాత్రమే భుజానమోసే
విక్రమార్కుడిని నేను.

అన్యాయానికి, అథర్మానికీ
ఎదురు నిలిచే క్రమంలో
బెదిరింపులు సైతం కలం కత్తితో
ఎదుర్కొంటున్న మనిషిని నేను.

విలేఖరిని నేను.
మీ వాడినీ, మీలో ఒకడినీ నేను.

Happy New Year 2008

2008-01-01T17:00:00.001+05:30

Wishing You all a Happy New Year 2008!!
Enjoy Buddies!!

చీమలు ఎప్పుడు పరిగెడుతాయి?

2007-08-11T13:59:00.001+05:30

మొన్న మా అన్నయ్య వాళ్ళింటికి వెళ్ళినప్పుడు వాళ్ళ అమ్మాయి అడిగింది..
"బాబాయ్, చీమలు ఎప్పుడూ నడుస్తూనే ఉంటాయి.. అవి అలిసిపోవా?" అని.
నేను చెప్పాను.. "మొదట అన్ని కీటకాలకి, పక్షులకి, జంతువులకి, మనుషులతో సహా.. రెండు కాళ్ళే ఉండేవి. అప్పుడు జంతువులు దేవుడిని ప్రార్దించి మనుషులు మమ్మల్ని పని చేయిస్తారు కాబట్టి చేతులని కూడా కాళ్ళగా మార్చమని ప్రార్దించాయి. అలా జంతువులకి నాలుగు కాళ్ళు వచ్చాయి. ఇక కీటకాల్లో ఉన్న చీమలు కూడా దేవుడి కోసం తపస్సు చేశాయి. దేవుడు ప్రత్యక్షమయినాక అడిగాయి కదా.. 'ఓ దేవా! మనుషులకేమో రెండు కాళ్ళిచ్చావు.. జంతువులకేమో నాలుగు కాళ్ళిచ్చావు.. అందరికన్నా చిన్న వాళ్ళమనే కదా మమ్మల్ని చిన్న చూపు చూస్తున్నావు. మాకు ఇంకో రెండు కాళ్ళు ఇవ్వు.' అని అడిగాయి. దేవుడు వద్దు అన్నా కూడా వినకుండా వరం తీసుకున్నాయి. ఇక అప్పుడు సంతోషంతో పరుగెత్తటం మొదలు పెట్టాయి. ఆరు కాళ్ళు కదా.. ఒక దానికి ఒకటి అడ్డం వచ్చి ముందుకి పడ్డాయి. అలా పడటం తోనే వాటి కళ్ళు కాస్తా బయటకు వచ్చేశాయి.
అందుకే ఎవరైనా సరిగా నడవక పోతే 'కళ్ళు నెత్తి మీద పెట్టుకుని నడుస్తున్నావా?' అని అడుగుతున్నారు అప్పటినుంచి.
పాపం చీమలు.. అప్పటినుంచి పరుగెత్తలేక అలానే నడుస్తున్నాయి.. ఎప్పటికైనా దేవుడు మళ్ళీ కరుణించక పోతాడా.. అని. అందుకే అత్యాశకి పోకూడదు" అని ముగించాను.

అర్దమైందా, చీమలు ఎందుకు పరిగెత్తవో??

పెన్సిల్ తో నా మొదటి కుస్తీ

2007-08-08T16:52:00.001+05:30

డాన్ బ్రౌన్ ("ది డావిన్సి కోడ్" రచయిత)రచించిన "ఏంజెల్స్ & డెమాన్స్" అను నవల లోని కొన్ని "ఆంబిగ్రాంస్" ని చూసి, విశేషంగా ఆకర్షింపడి నాకోసం నేను గీసుకున్న నా కలం పేరు ఇది.దీనికి నాకు సుమారు ఆరు గంటల సమయం పట్టిందనుకోండి.. అది వేరే విషయం.

""ఆంబిగ్రాం" అనగా.. పైనుంచి చూసినా, కిందినుంచి చూసినా ఒకేలా కనిపించే అక్షర చిత్రము."

ఆఫీసులో రోజుని సంతోషంగా మొదలుపెట్టుటకు ఒక మార్గము

2007-08-08T16:26:00.001+05:30

ఆఫీసులో మీ రోజుని సంతోషంగా మొదలుపెట్టుటకు ఒక మార్గము:
1. మీ పి.సి.ఆన్ చేయండి.
2. అందులో ఒక కొత్త ఫైలు ఓపెన్ చేయండి.
3. దానికి "బాసు" అని పేరు పెట్టండి.
4. దానిని "డిలీట్" చేయండి.
5. అప్పుడు రీసైకిల్ బిన్ ను ఎంప్టీ చేయండి.
6. మీ కంప్యూటర్ అడుగుతుంది... "బాసు ని పూర్తిగా నాశనం చేయనా??" అని.
7. సంతోషంగా "యస్" అని నొక్కండి.
8. ఇంకేం మీ బాసుని నాశనం చేసిన ఆనందంలో మిగిలిన పని కానివ్వండి.
.
.
.
.
.
.
కాని అక్కడ మీ బాసు లేకుండ జాగ్రత్త పడండి.

ఇలా మీ బాసునే కాదు.. ఇంట్లో అత్తని, టైం కి రాని మీ కాబ్ డ్రైవర్ ని, ఎప్పుడు డబ్బులు అడిగే పక్క సీటు పరమేశాన్ని.. లేదా సొల్లు కబుర్లు చెప్పే నన్నైనా సరే డిలీట్ చేసి పారేయండి. ఆనందంగా మీ సమయాన్ని ఇంకొంచెం ఎక్కువ సంతోషంగా గడపండి.

ప్రతి చిన్నవారికీ ఓ కుటుంబం కావాలి!!

2007-08-08T15:49:00.002+05:30

అవును..ప్రతి చిన్నవారికీ ఓ కుటుంబం కావాలి!!

పెద్ద వాళ్ళు చిన్న చిన్న గొడవలతో విడిపోతే?

ఆ తప్పుకి శిక్ష ఎవరు అనుభవించాలి?

మరి ఎవరు అనుభవిస్తున్నారు?

గొడవలకి దూరంగా, అమ్మ జోలలో, నాన్న లాలనలో ఆడుకోవలసిన చిన్నపిల్లలు ఎందుకు ఇంటి నుండి దూరంగా పారిపోతున్నారు? ఎందుకు అమ్మ నాన్న ల మాట వినకుండా మొండిగా, పెంకిగా తయారవుతున్నారు??

అందుకే ప్రియ నేస్తం..మీ చుట్టుపక్కల అటువంటి పిల్లలు వుంటే కాసేపు వాళ్ళని పలకరించండి. వాళ్ళతో మట్లాడండి. కొద్దిగా ప్రేమని పంచండి. ఎందుకంటే మనం ఎలాగూ వాళ్ళ తల్లిదండ్రులని మార్చలేం కదా!!

ఎప్పటికీ తేలని ముక్కోణపు ప్రేమ కధ!!

2007-08-08T14:48:00.002+05:30

సూర్యుని చుట్టూ భూమి..
భూమి చుట్టూ చంద్రుడు..
ఇది ఒక ముక్కోణపు ప్రేమ కధ!!

వర్షం ఎలా పడుతుంది?

2007-08-07T12:03:00.002+05:30

ఒక ముందు మాట నేస్తం.. ఈ టపాని చూసి నవ్వుకోండి కాని.. దయచేసి నన్ను చూసి నవ్వద్దు..

ఇక అసలు విషయానికి వస్తే...

మొన్నామధ్య, నా ప్రేయసికి మళ్ళీ కోపం వచ్చింది. ఏం చేస్తాం, కోపాలేమో వాళ్ళకు.. తాపాలేమో మనకు కదా..
అప్పుడు విషయం మార్చటానికి, నా తెలివిని తీసుకెల్లి కలగలుపు యంత్రం (అదేనండి.. వంటింట్లో వుంటుందీ.. మిక్సీ) లో వేసి తిప్పీ తిప్పీ చివరికి ఈ చిన్ని కధ చెప్పా.. (కధ మాత్రమే!!)..

వర్షం ఎలా పడుతుంది??

ఒకప్పుడు, తెల్ల రంగుకి చాలా గర్వం వచ్చింది.
మిగిలిన రంగులని చూసి, నవ్వుతూ అంది కదా..
"నేను అన్ని రంగులకి అమ్మని, అమ్మమ్మనీ.. నేను లేనిదే ఏ రంగు లేదు. దేవుడికి కూడా నేనంటేనే ఇష్టం. అందుకే తెల్ల రంగు బట్టలనే వేసుకుంటాడు. నేనే రంగులన్నింటికీ రాజుని." అంది. అంతేనా, పాపం కొన్ని రంగులని మరీమరీ ఏడిపించింది. మరి రంగుల్లో కూడ సున్నిత మనస్సున్న రంగులు ఉంటాయి కదా.. అవి తట్టుకోలేక ఆత్మ త్యాగం చేసుకుంటూ నల్ల రంగుకి ప్రాణం పొశాయి. తర్వాత కొన్నాళ్ళకి నల్ల రంగుకి జన్మ రహస్యం తెలిసి తెల్ల రంగుపై యుద్ధం ప్రకటించింది.
యుద్ధంలో నల్ల రంగు తెల్ల రంగుతో అంది కదా..
"నేను అన్ని రంగులని నాశనం చేసేంత శక్తి ఉన్న దానిని. నాతో పెట్టుకోకు.. నేను ఆక్రమిస్తే ఏ రంగు కూడా మిగలదు..నువ్వు రంగులకి రాజువి ఐతే నేను రంగుల చక్రవర్తిని.. జాగ్రత్త" అని తెల్ల రంగు వెంట పడింది. తెల్ల రంగుకి భయం వేసి ఆకాశంలోకి పరుగెత్తి మేఘాల్లో దాక్కుంది. దాని వెంట నల్ల రంగు కూడా పడింది. మేఘాల్లో ఇద్దరి మధ్య యుద్ధం జరిగి చివరికి తెల్ల రంగు ఏడుస్తూ వర్షంలా కిందకి పడిపోయింది.

నల్ల రంగు మేఘాల్లోంచి వెళ్ళిపోగానే, మళ్ళీ మేఘాల్లోకి వెల్లేది తెల్ల రంగు.

అదిగో అలా వర్షం పుట్టింది.

నల్ల రంగు తెల్ల రంగుని ఆక్రమిస్తే వర్షం పడుతుంది.
అంతే కదా.. తెల్లగా ఉన్న మేఘాలు నల్లగా మారితేనే కదా.. వర్షం పడేది?
ఆ రెండు రంగుల మధ్య జరిగే యుద్ధం కి గుర్తే ఉరుములూ, మెరుపులూ మరియు పిడుగులూనూ..

బాగా చెప్పానా??

స్నేహితుల రోజు శుభాకాంక్షలు!

2007-08-04T13:50:00.001+05:30

ఓ నేస్తమా!
నీకు ముందుగా స్నేహితుల రోజు శుభాకాంక్షలు!!
ఆడు.. పాడు.. అందరితో ఆనందాన్ని పంచుకో.. మనదైన ఈ రోజు..!!!

తెలివైన వాడినట నేను!!

2007-08-04T13:43:00.003+05:30

ఆకాశం లో చుక్కలన్నీ ఓనాడు దేవదేవుని వద్దకు వెళ్ళాయి..
అన్నాయి కదా.."ఓ దేవా! సూర్యుని వలన మేము పగలు ఎవరికీ కనిపించకుండా పోతున్నాము.. ఇది అన్యాయం కాదా?" అని.
అప్పుడు దేవుడు.."ఆగండాగండి.. మనుషుల మధ్య ప్రేమలు మాత్రం అందరికీ కనిపించేలా ఉంటున్నాయా? అవి ఉన్నాయన్న నమ్మకమే ఈ సృష్టిని నిలబెడుతున్నాయి. అలాగే మీరు కనిపించక పోయినా మీకోసం ఎదురు చూసే ఎందరో భావుకులని నేను సృష్టించేశాను. బెంగ పడవద్దు.." అని చెప్పి వాటిని పంపేశాడు..

ఇదిగో ఇలా నేను నా ప్రియురాలిని సముదాయించాను, తను "నా మీద ప్రేమ తగ్గిపోయింది" అని గొడవ చేసినప్పుడు.
అప్పుడు అంది తను, "తెలివైన వాడివే నువ్వు.." అని.

ఏం దోస్త్? ఇలా కూడా అమ్మాయిలని శాంత పరచవచ్చా??

వందనం.. అభివందనం!!

2007-08-04T13:15:00.002+05:30

ఎందరో మహానుభావులు.. అందరికీ వందనములు..
ఎప్పుడో సృష్టించి వదిలేసిన నా బ్లాగును మళ్ళీ నిద్రావస్థ నుండి మేల్కొలపటానికి చాలా సమయమే పట్టింది. బహుశా రెండు సంవత్సరాలు.
ఇంత కాలం ఏం చేసావ్ సోదరా అని మీరడిగితే నా దగ్గర సమాదానం ఉండదు కనుక దయ చేసి అడగకండి.
మరి ఇప్పుడు మాత్రం ఈ బ్లాగు ఎందుకయ్యా అంటే.. నాలోని నసగాడిని నిద్రపుచ్చటానికే అని చెప్పవచ్చు. ఇక నుండి నా బ్లాగుని వీలున్నప్పుడల్లా నింపుతూ జనాన్ని హింసించేందుకు కావాల్సిన అన్ని రకాల ఆయుధాల్ని సమకూర్చుకుంటానని మాత్రం ఈ మొదటి టపాలో చెప్పగలను.

ఇందులో నేను కృతజ్ఞతలు తెలియజేయవలసిన వారు వున్నారు..
వారు.. నేనిలా మన మతృభాషలో మిమ్మల్ని ఉప్పు కారం లేకుండానే తినటానికి సాహసించేలా చేసిన
లేఖిని
వీవెన్ వీరపనేని మొదలగు వారు.

ఎందరో మహానుభావులు.. అందరికీ ధన్యవాదములు.